Adnan Oktar

Keştina destên dirêjî jinan dibin na, ya girîng astengkirina wan destên dirêj dibin e. Heta ku perwerdeya rast nedin gencan ev tundî bi dawî nabe.

Çareseriya her cure tundiyê, perwerdeya hezkirinê ye. Hezkirin xala jiyanê ya cîhanê ye, ger hezkirin nebe, jiyan nabe.

Ger tu zordariyê fêrkî, ew ê jî zordariyê bike. Dilovaniyê, hişmendiyê, axavtinê, rêbazên qanîkirinê, delîlên zanistî fêr bike. Ji her tiştî zêdetir, hezkirina Xwedê, xofa Xwedê hîn bike.

Ji bo astengkirina gihîştina nifşekî xwedbîn û xweperest divê li dibistanan dersên Nirxên Netewî were dayîn.

Ew gelekî baş e ku di civîna ÎHHyê ya li Amedê de hatîye gotin ku divê her kes bibe xwedîyê rihê Îslamî û genc gorî vî rihî werin gîhandin.

Gelek dewletên Ewrûpa, pergala perwerdeyê ya bê xwedê maqûl dît, lê belê ev mirovên bi vî awayî gîhîştin bûn sedema gelek belayan.

Derbeya îlmî ya herî mezin a ku li cîhanê li komunîzmê were xistin, fêrkirina bersiva Darwînîzmê ya li dibistanan bo gencan e.

Ger li dibistanan bêjin “kal û bavên me qirêj bûn” ew gencan dê bikevin kêmasîya îmanê, û berê xwe bidin tundîyê. Divê ev yek mirov şaş neke.

Divê teqez hukûmeta me li dibistanan bi delîlên îlmî ve bi nîşandana fosîlan ve bersiva Darwînîzmê fêrî zarokan bike.

Pergala perwerdeyê ya Darwînperest û madeperest li dijî Xwedê derdikeve, li cîhê ku ve yek heye bereket û yom namîne.

Dewletek bi rê û piran ve aram nabe. Kalîte, huner, kubarî û qedirgirtina jinan dewletekî xweşik dike.

Di Quranê de, di bihuştê de bi awayekî nûwaze hezkirina jinê tê vegotin. Paşverûbûn jî li ser heznekirina jinan ava dibe.

Sedema herî mezin a derd û belayên li cîhanê devjêberdana Quranê ye. Alema Îslamê jî ji ber vê yekê evqas êş dikêşe.

Xwedê cîhanê ji bo ku mirov hezkirina jidil bibîne û bona mirov bi xwe bibîne afirandiye. Ya ku bihuştê xweş dike jî hezkirin e.

Di bihuştê de gerîn, jiyana civakî, cîhên şahiyan û vexwedî hene. Di vegotina hedîsan de ev yek bi aşkere tê dîtin.

Em mirovên belengaz ên ku dixwazin Mehdî bibînin in. Dapêşa min a xocetiyê tune ye. Em hewl didin ku bibin telebeyên Mehdî.

Bawermend ne bi kesên ku Xweda, Îslam û Quran jibîr kirine û ji her tiştî bêxeber digerin re, bi birayên xwe mumîn re dema xwe derbas dike.

Di çîroka Kehfê de jî nîşaneyên derbarê masoniyê de hene. Hz. Xizir jenaninda dîwaran de hoste ye.

Di çîroka Xizir de qala zarokên jineke bî û defîneyên veşarî ên di binê dîwarekî de dike, di masoniyê de jî nîşaneyên wisa hene.

Zulkarneyn jî Silêman jî hîç demekî tundî neparastine. Mehdiyet jî ne bi şer û zordarî, bi xweşikî çareseriyan tine.

Di bihuştê de hemû tiştên ku mirov dixwazin û begem dikin hene. Maşîneyên herî lûks, kotrayên herî xemilandî hene.

Gorî asoya hişê mirovan, di bihuştê de hemû tişt hene. Dibe ku her mirov tiştên herî xweş li bihuştê bixwaze, hemû jî hene.

Dibêjin di bihuştê de kelek çawa dibe. Xwedê tiştên li vir wek mînak nîşan dide. Kesên ku keleka li bihuştê bibînin ya li cîhanê hîç emel nakin.

Mirov dojehê tenê wek agir difikire. Jixwe di dojehê de hemû tiştên ku mirovan eziyet dikin hene.

Dema ku ola ji Quranê dûr û têgihîştineke paşverû pêş dikeve, dibe sedema mirovan ku ji olê sar bin.