Adnan Oktar

Heke ku dixwazî mirovekî din baş bibe, îttîhad-i îslamê bixwaze. Di nav îttîhad-i îslamê de ji xwe her tişt dê çareser bibe.

Kesê zordariyê digere, zordariyê heq dike. Ger tu zordariyê, belayê, xwînê bidî pêş, bela yê te bixeniqîne. Ger tu bi hezkirinê ve nêz bibûya, dê hezkirin ê bihata.

Bila ti kes bo kuştina Misilmanan fetwayan need. Gelê me nahêle ku Misilman bîne Misilmanan bikuje.

Wan çekên xwe yên di kewaran de mayî li Misilmanan direşînin û diqedînin, Çekên xwe nûh jî li ser xakên Misilmanan diceribînin.

Gelek welatên Misilman bi pereyên welatiyên xwe ve birayên xwe şehîd dixin, vî pereyî jî didin dewletên kûr ên cîhanê.

Şûna ku derfeta hev hezkirinê, hev hembêz kirinê, rakirina bobelatan heye, hev kuştin bêwijdaniyeke mezin e.

Gelekî şayanê dîtinê ye ku Misilman nizanin hevkuştina wan lîstikeke şeytan e.

Cîhê ku li Suriyê, li Iraqê, li Efxanîstanê Misilman perîşan bin, dema me tune ye ku em bona kêfa xwe betlane bikin.

Li ernîgariya Îslamê gelek zordarî li Misilmanan tê kirin, paşê jî dibêjin mirov çima xwe li tundiyê digirin. Heznekirin tundiyê tine.

Heta ku heznekirina jinan hebe, di alema Îslamê de rizgarî nabe, xelasbûn nabe, dê bela mîna baranê bibarin. Nîvê evdên Xwedê jin in. Ewqas ji jinan nefretkirin, belaya Xwedê kaş dike.

Ger tu dikarî jinekî mîna hewandina kulîlkan bihewînî, evîndarê wê be. Jin ji kesê li hember xwe îman teqwa û exlaqê baş dixwaze.

Em gelekî ji Kurdan hez dikin, em ê bi hev re li çîyan deng û daholê goveng bigerînin, sifreyan vekin. Em destûrê nadin PKKê.

Evîndarîya jinekî weke evîndarîya Xwedê mumkûn e. Bi zanebûna tecelîya Xwedê hezkirin, hezkirina rasteqîn e.

Avahîyên bilind bona derûnîya mirovan ne baş e, divê bajar ji xanîyên xwedî baxçe pêk werin.

Cîhan pergalek wanî di qalikê xwe de, ji muzîkê, ji hunerê, ji xweşikîyê û ji şadiyê dûr qebûl nake. Exlaqê Îslamê wiha nabe desthilat.

Gelek mêr wisa zanin ku ew bo rêvebirana jinan peywirdar in. Jin zêdetir hişmend û raman kûr in.

Dilhişkiyê û nefretê wek ol dibînin. Tiştekî wisa nabe. Heke tu bi hezkirinê nêzîk nebî, mirov dê çawa bibin Misilman?

Heke bi tenê hezkirina xwedê bibe, dê cih nîn be ku wê hezkirinê bijîn. Ji ber ku tirsa ji xwedê tune ye, bêolî dê hakimê cihanê be.

Bi hatina Mehdî ve dê dostanî, hezkirin li cîhanê bibe karê sereke. Dê hemû çek ji holê rabin, dê hemû şer û pevçûn biqedin.

Ji bo hezkirinê hewceye ku ji xwedê bitirsin û ji xwedê hez bikin. goşt û hestî nayê hez kirin; teceliya xwedê tê hezkirin. Him wek jîndarekî dê bimirê û biçe dibînî him jî jê hez dikî. Tu ê çiyê wê hez bikî? Ya bêdawî divê bê hezkirin. Ew jî Xwedê ye.

Dîtina jinan wek sûcdarê pêkan yek ji wan şêweyên têgihîştîna paşverûyan a Îslamê ye.

Misilman ango mirovê herî bikalîte herî paqij û baş. Misilmantî ne ew pergala tundrew ku paşverû qal dikin e.

Muzîk xweşikî ye. Di hemû gerdûnê de pêlawazî (rîtm) heye. Giyan ji rîtm û muzîkê kêf digire.

Paşverûtî, nedêndayîn û bêçêjîyê wek lazimiyên olê fem dikin. Ev ne pêwîstiyên olê ne. Ol bedewtirîna her tiştî ye.

Di bihuştê de nîgar, muzîk û xweşikî heye. Xwedê ji me dixwaze ku em bi îman û hiş ve cîhanê jî wek bihuştê bikin. Bawermend dojehê naxwaze.