Adnan Oktar

Xwedê gelek xweşikî, gelek bereket û gelek xêrat dide wan kesên ku wî gelekî hez dikin û bîr tînin. Ev sireke ezmûnê ye, mucîze ye.

Paşverû bo ku tiştên Xwedê helal kiriye wek heram dibînin, gelek kes dema gorî dînê tevdigerin dêbêjin qey dê tiştên baş û qenc winda bikin.

Ocalan teqez piştgiriya berdana çekan nake. Ya ku wê hêzê dide Ocalan çeka PKKê ye, teqez naxwaze wê hêzê winda bike.

Kuştina merivekî mîna kuştina hemû mirovan e. Bi awayekî nezanî ku li jêr kî heye ji hewa bombebarandin kujerî ye, sîvîl dibin hedef.

Kurd ewqas mirovên serbilind, paqij û xwedî rûmet in ku radestkirina wan a destê PKKê bêwijdanî ye.

Ger ol wekî ku di Quranê de ye were vegotin, mirov dê demildest Îslamê bijîn. Jiber ku paşverû dijwar nîşan didin mirov ji nimêjê dûr dikevin.

Divê heznekirin wek pirseke netewî were dîtin û demildest bitevdîrin. Civakeke ku jê nefret nekin tune ye, ev belayeke manewî ye.

Xwedê bo ku eşq baştir bê dîtin êşê dide. Mirov ji ber vê êşê hezkirina xwe ya bo Xwedê fam dike.

Kesê ku ji Xwedê hezdike nikare bibêje “hin kes bo Xwedê hewl didin”. Dê di riya Xwedê de bi hemû rih û derfetên xwe bixebite.

Bo îmanê bawerdikin ku neyê xwendin û neyê lêkolînkirin. Dive bê xwendin û lêkolînkirin lê bersiv bê dayîn. Dê îmana tahkîkî bibe.

Mirov hêjar hatîye afirandin. Entrîka, kîn û hêrs ne ew barên in ku mirov ji bin rabin. Jidilî firehiyek bêhempa ye.

Ji bo ku Amerîkaya kûr dixwaze, kêrî hîç Misilmanekî nayê ku kujerîyê bike.

Heta ku ezmûn nebe, ti wateya cîhanê namîne. Pêxember jî gelekî berfireh hatin ceribandin. Dijwariya ezmûnê kûrahiyê dide îmanê.

Tiştên ku gel aram dikin ne tenê rê û pir in. Gel kalîte, huner, zerafet û ewlekirina dadê dixwaze.

Di nav kelepora nîvco de bi hişmendiya kevneşop ve birêvebirina rewşê ne şêwazek baş e. Divê oldariya durist û jidil were pêşxistin.

Oldariya hişmend û jidil girîng e. Pêwîst e ku hişmendiya oldariyek wiha bidin genkan. Di berovajî de kêşeyên civakî derdikevin.

Hemû welat ramanên ku Xwedê înkar dikin bi 5-6 waneyan bi awayekî aşkere hînî genkan dikin, ev yek felaket e.

Bila teşeya proteînê fêrî xwendekaran bikin ku bi xwe berê çê nabe, nîşaneyên paleontolojîk hînkin. Bila ew bi wîjdanên xwe biryar bidin.

Dema ku rexneyên aqilane û rast tên kirin ne nêrînek baş e ku mirov bêje “çima rexne dikî?”. Rexneyên dostan nîmet in.

Bi heznekirinê ve him zirarê didin xwe him jî didin derdorê xwe. Kesek jî dernakeve ku nabêje hûn çima wiha dikin, hûn çawa wisa dijîn.

Ol hêsan o sade ye. Hezkirin, bexişandin, ciwanmerdî û fîdakarî puxteya olê ye. Ev taybetiyên xweşik, xweşikiyê dide mirov bi xwe.

Gîhandina mirovên xwedî kalîte, gîhandina oldarên xwedî kalîte mijarek jêveneger e. Em ji hukûmeta xwe tika dikin ku bo vê mijarê balder be.

Di dilê xwe nî biçûk de nefret û hêrsek ecêp bicîh dikin. Ewqas pejirandina wan a heznekirin û nedilovaniyê tiştekî honawer e.

Dixwazin îlla Barzanî bibe dujminê Îsraîlê. Çima teqez dujminî bê kirin? Tu dikarî yên şaşîyê dikin rexne bikî, çima dujminatî hebe?

Bêyî hezkirin, dilovanî, dostanî, hevaltî û kubarî jiyankirin ne jiyan e. Pejirandina jiyanek wiha tiştekî erjeng e.