Adnan Oktar

Di nav kelepora nîvco de bi hişmendiya kevneşop ve birêvebirina rewşê ne şêwazek baş e. Divê oldariya durist û jidil were pêşxistin.

Gelek ciwan bi zorê tevlî PKKê dibin. Ev ciwanan mexdûr in. divê dewlet van wek mexdûr bibîne û ji destê PKKê rizgar bike.

PKK dê bi têkoşîna fikrî zû xilas bibe. Him dê encameke teqez bê standin him jî rêbaza herî baş a li gorî Quranê ev e.

Dema ku şehîd dibe divê êş, nalîn û girî nebe. Lewre armanca PKKê jixwe ev e. divê em vê daxwaza wan bi cih neynin.

Agahiyên ku pêxemberê me derbarê Mehdî de daye hemî jî li dû hev di vê heyamê de pêk tên û derdikevin. Ev jî mucîzeyek e.

Êrîşî karkerên demsalî yên Kurd û malên wan dikin. Ev bêexleqiyeke mezin e. Ger hêza te hebe biçe bi PKKê re şer bike, êrîşî Kurdan neke.

Dinya ne ev der e ku hezkirin lê bi awayekî rast tê jiyin. Cihê rast a hezkirinê axiret e.

Kurdbûn û Elewîbûn rûmet e. bi salan e bi awayekî bêexlaqî zordarî û zilm li Kurd û Elewiyan kirin.

Bi jinan re hêzek mezin a hezkirinê heye. Ya ku dixwazin tenê jidil bên hezkirin e. Dema hezkirinê dibînin bi can radest dibin.

Ev umet 1400 sal li benda Mehdî maye, bendewariya Mehdî jî anîye ziman. Niha di vê sedsalê de jî bi kelecanî dibêjin Mehdî nayê.

Ger ji îdeolojiya PKKê re bersiv neyê dayîn, ev tê wê wateyê ku tu li hemberî îdeolojiya wê têk çûyî. PKK dê bi têkoşîna îdeolojîk bi dawî bibe.

Di vê zivistanê de zarokên Kurd bi şimik û pêlavên lastîk ve digerin berpirsyarîya me hemûyan e. Divê alîkarîyeke gelemperî bê kirin.

Dema ku mirov bi olê dilê xwe dişon ev yek bo wan dibe nûr. Ol nîmet e, ronahiya hiş e.

Rexneyên dostan nîmet e. Noş e. Bihecîhek desthilatdaran a bîrdozî heye, ev yek bi saya xebatên me yên zanistî ava bû.

Malbata Barzanî bi eslê xwe seyîd in, ew bi xwe jî kesekî oldar e. Ger di tora wî de Cihûtî hebe jî ev yek ne tiştekî şermê ye.

Bila teşeya proteînê fêrî xwendekaran bikin ku bi xwe berê çê nabe, nîşaneyên paleontolojîk hînkin. Bila ew bi wîjdanên xwe biryar bidin.

Oldariya hişmend û jidil girîng e. Pêwîst e ku hişmendiya oldariyek wiha bidin genkan. Di berovajî de kêşeyên civakî derdikevin.

Dema ku rexneyên aqilane û rast tên kirin ne nêrînek baş e ku mirov bêje “çima rexne dikî?”. Rexneyên dostan nîmet in.

Bi heznekirinê ve him zirarê didin xwe him jî didin derdorê xwe. Kesek jî dernakeve ku nabêje hûn çima wiha dikin, hûn çawa wisa dijîn.

Heta ku ezmûn nebe, ti wateya cîhanê namîne. Pêxember jî gelekî berfireh hatin ceribandin. Dijwariya ezmûnê kûrahiyê dide îmanê.

Dema ku HDP ket meclîsê, tişta ewil a bike, alîkariya Ak Partiyê bo serokatiyê ye. Çimkî dizanin ku ev pergal dê federasyonê bîne.

Ol hêsan o sade ye. Hezkirin, bexişandin, ciwanmerdî û fîdakarî puxteya olê ye. Ev taybetiyên xweşik, xweşikiyê dide mirov bi xwe.

Tiştên ku gel aram dikin ne tenê rê û pir in. Gel kalîte, huner, zerafet û ewlekirina dadê dixwaze.

Di dilê xwe nî biçûk de nefret û hêrsek ecêp bicîh dikin. Ewqas pejirandina wan a heznekirin û nedilovaniyê tiştekî honawer e.

Bêyî hezkirin, dilovanî, dostanî, hevaltî û kubarî jiyankirin ne jiyan e. Pejirandina jiyanek wiha tiştekî erjeng e.