Adnan Oktar

Ez tenê bona rizayê Xwedê her awayî xeter û zehmetîyê didim ber xwe û bindestan diparêzim.

Kesên ku xebatên xwe ne ji bo rizayê Xwedê dikin teqez têk diçin. Ew ên bo berjevendiyan dikevin rê, berjevendî biqedin dev ji rê ber didin.

Pîvang rizayê Xwedê ye. Kesên tenê rizayê Xwedê armanc dikin teqes bi ser dikevin. Ev hêzeke veşarî ye ku Xwedê daye bawermendan.

Bawermend ji bo Xwedê dijî û ji bo rizayê Xwedê jî dimrin. Ger mirov bo rizayê Xwedê nejî, jîyan wek cehnemê dibe. Her tişt bo rizayê Xwedê ye. Bihuşt jî bo rizayê Xwedê xweş e.

Piraniya mirovan gelekî bêsebr in, gelekî zû hev difiroşin. Di Îslamê de dostanî û biratî heye.

Gelek însan tenê kêmasiyên hev dibînin, gorî xwe çirkîniyan dibînin, ev yek bêexlaqîyek mezin e, tiştekî qirêj e.

Lêkolîna çirkîniyan bêwate ye, hîç mirovek ne şareza ye, ger şareza be jî dê her kes biçe gorê, tenê şarezatî diçe bihuştê.

Gelek însan êşên mezin dikêşin lê kesek behsa bêfeydetiya wê nake, kesek nabêje bila xwe aciz nekin.

Divê mirov gelekî ji Xwedê hez bike, divê hezkirin teqez neyê berdan.

Ger kesek xeyîdîbe, dilê wî bikire, hêrs bûbe aş bike, tamîrkirina ruhê mirovan peywira mezin a bawermendan e.

Jixwe mirov awayekî xwezayî ji Xwedê ditirse, ne lazim e ku hewleke din were dayîn.

Ruhê her mirovî dost û hezkerekî digere. Hezker çawa dibe? Efûker, dilovan, hişmend, dilnerm, parseng û levkirî dibe.

Kesên bawermend naxwazin Xwedê bixeyîdîne, hezkirina Wî wenda bike.

Xwedê dibêje "Quranê binêrin". Ger tiştek di Quranê de ne heram be, helal e. Di Quranê de helal û heram gelekî aşkere ne.

Kesê ku dilê wî/wê bi Xwedê re be, bi kovanan re kovan nabe, hişmendî nêzîk dibe, kesê nexweş aş dike û xelas dike.

Ferîşte ji kesên kovan, dexes an jî hêrs tesîr nagirin. Bawermend bi kesên kovan ve kovan nabe û wan aş dike xelas dike.

Dibe ku hin mirovên kesayet biçûk bixeyîdin hêrs bin. Ger bixeyîde aş bike, ger bêhezkirin be hezkirinê fêr bike, hêrs bibe aram bike. Taybetiya bawermendan hostebûna çêkirina ruhan e. Wek bawermend em ê ruhê nexweşketî tamîr bikin çêkin.

Siyaseta ku Tirkiyê tenê dihêle ne baş e, Ew sîyaseta ku vê tenêtiyê ji holê radike, dostanîyê pêk tîne hişmend û rast e.

Hebûna Tirkiyê ya li Xezeyê xweşikî ye. Îsraîl jî Felestîn jî zarokên me ne, birayên me ne. Heyama Osmaniyan jî wiha bû.

Hêr tenê zirarê dide me, dexesî tenê dibe sebeba zirarê, efûkerî û hezkirin dostên mirovan zêde dikin.

Ew kesên ku dibêjin bi Îsraîl û Rusyayê ve nebin dost dixwazin bi her kesî re dijminiyê bikin. Dijminî kêrî ti kesî nayê.

Ya duyem jî ew e ku em ê ruhên din xwe bidin hezkirin, em ê ji ruhê xwe re bêjin ku hêrs û dexesî xeynî belayê ti tişt nîn e.

Mûsewî jî Misilman jî zarokên Hz. Brahîm in. Divê navbeyna birayan de şer çê nebe.

Divê ewilî em bi ruhê xwe ve bibin dost, wî perwerde bikin û pê re bibin dost. Em ê ruhê xwe ruhê me jî dê me hez bike.

Em bona hezkirinê hatin afirandin, hêrs, şer tiştên çirkîn in. Em wek bawermend divê ruhê xwe têxin xizmeta bextewariya ruhên din.