Adnan Oktar

Sedema ku em ki dijî serokatiyê ne ew e ku dê dêrî li federasyon û perçebûnê veke. Federasyonbûna wek Meksîka perçebûn e.

Bi gotina Ewrûpa kûr ve em welatê xwe perçe nakin. Ger planeke wan hebeî bila li welatê xwe bisepînin.

Divê em hewl bidin ku aştî, aramî û hezkirin li hemû herêmê belav be. Karê herî baş bo PKKê tobekirin û guherîn e.

Dibêjin em aştîyê dixwazin em li dijî terorê ne, bila bona PKKya komunîst jî tiştekî bêjin. Bi piştgirîya PKKê ve aştî nayê xwestin.

Xwedê dibêje sebirkin, bona sebirkirinê divê cîh hebe ku em vê îbadetê pêk bînin. Bersiva baş a gotina nebaş sebir e.

Ger perçebûn çêbe, avabûna Yekîtiya Îslamê nepêkan dibe. Jiber vê yekê em li Başûrê Rojhilat destûr nadin modelek komunîst wek Koreya Bakur

Ger em perçebûnê qebûl bikin, em di bin zulma komunîst de binpêbûna birayên me Kurd ên ku çend salan hatin çewisandin jî qebûl dikin.

Ne mumkun e ku li Rojhilata Navîn pergalek gorî nijadê ava be. Nijadekî saf tune ye. Em hemû zarokên Hz. Adem in.

Her cureyê nijadperestiyê nebaş e. Kurd mirovên nola nûrê ne, em serfiraz in ku bibin rêveberê me. Ramana gorî nijadê perçebûn e.

Werin em hezkirinê binivîsin û bipeyvin.

Şadkirina mirovan tiştekî gelekî tamxweş e. Diyarî kirin xweşikiyeke mezin e.

Em destûrê nadin ku PKKyê komunîst, rûmeta Kurdan bin pê bike. Em Kurdan nadin destên psîkopatên Stalînîst.

Ger Kurdên oldar û baş li Iraq û Sûriyeyê dewletekê ava bikin dê em jî piştgiriyê bidin wan. Em nahêlin li wir Koreya Bakur bê avakirin.

Hişyarbûneke mezin a manewî pêwîst e. Divê xetere bi her hêlê ve were dîtin. Tiştekî wisa tune ku PKK çek berde.

Em ê li Herêma Kurdan bihuştê bo kurdan avakin. Em ê Amedê, Mêrdînê, Sêrtê wek Parîs û Londonê bikin. Em ê bi zanist û dadmendiyê ve koka PKKê biqelînin. Li wir gefên PKKê namînin, em ê bi îzna Xwedê tirsa PKK nehêlin.

Ji bo hezkirinê hewceye ku ji xwedê bitirsin û ji xwedê hez bikin. goşt û hestî nayê hez kirin; teceliya xwedê tê hezkirin. Him wek jîndarekî dê bimirê û biçe dibînî him jî jê hez dikî. Tu ê çiyê wê hez bikî? Ya bêdawî divê bê hezkirin. Ew jî xwedê ye. dikarî wek teceliya xwedê ji wê hez bikî.

Di zimanê bawerhişkan de hezkirin, merhemet, dilovanî û biratî tune ye. Ev hemû li dijî Mesîh û Îsa (a.s) in. Li dijî komunîzm û darwînîzmê jî serî tewandin e. xwe jî teslîmê PKKyê kirine û pirr tirsonek in.

Li dinyayê ezmûnên pirr mezin derdikevin pêş mirov. Mirov divê li benda tiştên pirr piçûk nebin û matmayî jî nemin in. Ji bilî vê jî ji xwe ezmûn nabe. Zilam bi fikra teqawîdbûnê dijî û dixwaze wisa bimire. Lê tiştekî wiha nabe. Heke mirovek ji dil û can bawer kiribe, dê ezmûnên pirr mezin derkevin pêş wî.

Bawermend dostên ji dil û can yên Kurdan in. Em pirr ji birayên xwe yên kurd hez dikin.
(

Qur’an, tiştên ku riya hezkirinê dixitimînin dê ji holê rabike.

Xort dê li kuçe û kolanan azad bin. Dema ku ez wan dibînim dilê min ronî dibe. Heta ji wan tê dilşa û rihet bibin. Ji xwe derdor bi wan xweş dibe. Keç û ciwanên wek filîntayê dê şox û şeng bin.

Xort modernîteyê û şîrîntiyê dixwaz in. Gewrîyek heye û ciwan jî vê naxwazin. Gewrbûn baş nîn e. misilman divê dilşa û bikêf be.

Dinya xewneke pirr biqalîte ye. Em xewneke pirr tûj û hiş vekirî dibînin. Heke hûn baldarî lê binêrin, hûn ê fam bikin ku hûn li dîmenekî ku di mêjiyê we de ye temaşe dikin.

Li başûrê rojhilatê tu kes piştevaniyê nade PKKyê, kes PKKyiyan nake şûna mêran jî. Zilam jê nefret dike, lê rêz li çeka wî digre. Bi tenê ji çeka wî ditirse û li hemberî çeka wî serî ditewîne. Mijar ev e.

Elewî can in. Elewî azad û ji dil û can difikir in. Çavreşî û çavnebariyê nakin. xwedî hezkirin û muhabetê ne.