Adnan Oktar

Heta ku perwerdeya Darwînîst û materyalîst were kirin, li zanîngehan kes û komên tundparêz naqedin. Çareserî guherîna perwerdeyê ye.

Şad dibin ku Şiî, Suniyan Sunî jî Şiîyan dikujin. Ev yek zulma ku paşverûtiyê derxistiye. Di Quranê de Şiîtî-Sunîtî tune ye.

Mehdî ê hemû mezheban ji holê rake. Derketina mezheban nîşane ye ku piştî Pêxemberê me çi tevlîhevî çêbûye.

Xwedê dibêje ku muşrîk kesên qirêj in. Ev ne qirêjiyek manewî ye, fizîkî ye jî. Mala wan, ew bi xwe, nêrîn û jiyana wan qirêj e.

Dema Îslamê dicehmînin, dema ku rewşa olê ji heyatê dixînin, wisa bawer dikin ku dibin herî xwedî teqwa. Ol ne dordarî ye, ol hêsanî ye.

Îslama di Quranê de hêsan e. Ya dijwar ew pergala ku paşverû derdixin, û dûrê aqil û ne gorî olê ye.

Bingeha sedema ku alema Îslamê evqas êşê dikêşe, dûrketina ji Quranê ye. Xwedê aramiyê nade wan kesên Quranê kêm dibînin.

Jin hebûnek pîroz e ku di xwe de giyanê Xwedê dihewîne. Jinan wek tiştekî ceribandinê dîtin kirêtî ye. Xwedê jiyanek bêqedir dide wan kesan.

Zanist sedema bawerkirina Xwedê ye. Zanist rêya têgihîştina hunera Xwedê ye. Îmana jidil û durist bi deste aqil û zanistê di dil de cîh dibe.

Rêxistineke çekdar a Marksîst, Lenînîst û Stalînîst ne xwedî têgeya aştî û aramiyê ye. Di vê avabûnê de her cureyê zordarî û zordestiyê heq e.

Misilman tu carî fam nakin ku ka çavkaniya belayê çi ye. Di çavkaniya belayê de nehezkirina Xwedê, şîrk û ji Qura’ana pîroz bi dûr ketin heye.

Baxnazî wek mirinê ye. Di taesûbiyê de ola Îslama ya ku hezkirina bihuştê ye nayê jiyin, dê oleke din bê jiyin.

Xwedê gelek xweşikî, gelek bereket û gelek xêrat dide wan kesên ku wî gelekî hez dikin û bîr tînin. Ev sireke ezmûnê ye, mucîze ye.

Ya ku vegeriya salên 90î PKK ye. PKK dixwaze wek salên 90î be, hewl dide ku pêşîya gelê me bigire.

Xort modernîteyê û şîrîntiyê dixwaz in. Gewrîyek heye û ciwan jî vê naxwazin. Gewrbûn baş nîn e. misilman divê dilşa û bikêf be.

Elewî can in. Elewî azad û ji dil û can difikir in. Çavreşî û çavnebariyê nakin. xwedî hezkirin û muhabetê ne.

Xort dê li kuçe û kolanan azad bin. Dema ku ez wan dibînim dilê min ronî dibe. Heta ji wan tê dilşa û rihet bibin. Ji xwe derdor bi wan xweş dibe. Keç û ciwanên wek filîntayê dê şox û şeng bin.

Qur’an, tiştên ku riya hezkirinê dixitimînin dê ji holê rabike.

Heke tu ji Îsraîlê nefretkirinê bidî hîn kirin, wê demê civaka îslamê jî dê ji hevdu nefretkirinê hîn bibe. Heke tu ji zarokên hz. Îbrahîm hez nekî, dê ji misilmanan çawa hez bikî? Divê tu ji zarokên hz. Musa, Ermenan, Rûman, Katolîkan û protestanan hez bikî ku ji misilmanan jî hez bikî. Hemû ebdên Cenabê Xwedê ne.

Li dinyayê ezmûnên pirr mezin derdikevin pêş mirov. Mirov divê li benda tiştên pirr piçûk nebin û matmayî jî nemin in. Ji bilî vê jî ji xwe ezmûn nabe. Zilam bi fikra teqawîdbûnê dijî û dixwaze wisa bimire. Lê tiştekî wiha nabe. Heke mirovek ji dil û can bawer kiribe, dê ezmûnên pirr mezin derkevin pêş wî.

Heke li welatekî kalite nîn be, dê tu tişt nemin e. heke kalite nebe dê jiyan jî huner jî nebe. Ji ber ku huner û jiyan di nav hev de ne, em jî ji bedewiya ku ji wan pêk tê re dibêjin kalîte.

Di zimanê bawerhişkan de hezkirin, merhemet, dilovanî û biratî tune ye. Ev hemû li dijî Mesîh û Îsa (a.s) in. Li dijî komunîzm û darwînîzmê jî serî tewandin e. xwe jî teslîmê PKKyê kirine û pirr tirsonek in.

Tirsa ji xwedê tirsa ku ji hezkirineke mezin pêk tê ye. Ango ne wek tirseke ku ji bombeyan û ji tiştekî din pêk tê ye. Ev tirs ji evîndariya xwedê pêk tê.

Efûkirina û serbestberdana PKKyê kuştina leşker û polîsan e. dibêje “ em ê li başûrê rojhilatê dewleteke serbixwe ava bikin û Evdillah Ocalan jî bînin serî.” Piştî vê al, netewe û welat dê tu tişt nemine. Dê rûmet, heysiyet û namûs jî nebin e.

Heke Xwedê min bike dojehê jî, ez ê dîsa navê wî bi bîr bînim. Ez ê bi coş û xiroşekê navê wî bêjim. Li wê derê tirsa êşê nîn e, tirsa xeyîdandina xwedê heye. Bila xwedê ji min nexeyîde jî canê min bişewite jî dê çi bibe? Ji bo min ferq nake. Ango ez dê têra xwe êş bikişînim lê heke ez dê xwedê bixeyîdînim, ez dê li bihuştê bim jî ew der dê ji min re bibe dojeh.