Adnan Oktar

Xwedê ye ku nûr û xweşikî afirandiye. Ger mirovek bêje ez qeşeng im pêkenok dibe. Xwedê awêneyên xwe nîşan dide. Divê bêje "Ya Rebî tu çiqas baş teceliya xwe nîşan didî." Divê nebêje "Ez çiqas rindik im". Dê bêje "Tu çiqas baş diafirînî”.

Divê mirov dilê xwe neavêje kufrê. Di kufrê de aramî nîn e, wefa nîn e, hevaltiya rast nîn e. Dema ku berjewendî nemîne, dê te paşguh bike, te bişewitîne. Tu yê di cîhaneke ku bêwefatî zêde ye de bijî. Dema ku tu sibehê rabî jî dibe ku ji te re necamêriyê bike. Qerantiya 2 saet şunda jî tune ye. Di kufrê de tu dikarî mirovek cup cuda bibînî.

Heta ku perjewendiyên wê hebe, kufr dost e. Dema ku perjewendî nemînin, demildest dibin dujmin. Lê belê di Îslamê de ne wisa ye. Di Îslamê de sebir heye, dilovanî heye.

Jin kesên wisa ne ku bi aqil difikirin, û xwediyê rihekî hunerhez in. Û gelekî jî zîrek in jin. Hûrguliya gelekî baş dibînin, ji mêran bêtir berfireh dibînin.

Em ê bersiva wan kesên ku cîhanê wek dojeh dikin, bi vegerandina cîhanê mîna bihuştê ve bidin.

Em ê li dinyayê hezkirinê desthilat bikin. Xwedê ev cîhana bo ku hezkirin hebe afirand. Bo ku "Bende hebin û îbadetên xwe bikin" afirand. Lê belê ya ku ji bendeyên xwe dixwaze hezkirin e. Xwedê dibêje; "Hûn ji min hez bikin û ez jî we hez bikin." Ger hezkirin nebe, ti wateya dinyayê tune ye.

Dilovanî, rûnermî û dilnermî. Em ji Xwedê van tiştan naxwazin? Em li bihuştê çi dixwazin? Em dixwazin ku Cenabê Xwedê me efû bike, li hember me rûnerm û dilnerm tev bigere. Divê em jî li hember mirovan wiha bin.

Gelekî sosret e ku alimên Îslamê, şûna ku hewl bidin fîtne bisekine, şer raweste, şêweyeka ku Misilmanan bera hev didin bikartînin.

Divê em bi her axavtina xwe ve, banga dilnermî, dilovanî û dilnizmiyê bikin. Axavtina pozbilindî teqez kêr nayê.

Bawermend ji bo Xwedê dijî û ji bo rizayê Xwedê jî dimrin. Ger mirov bo rizayê Xwedê nejî, jîyan wek cehnemê dibe. Her tişt bo rizayê Xwedê ye. Bihuşt jî bo rizayê Xwedê xweş e.

Newêrekî heram e, kêrî Misilmanan nayê. Misilman qisaweta pêşeroja xwe nake. Pêşeroja welat û niştiman girîng e.

Milkê asîman û asîtanê yê Xwedê ye. Mirov li cîhanê tenê nobedarê vî milkî ye.

Di bihuştê de bawermend dê xweşikiya navê Cemal ê Xwedê temaşe bikin û dê zêdetir jî bona wê şad û bextewar bin.

Xwedê tim xweşikiyê dixwaze. Dema ku xûya jinan baş be, xweşî zêdetir dike, bi xwe baş be hezkirinê zêde dike, armanc tim hezkirin e.

Nîmetên bihuştê him ji bo mêran in him jî bo jinan in. Ew kesên ku wek tenê bo mêran e şîrove dikin şaş dizanin.

Dibêjin di bihuştê de kelek çawa dibe. Xwedê tiştên li vir wek mînak nîşan dide. Kesên ku keleka li bihuştê bibînin ya li cîhanê hîç emel nakin.

Gorî asoya hişê mirovan, di bihuştê de hemû tişt hene. Dibe ku her mirov tiştên herî xweş li bihuştê bixwaze, hemû jî hene.

Di bihuştê de hemû tiştên ku mirov dixwazin û begem dikin hene. Maşîneyên herî lûks, kotrayên herî xemilandî hene.

Gelek alim tenê gilîkirinê dizanin. Rêya ku Xwedê nîşan dide, Pêxember dibêje ango Yekîtiya Îslamê û Mehdiyetê hîç venabêjin.

Xemila herî mezin a bihuştê hezkirin e. Xwedê neke ger li cîhekê hezkirin tune be, ew der dibe dojeh. Xwedê bihuşt bi hezkirinê xemilandiye.

Ger mirov bihuştê rûbarû bifikire dê rûbarî fem bike û dê bawerî jî rûbarî be. Ger xwe baş bide ser û ji Xwedê bixwaze bawerî zelal dibe.

Dojeh cîhê wan kesên ku li evîna Xwedê îxanet kirine ye. Bihuşt jî mekanê wan kesên ku bersîva eşqa Xwedê bi eşq didin e.

Ger baş bala xwe bidin, dê bihuşt di serê wan de diyar be. Kesên ku pergala cîhanê baş fem dikin bihuştê jî baş fem dikin.

Xwedê bi behsa bihuştê ve jiyanek durust fêrî merivan dike. Çawa ku li buhiştê qedeh û sifreyên mûsîkî hene, divê li vir jî hebin.

Dilê jina bawermend, dikeve teqwaya kesan, xofa Xwedê ya kesan û hezkirina Xwedê ya kesan.