Adnan Oktar

Şaşiya herî mezin a mirovan ev e ku cîhanê wek cîhê lîstik û şahiyê dibînin. Cîhan ne ji bo jîyînê, ji bo îmtîhanê hatiye çêkirin.

Ji bo ku hezkirinê li qûlên xwe bide îspatkirin, Xwedê çîleyê ûrahiya ku ji çîleyê dide ser hezkirina xwe bawer dike, ger nebe ti kes bawer nake

Xwedê hin hişyariyan dişîne ku mirov Wî bi bîr bixe, lê belê ev yek înkarkirina gelek mirovan ji zêdetir dike.

Wextê ku belayek hat serê mirovan, divê nebêje ku dijî min qewimiye, Di wê de teqez xêrek heye. Xwedê bo ku vegerîne xwe pêk tîne.

Heta ku ezmûn nebe, ti wateya cîhanê namîne. Pêxember jî gelekî berfireh hatin ceribandin. Dijwariya ezmûnê kûrahiyê dide îmanê.

Ew kesê ku dibêje hezkirin ne pêwîst e, îmtîhanê jî nepêwîst dibîne. Wê demê jî jiyanek vik û vala dixwaze.

Misilmanên ku kemaliya ezmûnê fem dikin, dilgeş dibin. Dijwarî dibe para her kesî lê belê dijber vê tênagên. Bawermend jî rêya xwe didomînin

Dünya imtihan yeri, bu imtihanı ehemmiyetsiz görmek çok büyük hata olur. Dünyadaki imtihanın zevki ayrıdır, hakkını tam vermek lazım

Hebûna wan kesên bawer nakin bona zanîna qedrê bawermendan pêwîst e. Bawermend nola almastên di nav keştekên camê ne.

Dem nîmetekî mezin e ku dê li axretê hesabê were pirsîn. Divê em demê baş bikar bînin. Dê Xwedê ji herkesî dema xwe çawa derbas kiriye bipirse

Em bi her tiştên xwe ve, gav bi gav ji Xwedê bawer dikin. Yê ku ziman dide û me dide axavtin, yê ku nivîsê dide nivîsandin Xwedê ye.

Gelek însan êşên mezin dikêşin lê kesek behsa bêfeydetiya wê nake, kesek nabêje bila xwe aciz nekin.

Li dinyayê ezmûnên pirr mezin derdikevin pêş mirov. Mirov divê li benda tiştên pirr piçûk nebin û matmayî jî nemin in. Ji bilî vê jî ji xwe ezmûn nabe. Zilam bi fikra teqawîdbûnê dijî û dixwaze wisa bimire. Lê tiştekî wiha nabe. Heke mirovek ji dil û can bawer kiribe, dê ezmûnên pirr mezin derkevin pêş wî.

Piştî her şeva reş û tarî berbangek heye. Ew berbang dê bibe berbanga Misilamanan, dê bibe berbanga Îtîhadê Îslamê.

Hêza ku dikare li dijî DAÎŞê bisekine Mehdîyet e. Ew bi xwe jî dibêjin heya ku Mehdî derkeve dê di vê rêyê de dewam bikin.

Yê ku xweşikiyê çê dike û derdixe holê jî Xwedê ye. Heta ku Xwedê need hezkirin, ti kes nikare hez bike.

Divê Xwedê bi awayekî coş, jidil û biryardar bê zikirkirin. Xwedê zikirê wiha ji me dixwaze. Di bîranîna Xwedê de tengsistî nabe.

Ew eziyeta ku PKK li gelê herêmê dike, manen hemû miletê me rûreş dike. Paşguhkirina vê ne rast e. Divê hemû tevdîrên dadî hildin.

Şûna ku ewqas pere bêhûde tê xerckirin, bila bînin deynê gelê rojhilatê, deynê kesên destteng bidinû alîkarê wan bin.

Ger li rojhilatê mirov nikaribin deynê xwe cêranê bidin, ew kesên ku wan kirine wî halî berpirsyar in.

Ti kes nikare li cîhê ku gel tê tirsandin û tê çewisandin, qala hilbijartinek dadmend û dirust bike.

Heyna ku li herêmê desthilatiya PKKê heye, hilbijartin kirin tê wê wateyê ku dibêjin ha herêm ji we re.

Malbata Barzanî bi eslê xwe seyîd in, ew bi xwe jî kesekî oldar e. Ger di tora wî de Cihûtî hebe jî ev yek ne tiştekî şermê ye.

Rexneyên dostan nîmet e. Noş e. Bihecîhek desthilatdaran a bîrdozî heye, ev yek bi saya xebatên me yên zanistî ava bû.

Helbet nabe ku berê xwe bidin kujeran û biaxivin. Lê belê dikarin rêyek maqûl û rasterast bibînin û têkiliyên me û Misirê baş bikin.