Adnan Oktar

Xwedê hin hişyariyan dişîne ku mirov Wî bi bîr bixe, lê belê ev yek înkarkirina gelek mirovan ji zêdetir dike.

Heta ku ezmûn nebe, ti wateya cîhanê namîne. Pêxember jî gelekî berfireh hatin ceribandin. Dijwariya ezmûnê kûrahiyê dide îmanê.

Ew kesê ku dibêje hezkirin ne pêwîst e, îmtîhanê jî nepêwîst dibîne. Wê demê jî jiyanek vik û vala dixwaze.

Şaşiya herî mezin a mirovan ev e ku cîhanê wek cîhê lîstik û şahiyê dibînin. Cîhan ne ji bo jîyînê, ji bo îmtîhanê hatiye çêkirin.

Misilmanên ku kemaliya ezmûnê fem dikin, dilgeş dibin. Dijwarî dibe para her kesî lê belê dijber vê tênagên. Bawermend jî rêya xwe didomînin

Ger xwe tam bispêre Xwedê ji bo kesên bawermend tirs tune ye. Kesên tewekul nakin tirsa herî mezin dijîn.

Ger li cîhanê dijwarî û tengasî nebin, îmtîhan nebe hîç wateya lêmayîna cîhanê namîne.

Dibêjin “Tengasîyek mezin çêbû”. Na, hikmetek çêbû. Tu hikmetê fem nakî.

Ji bo ku hezkirinê li qûlên xwe bide îspatkirin, Xwedê çîleyê ûrahiya ku ji çîleyê dide ser hezkirina xwe bawer dike, ger nebe ti kes bawer nake

Dünya imtihan yeri, bu imtihanı ehemmiyetsiz görmek çok büyük hata olur. Dünyadaki imtihanın zevki ayrıdır, hakkını tam vermek lazım

Hebûna wan kesên bawer nakin bona zanîna qedrê bawermendan pêwîst e. Bawermend nola almastên di nav keştekên camê ne.

Dem nîmetekî mezin e ku dê li axretê hesabê were pirsîn. Divê em demê baş bikar bînin. Dê Xwedê ji herkesî dema xwe çawa derbas kiriye bipirse

Nekirina tewekulê heram e. Xembarî hêza laşê mirov dikuje. Bawermend xwe nake nava xeman.

Em bi her tiştên xwe ve, gav bi gav ji Xwedê bawer dikin. Yê ku ziman dide û me dide axavtin, yê ku nivîsê dide nivîsandin Xwedê ye.

Gelek însan êşên mezin dikêşin lê kesek behsa bêfeydetiya wê nake, kesek nabêje bila xwe aciz nekin.

Aliyê îmtîhanê yê cîhanê qîmetdar e. Sebir, wêrekî, egîdî, tevekûl, fîdakarî nîmetên cîhanê ne. Cîhan bi van yekan xweş e.

Xwedê dîrokê birêve dibe û di guherandina dîrokê de hin qûlên peywirdar hene. Ew qûlên nepenî di guherandina dîrokê de ji aliyê Xwedê tên îlhamkirin.

Mehdiyet ne proje ye. Rasteqîn e. Ne guncav e ku em Mehdiyetê ji qederê derxin, dê teqez bibe.

Xwedê bala me veke, bi xwe ve girêdanê û tenê Cenabê Wî hezkirinê nesîbke. Kêmasiya baweriyê gelekî xeter e, Xwedê bisitirîne.

Em ê Başûrê Rojhilatê jî wek Parîs, wek London bikin û em ê hêjatir jî bikin. Em ê bi destûra Xwedê vê lîstika qirêj xirabkin.

Ger em hezkirina mirovan hêvî bikin, dibe şîrk. Divê em bi hezkirina Xwedê ve hez bikin.

Di Îtihadê Îslamê dehezkirin, dilovanî, dostanî, biratî qencî û bereket heye. Hembêzkirina hemû cîhanê, bo başiya hemû kesî xîretkirin heye.

Kurd, pîroz in, qedirbilind in, oldar in, kubar in. Kesên paqij in. Dema ku dibêjin Kurd, ez dizanim ku ez ê bi kesekî/a kubar re rûbirû bim.

Di nava ramana PKKê de dilpakî, dilovanî, hezkirin tune ye, xofa Xwedê, hezkirina Xwedê tune ye, zanistî û huner tune ye. Tenê tundî û tirs heye.

Ez çima xwişk û birayên xwe Kurd hez dikim? Jiber ku exlaqê wan xweş e hez dikim. Ez ti kesî ji bo netewa wî hez nakim, ez bo teqwaya wan hez dikim.