Adnan Oktar

Hebûna wan kesên bawer nakin bona zanîna qedrê bawermendan pêwîst e. Bawermend nola almastên di nav keştekên camê ne.

Jiyan gelekî kurt e. Mirin gelekî nêz e. Xwedê hesabê her tiştî dipirse. Divê hesta Misilmanan a perbirsyartiyê gelekî xurt be.

Pirsyarbûna bawermendan li axretê bona wan îltîfat e, bona dîtina qenciyên wan in.

Em bi her tiştên xwe ve, gav bi gav ji Xwedê bawer dikin. Yê ku ziman dide û me dide axavtin, yê ku nivîsê dide nivîsandin Xwedê ye.

Gelek însan êşên mezin dikêşin lê kesek behsa bêfeydetiya wê nake, kesek nabêje bila xwe aciz nekin.

Dünya imtihan yeri, bu imtihanı ehemmiyetsiz görmek çok büyük hata olur. Dünyadaki imtihanın zevki ayrıdır, hakkını tam vermek lazım

Misilmanên ku kemaliya ezmûnê fem dikin, dilgeş dibin. Dijwarî dibe para her kesî lê belê dijber vê tênagên. Bawermend jî rêya xwe didomînin

Ew kesê ku dibêje hezkirin ne pêwîst e, îmtîhanê jî nepêwîst dibîne. Wê demê jî jiyanek vik û vala dixwaze.

Heta ku ezmûn nebe, ti wateya cîhanê namîne. Pêxember jî gelekî berfireh hatin ceribandin. Dijwariya ezmûnê kûrahiyê dide îmanê.

Wextê ku belayek hat serê mirovan, divê nebêje ku dijî min qewimiye, Di wê de teqez xêrek heye. Xwedê bo ku vegerîne xwe pêk tîne.

Xwedê hin hişyariyan dişîne ku mirov Wî bi bîr bixe, lê belê ev yek înkarkirina gelek mirovan ji zêdetir dike.

Şaşiya herî mezin a mirovan ev e ku cîhanê wek cîhê lîstik û şahiyê dibînin. Cîhan ne ji bo jîyînê, ji bo îmtîhanê hatiye çêkirin.

Ger li cîhanê dijwarî û tengasî nebin, îmtîhan nebe hîç wateya lêmayîna cîhanê namîne.

Ji bo ku hezkirinê li qûlên xwe bide îspatkirin, Xwedê çîleyê ûrahiya ku ji çîleyê dide ser hezkirina xwe bawer dike, ger nebe ti kes bawer nake

Sedema ku Xwedê li axretê ezabek bê dawî dide, bê exlaqiya kafiran a gelekî mezin e.

Dema ku Misilman li axretê cezayê zaliman dibînin dile wan rihet dibe. Mirov pêwîstiya dojehê li axretê baştir fem dikin.

Ji ber ku ew ên paşverû ji mirovan re xurafeyên ku ew bi xwe jî bawer nakin vedibêjin, dibin sedema ji olê dûr ketina gelek gencan.

Tişta ku herî zêde ezîyetê dide dojehiyan, li bihuştê jiyana bextewar a bawermendan e.

Munafiq hîç rêzgirtinê nizanin. Tenê dixwazin werin hezkirin lê belê hîç rêzgirtinê nizanin. Di ruhê wan de tiştekî navê rêzgirtinê tune ye.

Yekem pîvana namûsê ne destmal û cilûberg in. Yên sergirtî jî yên serqot jî Misilmanên pak û paqij in.

Pêxemberê me qedrê jinan digirt û ew hez dikirin, vê yekê jî munafiq gelekî aciz dikir. Yê bi xurafeyan ve nefreta jinan kirin Îslamê munafiq bûn.

Ji ber ku munafiq bi hişê şeytan ve tev digere pê re serederî kirin dijwar e. Dema bi hişê xwe ve digere gelekî bêhş dibe.

Dewleta kûr a Îngilîzan ji ber ku xwedîyê hestên netewa biçûk e, bona komkujiyan gelekî meraqdar e, rewşeke wê gelekî zalim û dilhişk heye.

Munafiq bona ku ji hêla kufrê were qebûlkirin xîretek gelekî mezin nîşan dide, çimkî hêz û quwetê tim li cem kufrê digere.

Hemû emrê munafiqan bi xweveşartinê ve derbas dibe. Wisa dizane ku gelekî eşarî konetiyê dike û ji vê yekê kêf digire.