Adnan Oktar

Bêyî hezkirin, dilovanî, dostanî, hevaltî û kubarî jiyankirin ne jiyan e. Pejirandina jiyanek wiha tiştekî erjeng e.

Ol hêsan o sade ye. Hezkirin, bexişandin, ciwanmerdî û fîdakarî puxteya olê ye. Ev taybetiyên xweşik, xweşikiyê dide mirov bi xwe.

Heta ku ezmûn nebe, ti wateya cîhanê namîne. Pêxember jî gelekî berfireh hatin ceribandin. Dijwariya ezmûnê kûrahiyê dide îmanê.

Misilmanên ku kemaliya ezmûnê fem dikin, dilgeş dibin. Dijwarî dibe para her kesî lê belê dijber vê tênagên. Bawermend jî rêya xwe didomînin

Ger tu dikarî jinekî mîna hewandina kulîlkan bihewînî, evîndarê wê be. Jin ji kesê li hember xwe îman teqwa û exlaqê baş dixwaze.

Giyanê mirovan bo hêrsê jî bo hezkirinê jî guncav e. Bo girînê jî bo kenê jî guncav e. Divê şûna hefretê hezkirin were bijartin.

Li cîhê ku hezkirin tune be, têkçûn heye. Li cîhê ku hezkirin nebe, bêexlaqî heye.

Wextê ku belayek hat serê mirovan, divê nebêje ku dijî min qewimiye, Di wê de teqez xêrek heye. Xwedê bo ku vegerîne xwe pêk tîne.

Xwedê hin hişyariyan dişîne ku mirov Wî bi bîr bixe, lê belê ev yek înkarkirina gelek mirovan ji zêdetir dike.

Bi şer û xwînrijandinê ve ti pirsgirêk nayên çareserkirin. Kesek nafikire ku bi hezkirinê çareser bike. Kaînat bo hezkirinê hatiye çêkirin

Xemila herî mezin a bihuştê hezkirin e. Xwedê neke ger li cîhekê hezkirin tune be, ew der dibe dojeh. Xwedê bihuşt bi hezkirinê xemilandiye.

Gelek alim tenê gilîkirinê dizanin. Rêya ku Xwedê nîşan dide, Pêxember dibêje ango Yekîtiya Îslamê û Mehdiyetê hîç venabêjin.

Hezkirin, huner, xweşikî nîmetên herî rind ên Xwedê ne. Ji nav jiyanê derxistina van nîmetan, welêt jî cîhanê jî reşerewş dike.

Çareseriya her cure tundiyê, perwerdeya hezkirinê ye. Hezkirin xala jiyanê ya cîhanê ye, ger hezkirin nebe, jiyan nabe.

Ji ber tunebûna hezkirinê, hema hema li her welatî her kes dixwaze jev perçe bin. Em dixwazin bi hezkirin nêz bin û bi hev re xweş bijîn.

Şaşiya herî mezin a mirovan ev e ku cîhanê wek cîhê lîstik û şahiyê dibînin. Cîhan ne ji bo jîyînê, ji bo îmtîhanê hatiye çêkirin.

Ger li cîhanê dijwarî û tengasî nebin, îmtîhan nebe hîç wateya lêmayîna cîhanê namîne.

Ew mirovên ku kesekî wan jê hez bikin tune ne, xwedî nefret û hesûd dibin. Li ser rûyê mirovên hezkirinê dizanin nûr û xweşikî heye.

Ji bo ku hezkirinê li qûlên xwe bide îspatkirin, Xwedê çîleyê ûrahiya ku ji çîleyê dide ser hezkirina xwe bawer dike, ger nebe ti kes bawer nake

Dünya imtihan yeri, bu imtihanı ehemmiyetsiz görmek çok büyük hata olur. Dünyadaki imtihanın zevki ayrıdır, hakkını tam vermek lazım

Hebûna wan kesên bawer nakin bona zanîna qedrê bawermendan pêwîst e. Bawermend nola almastên di nav keştekên camê ne.

Dem nîmetekî mezin e ku dê li axretê hesabê were pirsîn. Divê em demê baş bikar bînin. Dê Xwedê ji herkesî dema xwe çawa derbas kiriye bipirse

Em bi her tiştên xwe ve, gav bi gav ji Xwedê bawer dikin. Yê ku ziman dide û me dide axavtin, yê ku nivîsê dide nivîsandin Xwedê ye.

Gelek însan êşên mezin dikêşin lê kesek behsa bêfeydetiya wê nake, kesek nabêje bila xwe aciz nekin.

Xwedê ji me bi hezkirina Wî ve bîranînê dixwaze. Xwedê jiyanek vik û vala naxwaze. Rewnaq, hezkirin û xweşikî kêrî şanê Xwedê tê.