Adnan Oktar

Cihûbûn ne sûc e. Heke Barzanî cihû be ev ne şerm e.

Heke Tirkiye wek Swîsreyê be û kesên li hemberî me rêz li dewletê bigre dê xweserîtî ne pirsgirêk be. Lê xetereya Stalînîst heye.

Heke pergaleke ne li dijî ol be, li gor çanda Kurdan be û li Iraq û Sûriyeyê dewleta Kurdan bê avakirin emê kêfxweş bin.

Ji bo famkirina ol divê em li welatên Îslamê nenêrin. Lewre piraniya wan welatan di nav şîrkê de ne û li gor rêbazên qur’anê tevnagerin.

Xwedê eşq û hezkirinê hezdike. Karê dinyayê, meqam û mevkî ne girîng e. Xwedê bi tenê hezkirinê dixwaze.

Bêyî hezkirin, dilovanî, dostanî, hevaltî û kubarî jiyankirin ne jiyan e. Pejirandina jiyanek wiha tiştekî erjeng e.

Ew kesê ku dibêje hezkirin ne pêwîst e, îmtîhanê jî nepêwîst dibîne. Wê demê jî jiyanek vik û vala dixwaze.

Gelek mirov di hewara kar û pîşeyê xwe de ne, xeternakiya axa welêt ne xema wan e, qet nakin talaşa xwe.

Ew kesên ku dibêjin em ne li dijî PYDê ne, divê bona nav ne li dijî KCKê jî bin. Bêmantiqiyek wilo nabe. Heman rêxistinên terorê ne.

Gel ne rê û piran, rabûna astengîyên li pêş Yekîtîya Îslamê dixwazin. PKK dixwaze li ber Yekîtîya Îslamê bendan ava bike.

Hz. Mûsa li Firawn, Hz. Brahîm jî li Nemird teblîx dikir. Misilman bi ateîst, komunîst bêxwedê her kesî re dipeyive û teblîxê dike.

Ger Misilman bibin yek ne teror dimîne, ne li ser xaka Îslamê bombe tên barandin ne jî feqîrî û tunebûn dimîne.

Muşrîk civateke wisa ne ku olê bikar tînin, xwe wek oldar nîşan didin, fîtne derdixin, hesûd in û bindestan diçewisînin.

Xiristiyan, Ermen, Cihû xweşikîyên Tirkiyê ne. Bila perestgehên wan vekirî bin, em çinginiya zengilên dêran bibihîzin, hemû yên me ne.

Xiristiyan, Ermen, Cihû xweşikîyên Tirkiyê ne. Bila perestgehên wan vekirî bin, em çinginiya zengilên dêran bibihîzin, hemû yên me ne.

Nîşandana jinên pêsîr vekirî mîna kesên ne Misilman, mîna kesên ku nikarên nêzî Quranê bin ne tiştekî gorî Îslamê ye.

Ger ji bo ku Ocalan bê berdan û federasyon bibe wisa tevdigerin, dê gelê me vê yekê qebûl neke.

Em bi qanûn û hiqûqê li ba wan kesa nahêylin ku plana dabeşkirina Tirkiyeyê kiribin.

Çawa ku siyasetmedar bi awayekî hesas tên parastin divê welatî jî wisa bê parastin. Divê li hemberî terorîstan tenê neyên hîştin.

Di cenazeyên PKKê de tu kes nagirî. Lê cenazeyên şehîdan de dibêjin “em şewitîn, agir ket û em mehf bûn” uslûbên bi vî rengî eyb û şerm in.

Cihê Abdullah Bîroglu, Yunus Koca û hemû şehîdên me bibe bihuşt. Xwedê sebrê bide malbatên wan.

Li Tirkiyeyê aliyên rastgir nikarin dengên mirovên revşenbîr û şareza bistînin. Dixwazin bi kesên ku zêde naxwînin û lêkolîn nakin re îdare bikin.

Lê dê ev wisa dewam neke. Ger bersiv li îdeolojiyên darwînîst û materyalîst nayê dayîn dê çepgiriya tundrew bi awayekî xurtir pêş ve biçe.

Bi nezanî û cehaletê îdarekirin rêbazeke rast nîn e. bersivdayîna li îdeolojiyên darwînîst û materyhalîst hêsan e. Divê ji vê têkoşîna ilmî dûr nemînin.

Ger ji îdeolojiya PKKê re bersiv neyê dayîn, ev tê wê wateyê ku tu li hemberî îdeolojiya wê têk çûyî. PKK dê bi têkoşîna îdeolojîk bi dawî bibe.