Adnan Oktar

Kurdistaneke komunîst dê bibe wek Koreya Bakur. Li herêmê avabûneke wisa ne kêrî herêmê ne jî kêrî Emerîkayê tê.

Xweserîtiyeke ku pergala Stalînîst lê hakime dê azadî jî nebe. Ev ne daxwaza kesên azadîxwaz e.

Dinya ne ev der e ku hezkirin lê bi awayekî rast tê jiyin. Cihê rast a hezkirinê axiret e.

Xwedê eşq û hezkirinê hezdike. Karê dinyayê, meqam û mevkî ne girîng e. Xwedê bi tenê hezkirinê dixwaze.

Bêyî hezkirin, dilovanî, dostanî, hevaltî û kubarî jiyankirin ne jiyan e. Pejirandina jiyanek wiha tiştekî erjeng e.

Ew kesê ku dibêje hezkirin ne pêwîst e, îmtîhanê jî nepêwîst dibîne. Wê demê jî jiyanek vik û vala dixwaze.

Dema şehîd dikeve, dibêjin agir kete ocaxê. Ev gotinek şaş e. Agir na, nûr dikeve cîhê şehîd lê be.

Gelek mirov di hewara kar û pîşeyê xwe de ne, xeternakiya axa welêt ne xema wan e, qet nakin talaşa xwe.

Ne tenê Tirkiye, dê hemû alema Îslamê baş be. Ev başbûn dê bi Mehdîyetê ve bibe.

Giritna partîyan ne şêweyek demokratîk e. Rêya têkoşîna terorê ne girtina HDPê ye.

Ramana kuştina nezanan li nav dewleta kûr a cîhanê serdest e, Lê eger ev mirov werin perwerdekirin dê gelekî baş bin, kuştin ne çare ye.

Paşverûtî, nedêndayîn û bêçêjîyê wek lazimiyên olê fem dikin. Ev ne pêwîstiyên olê ne. Ol bedewtirîna her tiştî ye.

Ne tenê Tirkiye, dê hemû alema Îslamê baş be. Ev başbûn dê bi Mehdîyetê ve bibe.

DAÎŞ hukmên di pirtûkên hedîsan de disepîne. Kesên dixwazin tundî xelas be, bila bêjin ev hukum ne gorî Quranê ye.

Her kî be bila bibe, ger mirovek di sertên dijwar de behsa Xwedê bike, bo olê xîret bike, divê were destekkirin. Divê ev giyan belav be.

Gelek nivîskarên çepgir carekî jî tundîya PKKê rexne nakin, lê dibêjin em alîgirê aştîyê ne. Ev ne tiştekî wîjdanî ye.

PKK û rêxistinên din ên komunîst bi xebatên fikrî dikarin têk biçin. Bi deng nekirinê nabe, divê li dijî van îdeolojiyan xebatên fikrî bê kirin.

Li dijî rêxistineke çekdar û Marksîst Lenînîst nikarî bi riya siyasetê bi ser kevî. Dive li dijî vê xebatên felsefî û ilmî bê kirin.

Kurd dê tu carî pergala komunîst û Stalînîst qebûl nekin. Çima pergaleke ku azadî lê nine û bêhna xwînê ji her derê wê tê, bixwazin?

Dive bi welatparezî û ji bo riza Xwedê mirov bên teşwîqkirin. Ji bo tişt û berjewendiyên meddî teşwîqkirin ne tiştekî baş û rast e.

PKKî ji bo ku tiryakê bi kar bînin û fuhûşê bikin naçin serê çiyê. Ev gotinên bê mantiqin. Divê ji îdeolojiya wê re bersiv bê dayîn.

PKK di heyamên aştî û çareseriyê de bêtir xurtir dibe. Bêtir çek komdike û bêtir mîlîtan tevlî dibe.

PKKî bona ku bigihîjin armanca xwe perwerdeyeke berfireh distînin. Xelet be jî îdealekê wan heye. Îdeala piraniya ciwanên me jî tune ye.

Ger ji îdeolojiya PKKê re bersiv neyê dayîn, ev tê wê wateyê ku tu li hemberî îdeolojiya wê têk çûyî. PKK dê bi têkoşîna îdeolojîk bi dawî bibe.

Rêxistineke çekdar a Marksîst, Lenînîst û Stalînîst ne xwedî têgeya aştî û aramiyê ye. Di vê avabûnê de her cureyê zordarî û zordestiyê heq e.