Adnan Oktar

Divê bi îmaneke kûr, bi rasteqîniyên îmanê, bi mucîzeyên Quranê, bi hezkirinê ve nêzî tiştan bin.

Selahedînê Eyûbî kesayetiyekî xwedî qîmet ê ji dîrokê ye, li Misrê bo têkoşîna dijî terorê, derxistina ji pirtûkên dibistanan ne wijdanî ye.

Di dibistanan de qaşogiravî bi zanistê ve fêr dikin ku heşa Xwedê tune ye, di dersa 6em de dîroka Îslamê tê hînkirin. Ev yek dibe sedema qelsbûn aîmanê.

Zanist sedema bawerkirina Xwedê ye. Zanist rêya têgihîştina hunera Xwedê ye. Îmana jidil û durist bi deste aqil û zanistê di dil de cîh dibe.

Ji bo ku genc gorî rihê Îslamî werin gîhandin, vegotineke gorî rasteqînîyên îmanê û mucîzeyên Quranê pêwîst e.

Heta ku bersiva zanistî ya perwerdeya Darwînperest û madeperset neyê dayîn, heta ku rasteqîniyên baweriyê û mucîzeyên Quranê neyê dayî nifşên bi exlaq dernakevin

Di bingeha nêhezkirinê de qelsiya îmanê heye. Ew kesên ku bi çavên îmanê nanêrin, teqez nabin xwediyê kûrahî û bengîniyê.

Ew kesên dibêjin hezkirin bi deme re derbas dibeî nizanin hezkirinê bi Quranê bi îmanê ve têr bikin

Xwedê ji me dixwaze ku em teqez rasteqînên îmanê lêkolîn bikin. Nûwazeyên Xwedê afirandine dibin sedama kûrbûna îmanê.

Misir, Lîbya, Sûrî, Iraq her dever tarûbar kirin. Tenê nekarîn Tirkiyê hilweşînin. Û em teqez nahêlin ku vê yekê pêk bînin.

Ne dirust e ku têkiliya me û Misirê bi temamî qut be. Divê teqez rêyek were dîtin ku biratiya me û Misirê qewîtir be.

Helbet nabe ku berê xwe bidin kujeran û biaxivin. Lê belê dikarin rêyek maqûl û rasterast bibînin û têkiliyên me û Misirê baş bikin.

Misir, Iraq û Sûrî, her der bûya gola xwînê. Hin alim hê dibêjin “li ku dijwarî heye, decalîyet li ku ye?”

Divê Misilman gotina Xwedê bawer bike. Dibêje ez ê yên baş têxim bihuştê. Xwedê ji soza xwe venagere. Mumîn divê tam bawer bike.

Mirovê bawermend ger bêje "Ez Xwedê bawer dikim, nîmetan dibînim lê belê naxwazim spas bikim, nimêj nakim" dibe bêexlaqî.

Em aramiyê di baweriya Xwedê de dibînin ne di madiyatê de. Mal û milk bona xizmeta Îslamê hene. Pere na, îman aramiyê tîne.

Şûna ku qala hezkirinê, dostaniyê û eşqa Xwedê bikin, her gav behsa pevçûnan dikin. Her gav di nav têkçûnê de ne.

Gelekî sosret e ku alimên Îslamê, şûna ku hewl bidin fîtne bisekine, şer raweste, şêweyeka ku Misilmanan bera hev didin bikartînin.

Alema Îslamê tî û birçiyê Îtîhada Îslamê ye, muhtacê pêşengekî ye, dê Xwedê wî/ê kesî/ê di nava çend salan de li mirovan nişan bide.

Gelek kes hesûdiya rastderketina mûcîzeyên Pêxemberê me yên derbarê axîrê zeman de dikin, lê belê li hember mûcîzeyan têk çûne.

Bila dilê Selahedîn Demîrtaş rihet be, em teqez nahêlin ku kesek fîtika xwe lê bixe. Em ê wî destê ku dirêjî wî be bi dadê bişkênin.

Nîşaneyên ku Pêxemberê me derbarê Mehdiyetê de gotine, yek bi yek derketine û hêj derdikevin.

Hin kes bona berjewendiyên xwe naxwazin Mehdî derkeve, Îsa (as) were, lê belê me ev yek li gel da nasîn.

Lîbya, Surî, Iraq û Yemen… dema ku her deverên Alema Îslamê di nav êş û elemê de ye, xwestina rizgariya yek dewletê ne wijdanî ye.

Rihetiya Kurdan me kêfxweş dike. Heta ku nexwazin Tirkiyê perçe bikin, dikarin li Sûriyê û Iraqê her tiştî ava bikin