Adnan Oktar

Tişta ku herî zêde ezîyetê dide dojehiyan, li bihuştê jiyana bextewar a bawermendan e.

Dojeh hebûneke xwedî hiş e, hay ji hemû sûcên dojehîyan heye û dizane çawa ezîyetê bike.

Her xala dojehê xwedî hiş e. Wisa xwedî hiş e ku gunehê wê bi ti kesî nayê. Kevir, xwelî û gîha wek lebatên dojehê ne.

Xwedê bi behsa bihuştê ve jiyanek durust fêrî merivan dike. Çawa ku li buhiştê qedeh û sifreyên mûsîkî hene, divê li vir jî hebin.

Ger baş bala xwe bidin, dê bihuşt di serê wan de diyar be. Kesên ku pergala cîhanê baş fem dikin bihuştê jî baş fem dikin.

Dojeh cîhê wan kesên ku li evîna Xwedê îxanet kirine ye. Bihuşt jî mekanê wan kesên ku bersîva eşqa Xwedê bi eşq didin e.

Ger mirov bihuştê rûbarû bifikire dê rûbarî fem bike û dê bawerî jî rûbarî be. Ger xwe baş bide ser û ji Xwedê bixwaze bawerî zelal dibe.

Xemila herî mezin a bihuştê hezkirin e. Xwedê neke ger li cîhekê hezkirin tune be, ew der dibe dojeh. Xwedê bihuşt bi hezkirinê xemilandiye.

Gelek alim tenê gilîkirinê dizanin. Rêya ku Xwedê nîşan dide, Pêxember dibêje ango Yekîtiya Îslamê û Mehdiyetê hîç venabêjin.

Di bihuştê de hemû tiştên ku mirov dixwazin û begem dikin hene. Maşîneyên herî lûks, kotrayên herî xemilandî hene.

Gorî asoya hişê mirovan, di bihuştê de hemû tişt hene. Dibe ku her mirov tiştên herî xweş li bihuştê bixwaze, hemû jî hene.

Dibêjin di bihuştê de kelek çawa dibe. Xwedê tiştên li vir wek mînak nîşan dide. Kesên ku keleka li bihuştê bibînin ya li cîhanê hîç emel nakin.

Mirov dojehê tenê wek agir difikire. Jixwe di dojehê de hemû tiştên ku mirovan eziyet dikin hene.

Nîmetên bihuştê him ji bo mêran in him jî bo jinan in. Ew kesên ku wek tenê bo mêran e şîrove dikin şaş dizanin.

Di bihuştê de bawermend dê xweşikiya navê Cemal ê Xwedê temaşe bikin û dê zêdetir jî bona wê şad û bextewar bin.

Ew jiyana ku wan li ser navê Îslamê ava kiriye, cîhanê wek dojeh dike. Xwedê jî ji me dixwaze ku em cîhanê bikin bihuşt.

Dema ku Misilman li axretê cezayê zaliman dibînin dile wan rihet dibe. Mirov pêwîstiya dojehê li axretê baştir fem dikin.

Pirsyarbûna bawermendan li axretê bona wan îltîfat e, bona dîtina qenciyên wan in.

Ew dadmendiya civakî, azadî û pergala welayetê ku ji komunîzmê hêvî dikin, bi awayekî rast û xweş dê di desthilatiya exlaqê Îslamê de bijî.

Bi şêwazek hişk û nedilovan ve rexnekirin ne hişmendî ye. Rexne bi şêwazek hişane, jevgirtî ve tên kirin.

Tenê hebûna yek mîsqala hucreyan jî bona femkirina hebûna Xwedê bes e. Yek hucre ji bajarekî mezin zêdetir tevlihev e.

Ya ku dixwazin bi xweseriyê ve ava bikin, pergaleke Stalînîst a zordestiyê ye. Dîktatoriya proleteryayê taybetiya herî mezin a Stalînîzmê ye.

Têgihîştina ortodoks zindîbûna mirovan dikuje û hişê wan felcî dike. Di dawîyê de jî tim civakên binpêbûyî derdikevin holê.

Li Başûrê Rojhilat xweserîyeke Stalînîst ava dikin û dibêjin em ê bi Tirkiyê re bibin yek, ev ne tiştekî ku em pê bawer bikin e.

Xweserîyeke di bin hêza rêxistineke Stalînîst de û pêyekî wan bi Koreya Bakur re bi Tirkiyê re nabe yek, em ê perçe bin.