Adnan Oktar

PKK dijminê hemû Rojhilata Navîn e. Dibin bela serê her kesî. Ew gefên wan li PDKê jî vê bêexlaqîya wan nîşan dide.

Li Başûrê Rojhilat xweserîyeke Stalînîst ava dikin û dibêjin em ê bi Tirkiyê re bibin yek, ev ne tiştekî ku em pê bawer bikin e.

Xweserîyeke di bin hêza rêxistineke Stalînîst de û pêyekî wan bi Koreya Bakur re bi Tirkiyê re nabe yek, em ê perçe bin.

Bila ev rewş bibe sedema xelasbûna êşên Kurdan jî. Em wan di xanîyên xweşik û fireh de bicîh bikin, her derfetê bidin wan.

Divê ew taxên lê xendeq hene mirov werin valakirin û ew xanîyên kevn werin hilweşandin û ji nû ve xanîyên bibaxçe werin çêkirin. Divê li van herêman qeleqol werin avakirin. Wê demê PKK nikare li wir xwe bihewîne.

Mirovên ateîst jî, hezkirin PKKê ku tevlî sûcan nebûne jî dikarin werin tevlî weşana me bin û bibin mêvanê me. Dikarin her tiştî bipirsin.

PKK cuda ye, Kurd cuda ne. Kurd nûr in, mirovên torin in xwediyê exlaqê xweş in. Xemla Tirkiyê û cîhanê ne, PKK qirêt e.

Bila PKK bona biharê hîç bêhûde planan neke, dê feleka xwe şaşkin, dê bersiva wan bi qanûn û dadê ve were dayîn.

Têgihîştina ortodoks zindîbûna mirovan dikuje û hişê wan felcî dike. Di dawîyê de jî tim civakên binpêbûyî derdikevin holê.

Tenê hebûna yek mîsqala hucreyan jî bona femkirina hebûna Xwedê bes e. Yek hucre ji bajarekî mezin zêdetir tevlihev e.

Bi şêwazek hişk û nedilovan ve rexnekirin ne hişmendî ye. Rexne bi şêwazek hişane, jevgirtî ve tên kirin.

Pirsyarbûna bawermendan li axretê bona wan îltîfat e, bona dîtina qenciyên wan in.

Mirov zindiyên gelekî lawaz in, tim nikare bala xwe bide ser tiştan. Nikare li ser axavtinên dirêj hûr be. Hebûna muzîkê hişê mirovan xurt dike.

Bawermendekî/e hişyar û jidil naçe dojehê. Lê belê bawermend her tim di navbera tirs û hêviyê de ye.

Ew dadmendiya civakî, azadî û pergala welayetê ku ji komunîzmê hêvî dikin, bi awayekî rast û xweş dê di desthilatiya exlaqê Îslamê de bijî.

Komeke ji hunerê û estetîkê beşer nake, nikare biafirîne, tim bi tiştên amade debara xwe dike bi derbekê re belav dibe. Ev gelekî talûke ye.

Gîhandina nifşeke wisa ku afirandina tiştekî armanc nake û bêhûde dema xwe derbas dike bona Tirkiyê xetereke mezin e.

Bi van bernameyên televîzyonan ve, çandeke badilhewa tê belavkirin. Jiyaneke ku behsa ol û Xwedê nake tê pêşkêşkirin.

Ew modela jiyanê ku di televîzyonan de tê pêşkêşkirin bi temamî vala û bêkêr e. Gelekî xembar e ku genc tenê berê xwe didin van tiştan.

Werin em hezkirinê belav bikin. Di dibistanan de tenê carekî jî mamoste behsa hezkirinê bikin û bêjin bibin xwişk û bira, kesek ji bîr nake.

Misilman bi Quranê diaxivin. Hişê wan Quran e. Ew kesên ku şûn ahukmê Quranê hukmê xwe pêk tînin dikevin şîrkê.

Gîhandina wê nifşa ku bi temamî wek hev in, tiştên nû nizanin û tenê bi çend peyvan diaxivin bona me gelekî xeternak e.

Divê di Destûrê de rewşa unîter a dewletê were parastin. Ger rewşa unîter bê parastin pergala serokatî ne xeter e Divê aşkere bêjin ku pergala Seroktîyê li hember xweserîyê, federasyon û pergala kantonal e û wisa bê nivîsîn.

Di Quranê de şahidîya jinan tenê di mijara bazirganiyê de derbas dibe. Ev bona ku jin nekevin tengasiyê tevdîrek e.

Gelek beşên berhemên Mewlana ne gorî genc û xortan e ku bixwînin. Divê Misilman tiştê wiha neparêzin.