Adnan Oktar

Çi tiştekî dilşewat e ku di malekî de wêne tune be û muzîk ji jiyanê hatibe derxistin. Quran pesnê hunerê dide, nîgar û peyker ne heram in.

Tiştên ku gel aram dikin ne tenê rê û pir in. Gel kalîte, huner, zerafet û ewlekirina dadê dixwaze.

Gîhandina mirovên xwedî kalîte, gîhandina oldarên xwedî kalîte mijarek jêveneger e. Em ji hukûmeta xwe tika dikin ku bo vê mijarê balder be.

Bila muzîk, huner û peyker hebin. Bila xort û xama baş li xwe binêrin. Bila her der wek hunergehan be. Wê demê dê hemû cîhan Îslamê hez bike.

Tişta ku jiyanê rengîn û xweşik dike kalîte û estetîk e. Çêkirina rê, avahî û piran kalîteya jiyanê bilindtir nake, huner û estetîk dike.

Ji ber ku ew bêçêjîya ku ji mirovên paşverû tê, dijî hebûna mirovan e, mirov ji rûyê paşverûyan ji Misilmanan sar dibin.

Misilman ango mirovê herî bikalîte herî paqij û baş. Misilmantî ne ew pergala tundrew ku paşverû qal dikin e.

Dewletek bi rê û piran ve aram nabe. Kalîte, huner, kubarî û qedirgirtina jinan dewletekî xweşik dike.

Ew hişmendiya paşverû ku ji hunerê ji kalîteyê ji estetîkê fem nake, tim dibe sadema xerabûn û kirêtiyê.

Ger Tirkîye ewropayî be, dê perwerde û jîyanek baştir pêk were. Dê modeleke ku hemû cîhan jê hez bike derkeve holê.

Di paşverûtîyê de zanist, huner û kalîte nabe. Qedrê jinan nayê girtin. Mirov şad nabin. Daxwaza mirin û kuştinê zêdetir dibe.

Ger mafê jinan pêşkeve, wêne, musîk û huner bê zanîn, demokrasî û azadî zêde bin dê Tirkîye bibe welatekî şaristan. Divê Tirkîye derîyê paşverûtîyê hişkehişk bigire. Ger bibînin ku dilê Tirkîyê li paşverûtîyê heye dê Tirkîyê biçewisînin.

Di civateke ku xweşikiya jinan naxwaze de huner û avahîsazî pêş nakeve.

Rizgarîya Tirkiyê di nûjenbûnê de ye. Ger jin ne rihet be, xweş û geş nebe li wir nûjentî jî huner jî nabe.

Ger wek Rojhilata Navîn xuya bike, çawa ku dixwazin Rojhilata Navîn biperçiqînin dê wisa bixwazin Tirkîyê jî biperçiqînin. Divê gelekî nûjen be.

Bona Misilmantî mînakek diyarkirine û dixwazin ku li her derê ew mînak hebe. Misilman mirovên herî nûjen herî kalîteyên cîhanê ne.

Kalîte teşeya bihuştê ye. Pêxemberê me merivekî gelekî nûjen û kalîte bû. Sedema sereke ya nekalîtebûnê nebûna hez û tirsa Xwedê ye.

Tişta girîng bo kalîteyê ruhekî hunermend e. Divê bawermend bibe xwedî ruhê hunermend. Ger nebe xweşikiyên bihuştê nayê femkirin.

Kesên kîndar nabin kalîte. Divê wisa torin be ku efûker be, fîdakar be, bona hezkiriyên xwe her fîdakarî bike.

Ne normal e ku hin kes tenê bi 50 hevokan dipeyivin. Divê hiş û asoya wan fireh be.

Çand, pîrûpergal, huner û kalîteya kesên paşverû, û di seran ser de xwemezindîtina kesên nejidil mirovan ji ola Îslamê sar dike.

Heke li welatekî kalite nîn be, dê tu tişt nemin e. Heke kalite nebe dê jiyan jî huner jî nebe. Ji ber ku huner û jiyan di nav hev de ne, em jî ji bedewiya ku ji wan pêk tê re dibêjin kalîte.

Bêxwedêtî jiyanê, xan û manê, zarok û zêçikan dike bela sere mirovan. Ol jî her tiştî bedew dike.

Ji rûyê ola kal û bavên xwe ew e ku Îslama pak û paqij ji rûyê erdê rakin. Jiber ku ne li ser Quranê ne, Misilman li her derê tên çewisandin.

Gelek mirov wisa zanin ku ol cîhanê ji destê mirov digire, ya rast bêxwedayetî cîhanê ji destê mirovan digire.