Prawdziwe podłoże ideologiczne terroryzmu: DARWINIZM I MATERIALIZM

Wielu ludzi uważa ewolucjonizm za udokumentowaną doświadczeniami i odkryciami naukowymi teorię, zapoczątkowaną przez Karola Darwina. Prawda jest jednak taka, że Darwin nie był jej pomysłodawcą, a prawdziwości samego ewolucjonizmu nie udowodniono naukowo. Początków owej teorii można doszukiwać się w filozofii materialistycznej, sięgającej korzeniami odległych czasów antyku. Do dziś teoria ta nie doczekała się naukowego potwierdzenia i pozostała jedynie filozofią, która ma jednak swoich wyznawców i obrońców na całym świecie.

Owa bezpodstawna wiara uczyniła już wiele zła. Stało się tak dlatego, że, wraz z rozprzestrzenianiem się teorii Darwina, zaczęła powoli zmieniać się odpowiedź na pytanie: kim właściwie jest człowiek? Ludzie, którzy dawniej na wymienione wyżej pytanie odpowiadali: "człowiek to istota, stworzona przez Allaha do życia zgodnie z przesłankami moralnymi danymi przez Niego", po ogłoszeniu teorii ewolucji zaczęli uważać człowieka za "bardziej rozwinięte zwierzę, którego powstanie było jedynie dziełem przypadku". Za owo kłamstwo przyszło nam wiele razy słono zapłacić. Rasizm, faszyzm, komunizm – to tylko niektóre z powstałych dzięki teorii i jej wyznawcom barbarzyńskich ideologii.

W tym rozdziale wyjaśnione zostaną powiązania teorii Darwina z terrorem, uważanym obecnie za jeden z największych globalnych problemów ludzkości.

Kłamstwo darwinizmu: "życie jest walką"

Rozwijając swoją teorię, Darwin wyszedł z założenia, że: „Rozwój jednostki zależy od jej siły i chęci przeżycia. Jednostki silne przetrwają, a słabe będą musiały się poddać."

Według teorii Darwina, w przyrodzie toczyła się nieustanna walka o byt, której zwycięzcy – osobniki silne – przetrwały, te słabsze zaś musiały się im poddać. Rozwinięcie tytułu słynnego dzieła Darwina, O powstawaniu gatunków, brzmi: O powstawaniu gatunków drogą doboru naturalnego, czyli o utrzymywaniu się doskonalszych ras w walce o byt.

Co więcej, Darwin rozwinął swą teorię walki o przetrwanie i twierdził, że dotyczy ona także ludzi, przedstawicieli różnych ras. Według owego fałszywego twierdzenia, rasa chroniona ma być tą, która walkę wygra. Rasa chroniona to wedle Darwina oczywiście rasa biała, europejska. Inne: czarna czy też żółta z góry skazane były na przegraną, dlatego też pozostały one w tyle. W dalszej części swych rozważań Darwin stwierdza, że niedługo rasy owe znikną z powierzchni świata, gdyż przegrają walkę o byt.

"Może w niedalekiej przyszłości cywilizowane rasy w pełni zastąpią rasy słabe. Wyeliminowane zostaną także małpy człekokształtne, co sprawi, iż przepaść pomiędzy ludźmi a innymi gatunkami stanie się jeszcze większa. Z tego powodu można przypuszczać, że „niektóre z małp, np. pawiany, znajdujące się obecnie za tubylcami australijskimi czy gorylami, a cywilizacyjnie będące bardziej posunięte w rozwoju niż rasy europejskie, wysuną się naprzód."1

Hinduski antropolog, Lalita Vidyarthi, tłumaczy, w jaki sposób darwinowska teoria ewolucji doprowadziła do przeniknięcia poglądów rasistowskich do nauk socjologicznych:

"Darwinowską tezę mówiącą o tym, że tylko najsilniejsze i umiejące się najszybciej zaadaptować rasy przetrwają, zaaprobowali ówcześni naukowcy. Wierzyli oni w wyższość rasy białej i w to, iż ona właśnie stoi na wyższym poziomie rozwoju niż pozostałe. W drugiej połowie XIX wieku rasizm uznany został za bezsprzeczną prawdę, którą zaakceptowała znaczna część zachodnich naukowców." 2

Źródło natchnienia Darwina: bezwzględna teoria Malthusa

Natchnienie czerpał Darwin z dzieła angielskiego ekonomisty, Thomasa Malthusa, An Essay on the Principle of Population. Malthus obliczył, iż populacja ludzka pozostawiona sama sobie - bez kontroli - pomnaża się w bardzo szybkim tempie. Jedynymi czynnikami obniżającymi tempo przyrostu naturalnego są, wg Malthusa, wojny, głód i epidemie. Wychodząc z tego założenia, rozwija on teorię głoszącą, iż aby niektórzy ludzie mogli żyć, inni muszą umrzeć, a istnienie jest nieprzerwaną walką o byt.

W XIX wieku teoria ta była rozpowszechniona wśród szerokich rzesz bogatej części społeczeństwa i szczególnie popierana przez intelektualistów europejskich. W opracowaniu Nazistowski tajny program naukowy (The Nazis Secret Scientific Agenda) czytamy:

„Członkowie rządów niektórych państw europejskich spotkali się w pierwszej połowie XIX wieku w celu przedyskutowania palącego problemu wzrostu populacji i zaplanowania wejścia w życie planów Malthusa. Plany te miały na celu zwiększenie umieralności wśród biedoty. Wniosek z owych dyskusji był następujący: " 3

Przy zastosowaniu tego planu jednostki silne przetrwałyby, a słabe zniknęły, co wyrównałoby poziom populacji. W XIX-wiecznej Anglii program ów powszechnie stosowano. Po 16-godzinnej pracy w kopalniach tysiące ośmio- i dziewięciolatków umierało z głodu oraz wyczerpania. Malthusowska teoria „walki o byt" przysporzyła cierpień milionom przedstawicieli warstwy robotniczej w Anglii.

Właśnie na tej teorii opierał się Darwin, tworząc swoją ideę walki o byt, którą to walkę uważał za coś w pełni naturalnego i niepodlegającego żadnej dyskusji. Z drugiej strony, podważał on fakt stworzenia świata przez Boga, przez co pozbawiał ludzi wiary i sprawiał, że walka o byt stawała się coraz bardziej zacięta.

Także w XX wieku przyszło ludziom ciężko zapłacić za dopuszczenie do powstania takiej teorii.

Droga otwarta przez "prawo dżungli": faszyzm

Tak jak w XIX wieku darwinizm był pożywką i tłem naukowym dla rasistów, tak w wieku XX teorię przejęła inna ideologia – nazizm.

W poglądach ideologów nazizmu widać bardzo silne wpływy darwinizmu. Adolf Hitler i Alfred Rosenberg korzystali z dzieła Darwina, rozwijając pojęcia "selekcji naturalnej", "walki rasowej" czy "doboru wybiórczego", pojawiające się w darwinowskim O powstawaniu gatunków. Ponadto, w swoich pamiętnikach Mein Kampf Hitler często powoływał się na Darwina i jego teorię, mówiąc, że życie jest polem bitwy. Chodziło mu szczególnie o starcia międzyrasowe:

"Pod koniec tej walki powstanie wielkie, niemające sobie równych imperium, w którym istnieć będzie stworzona przez samą naturę rasistowska hierarchia." 4

Na słynnej konferencji w Norymberdze w 1933 roku padło stwierdzenie: "Jedynym możliwym prawem jest poddanie się ras słabszych rządom ras zwycięskich".

Większość współczesnych historyków przyznaje, że głoszący te slogany naziści przyjęli teorię Darwina, a jeden z historyków, Hickman, wyraża się o wpływie darwinizmu na Hitlera następująco:

„Hitler był zagorzałym wyznawcą i propagatorem ewolucjonizmu. Nieważne jest, jak głęboko sięgała jego psychoza, istotne za to, że w jego pamiętnikach, Mein Kampf, często uwidaczniają się idee, których źródłem są teorie Darwina. Szczególnie chodzi tu o teorię walki o byt, w której przegrają jednostki słabsze." 5

Wychodząc z tego założenia, Hitler rządził niezwykle brutalnie. W obozach koncentracyjnych ginęli przedstawiciele innych ras i grup etnicznych, począwszy od Żydów; podczas II Wojny Światowej zginęło 55 milionów ludzi. Tłem ideologicznym II Wojny Światowej i największej zbrodni w dziejach świata była właśnie teoria Darwina.

Krwawe spotkanie: darwinizm i komunizm

Prawe skrzydło darwinizmu stanowili faszyści, jego lewe skrzydło zajęli z kolei komuniści. Należeli oni do najgorętszych zwolenników i najbardziej rygorystycznych obrońców tej teorii.

Stosunki pomiędzy komunizmem a darwinizmem zaczynają się już w osobach samych twórców obu "izmów". Protoplaści komunizmu, Marks i Engels, byli wielkimi zwolennikami materializmu dialektycznego, o którym mowa w dziele Darwina. Z korespondencji Marksa i Engelsa widać, że przyjęli oni teorię Darwina jako podstawę nauk przyrodniczych komunizmu. Szczególnie Engels upodobał sobie tę teorię i chciał mieć udział w jej rozwoju, dlatego też w swym opracowaniu Dialektyka Przyrody zamieścił rozdział „O roli pracy w procesie przemiany małpy w człowieka".

Wszyscy komuniści radzieccy, m.in. Plekanow, Lenin, Trocki i Stalin, którzy podążali za naukami Marksa i Engelsa, przyjęli teorię Darwina z entuzjazmem. Plekanow uważał, że marksizm jest niczym innym, jak przełożeniem teorii Darwina do świata nauk socjalnych.6

Według Trockiego „odkrycia Darwina są największym tryumfem dialektyki na polu materii organicznej". 7

Edukacja darwinowska miała też duże znaczenie podczas doboru komunistycznych kadr rządzących. Historycy odnotowują fakt, iż Stalin był w młodości osobą religijną i dopiero pod wpływem nauk Darwina stał się ateistą.8

Podobnie i chiński komunizm, stworzony przez Mao Tse-tunga i będący przyczyną śmierci milionów Chińczyków, miał swoje korzenie w darwinizmie.9

Podobnie i chiński komunizm, stworzony przez Mao Tse-tunga i będący przyczyną śmierci milionów Chińczyków, miał swoje korzenie w darwinizmie. Przekonuje o tym historyk z Harvardu, James Reeve Pusey, w opracowaniu China and Charles Darwin. 10

Reasumując, pomiędzy teorią Darwina a komunizmem istnieje silna więź. Teoria ewolucji, podkreślając fakt, że byt jest dziełem przypadku, przyczyniła się do rozprzestrzenienia ateizmu. Komunizm to ideologia czysto ateistyczna i powiązana z darwinizmem. Co więcej, komuniści przywiązują wagę do terminu „dialektyczny”, który to termin odnosi się do walki o byt znanej nam z teorii Darwina.

Jeżeli przypomnimy sobie, że pod pojęciem „spór dialektyczny” w XX wieku rozumiano maszynę śmierci, która zabiła około 120 milionów osób, pojmiemy, jak wielka jest skala zjawiska.

Darwinizm i terroryzm

Z naszych dotychczasowych rozważań widać, w jaki sposób darwinizm, będąc tłem różnych ideologii, przyczyniał się do wielu katastrof i nieszczęść XX wieku. Ale darwinizm niekoniecznie musiał być częścią ideologii, wystarczyło, że dzięki niemu powstało nowe pojęcie etyki i moralności oraz nowe metody, za pomocą których można było wpłynąć na człowieka. Fundamentem dla tych pojęć stała się walka ze wszystkimi, którzy mają inne zdanie.

Da się to wytłumaczyć następująco: na świecie istnieje wiele różnych religii, filozofii i ideologii. Ich przedstawiciele mogą postrzegać siebie nawzajem w dwojaki sposób:

1) być ciekawymi siebie, respektować się nawzajem, być otwartymi i gotowymi do dialogu - podejście godne człowieka;

2) wzajemnie się zwalczać, chcieć przejąć pierwszeństwo – zachowywać się jak zwierzęta.

Terroryzm jest niczym innym, jak tym zwierzęcym postrzeganiem.

Porównując obie opisane powyżej postawy, od razu widać, że owo postrzeganie, które nazwiemy podejściem zwierzęcym, to nic innego, jak podświadome przyjęcie przez ludzi darwinowskiej teorii "człowieka jako zwierzęcia walczącego". Może nawet sami walczący nie są świadomi, iż kierują się teorią Darwina, ale właśnie ta filozofia jest fundamentem ich ideologii i podstawą ich działań. Wierzą oni w takie darwinowskie slogany, jak: "zwyciężą jednostki silne", "duża ryba pożera mniejszą" czy "walka jest uświęcona".

Właściwie po zniesieniu darwinizmu nie pozostałaby na świecie żadna filozofia konfliktu. Wielkie światowe religie (chrześcijaństwo, islam i judaizm), zesłane światu przez Boga, są przeciwne wojnie; ich przedstawiciele to zwolennicy pojednania i pokoju, a nie wojen i cierpień. Cierpienia i wojny nie mieszczą się w ramach zasad moralnych danych przez Boga w religii. U Darwina jest dokładnie na odwrót – walkę uważa się za naturalną konieczność.

Dlatego jeżeli ktoś, kto walczy i dopuszcza się aktów terroru, mówi, iż jest chrześcijaninem, muzułmaninem lub judaistą, działającym w imię Boże, oraz używa w walce pojęć i symboli muzułmańskich, chrześcijańskich albo judaistycznych – nie należy mu ufać. Naprawdę taki człowiek jest darwinistą, jedynie podszywającym się pod wierzącego. Człowiek ów to wielki wróg religii i wszystkich bogobojnych ludzi. Występuje on przeciw Bogu oraz jego naukom i prawu.

Jak widać, otaczający nas terroryzm nie ma podłoża religijnego, tylko ewolucyjne; terroryzm to nic innego, jak ukryty darwinizm i materializm -–właśnie w tych ideologiach należy szukać jego korzeni.

Islam: wyzwolenie z terroryzmu

Także ludzie występujący pod sztandarami jakiejś religii mogą ją źle zrozumieć bądź zinterpretować, dlatego patrząc na nich, nie należy wyrabiać sobie opinii o całym systemie religijnym i wszystkich jego wyznawcach. Aby zrozumieć religię, należy przede wszystkim przestudiować jej święte księgi.

Święta księga islamu to Koran, a wzór muzułmanina, czyli wyznawcy tej religii, jaki przedstawiony został w Koranie, jest zupełnie inny niż ten widziany oczyma ludzi zachodu. Koran opiera się na pojęciach takich jak: moralność, miłość, przebaczenie, tolerancja, wyrozumiałość i pokój. Prawdziwy muzułmanin powinien stosować się do tych wyznaczników i zasad moralnych. Naprawdę wierzący muzułmanin jest tolerancyjny, wyrozumiały i przepojony miłością do świata i bliźnich.

Islam jako religia pokoju

Słowo „islam” ma w języku arabskim także znaczenie „pokój". Islam jest religią, która została zesłana ludziom, aby mogli żyć w pokoju i dobroci serca. To system religijny, w którym uwidacznia się łaska i nieskończona dobroć Allaha. Allah wzywa ludzi pragnących być w jego łasce do życia w pokoju, do wyrozumiałości, tolerancji i miłości. W 208 wersie sury Al Bakara przekazuje następujące instrukcje:

O wy, którzy wierzycie! Chodźcie w pokoju wszyscy I nie chodźcie śladami szatana! Zaprawdę, on jest dla was wrogiem jawnym!

Jak widać na podstawie tego wersetu, Allah przekonuje ludzi do prawdy mówiącej, że jedynie stosując się do moralnych przekazów Koranu, ludzie doświadczą łaski boskiej.

Allah przeklina zło

Allah nakazał ludziom wyrzekać się zła. Zakazał zabijania, niszczenia, buntowania się, przelewu krwi i przeklinania. O niestosujących się do Jego nakazów i zakazów mówi: "idą w ślady szatana". W Koranie można spotkać tego przykłady, m in. w wersecie 25 sury Al Rad:

A tych, którzy naruszają przymierze Boga po zawarciu paktu wierności; i tych, którzy rozcinają węzły, jakie nakazał utrzymać Bóg; i tych, którzy szerzą zgorszenie na ziemi spotka przekleństwo i czeka ich nieszczęsna siedziba!

i w wersecie 77 sury Al Qasas:

Lecz poszukuj wśród tego, co ci dał Bóg, siedziby ostatecznej! Nie zapominaj twojego udziału na tym świecie i czyń dobrze, tak jak czyni dobrze dla ciebie Bóg! Nie poszukuj zgorszenia na ziemi! Zaprawdę, Bóg nie miłuje szerzących zgorszenie!

Islam w obronie wolności myśli i słowa

Islam ma za zadanie chronić ludzi, ich idee, bronić wolności myśli i słowa, zapobiegać kłótniom i napięciom pomiędzy ludźmi. Z tego powodu w Koranie zawarte są różne przykazania i zakazy, mające człowiekowi wskazać odpowiednią drogę i chronić go przed zboczeniem z niej.

Nie tylko terror, ale nawet najmniejszy nacisk na człowieka w celu przekonania go da jakiejś idei, jest zakazany. Mówi o tym werset 256 sury drugiej Al-Baqara:

Nie ma przymusu w religii!* Prawość wyróżniła się od nieprawości. I ten, kto odrzuca fałszywe bóstwa,* a wierzy w Boga, uchwycił za najpewniejszy uchwyt, nie mający żadnego pęknięcia. Bóg jest słyszący, wszechwiedzący!

Zmuszanie człowieka do wyznawania jakiejś religii lub do uczestniczenia w jej obrzędach jest sprzeczne z duchem i założeniami islamu. W islamie najważniejsze są bowiem sumienie i wolność wyznania. Oczywiście można pomóc komuś, kto szuka jeszcze swojej drogi, ale nigdy stosując nacisk lub siłę.

Model społeczeństwa stosującego siłę i nacisk w celu nawrócenia człowieka do wyznawania jakiejkolwiek religii jest sprzeczny z modelem muzułmańskim. We wspomnianym modelu za muzułmanina nie uważa się człowieka, który islam przyjął ze strachu przed naciskiem innych ludzi. Prawdziwy muzułmanin to osoba, która Allaha przyjęła do serca z miłości i przekonania.

Allah zabrania zabijania niewinnych

Według nauk Koranu jednym z największych grzechów w islamie jest zabijanie niewinnych. Mówi o tym werset 32 sury 5 Al Maida i werset 68 sury 25 – Al-Furqan:

Z tego powodu przepisaliśmy synom Izraela: „Ten, kto zabił człowieka, który nie popełnił zabójstwa i nie szerzył zgorszenia na ziemi, czyni tak, jakby zabił wszystkich ludzi. A ten, kto przywraca do życia człowieka, czyni tak, jakby przywracał do życia wszystkich ludzi.” Przyszli do nich Nasi posłańcy Z jasnymi dowodami, Potem jednak wielu z nich Popełniało przestępstwa na ziemi.

I ci, którzy nie wzywają żadnego boga, poza Bogiem; i nie zabijają nikogo wbrew zakazowi Boga, chyba że zgodnie z prawem; i nie uprawiają rozpusty. A kto czyni, spotka go kara za grzech.

Jak widać, osoby, które pozbawiają innych życia, będą skazane na wieczne cierpienia. Allah mówi, że zabicie jednego człowieka jest tak samo wielkim grzechem, jak unicestwienie całej ludzkości. Prawdziwie wierzący muzułmanin nie ma prawa odebrać życia ani jednej, najsłabszej nawet osobie. Za zabicie spotka człowieka sroga kara, o czym wie każdy wierzący. Dlatego wszyscy prawdziwi muzułmanie żyją zgodnie z zasadami Koranu, wedle którego prawdziwe życie zaczyna się dopiero po śmierci, kiedy to każdy człowiek będzie rozliczany ze swoich czynów.

Allah nakazuje wierzącym wyrozumiałość i wspaniałomyślność

Wyrozumiałość jest jednym z najważniejszych filarów moralności muzułmańskiej.

Islam, przedstawiony nam w Koranie, jest religią nowoczesną, inteligentną i skierowaną ku przyszłości. Prawdziwy muzułmanin to osoba wyrozumiała wobec innych, nastawiona pokojowo i demokratycznie; człowiek kulturalny, inteligentny, szczery, rozumiejący naukę i sztukę, cywilizowany.

Muzułmanin postępujący zgodnie z zasadami islamu, wychowany w tradycji Koranu, jest osobą pozytywnie nastawioną do bliźnich. Respektuje odmienne od swoich poglądy, oczekuje dialogu z przedstawicielami innych religii. Tylko społeczeństwo składające się z takich właśnie jednostek może być nazwane cywilizowanym i nowoczesnym; tylko tego typu społeczeństwo znajdzie się na wysokim stopniu rozwoju. W takim społeczeństwie rządzić będzie radość, szczęście, dobroć i łaska Allaha.

Allah nakazuje tolerancję i przebaczanie

W jednym z wersetów sury Al-A raf (199), która rozpoczyna się słowami: „Bądź wyrozumiałym...”, Allah przypomina muzułmanom, iż powinni wejść na drogę przebaczenia. Winni nauczyć się wybaczać oraz być tolerancyjnymi dla innych ludzi; przyjąć powyższe za motto swego życia.

Przyglądając się historii islamu, możemy zaobserwować, w jaki sposób doktryna ta była stosowana przez muzułmanów w życiu powszednim na przestrzeni wieków. Wszędzie tam, dokąd docierali muzułmanie, znikały wcześniejsze błędne idee oraz tworzyło się w pełni zharmonizowane i wolne społeczeństwo. Udało się w ten sposób zespolić i zjednać wiele różnych kulturowo, językowo i religijnie narodów oraz doprowadzić do ich zgodnego współistnienia. W tym miejscu można podać przykład Imperium Osmańskiego, które, mimo iż zajmowało obszary zamieszkiwane przez przedstawicieli różnych religii i kultur, właśnie dzięki muzułmańskiej tolerancji i pozytywnemu nastawieniu do świata potrafiło przetrwać całe wieki. Wyznawcy islamu byli zawsze pełni zrozumienia dla przedstawicieli innych religii i kultur. Dlatego, pomimo iż przedstawicielami klasy rządzącej w Imperium byli muzułmanie, mieszkańcy tego terytorium mogli swobodnie wyznawać swoją wiarę, nie doznając z tego powodu prześladowań. Było to możliwe tylko dzięki stosowaniu się do praw Koranu, który mówi:

Dobry czyn i zły czyn nie są równe. Odsuwaj wiec gorszy czyn tym, co jest lepsze. Wtedy ten, który jest tobie wrogiem, Będzie jak bliski przyjaciel. (Sura 41, Fussilat, werset 34)

Wnioski

Reasumując, w islamie widać, jak zasady moralne mogą wpłynąć na człowieka i przez to przyczynić się do rozprzestrzenienia pokoju, spokoju i sprawiedliwości. To, co obecnie często błędnie nazywane jest „islamskim terrorem", nie ma w istocie rzeczy nic wspólnego z religią muzułmańską i naukami Koranu. Ideologię ową stworzyli ludzie, którzy z islamem nie mają nic wspólnego. Należy jeszcze raz podkreślić fakt, iż islam jest religią pokojową, której cel to nie terroryzm, a wręcz przeciwnie – znalezienie sposobu na zlikwidowanie terroryzmu na Ziemi.