Adnan Oktar A9 TV; 28 Mayıs 2015

Cenab-ı Allah hayatı bir uyku halinde yaratıyor. O derin sırra Kuran işaret ediyor. İnsanlar dünyada uykuda olduklarını bilmiyorlar. Halbuki hepsi şu an bir rüya içerisindeler, rüya görüyorlar. Bir kısmı, mesela felsefe araştırmacıları bu gerçeği hayret ve dehşet içinde fark ediyorlar.

Uyku dünya aczidir. Her gün belirli bir saatten sonra insanın uykusu geliyor. Gidip ölmeye yatıyor, ölüyor, sonra saatler sonra diriliyor. Banyo yapıyor, yemeğini yiyor. Yine akşam yeniden uykusu geliyor. Ölme saati geliyor, yeniden ölüyor. Sabah yeniden diriliyor. Öle dirile, öle dirile hayatı bu şekilde geçiyor. Sonunda bir kere daha ölüyor, bir diriliyor, başka alemde.

Müminler vefatlarından sonra daima güzel şeylerle karşılaşırlar. Zorluk, ıstırap, korku; öyle bir şey hiçbir aşamada yok. Her yerde işleri düzgündür. Vefat ederken, dirildiğinde, cennete alınırken hiçbir şekilde tedirginlik yaşamazlar.

Şımarma, azıtma ve insanlara gösteriş yapma iç içedir. Gariban insanlara poz yapıyor. Sen de garibansın, insanlar da gariban. Ölüp gideceksin. Aklını başına al. Etten kemikten oluşmuşsun nihayet. Elbise giysen ne olur? Bilgisayarın olsa ne olur? Telefonun olsa ne olur? Et kemik olduğun için ölüyorsun, mezarın altına koyuyorlar, paramparça olup çürüyeceksin. Niye şımarırsın? Niye azıtırsın? Niye gösteriş yaparsın?

Beden, ölümü ve yok olmayı hiç istemez. Hücreler hiç istemez. İnsana en şiddetli ızdırap veren şey odur. Allah bu ızdırabı İslam diniyle ortadan kaldırıyor.

Dürüst, samimi, açık, berrak bir kafa, berrak bir dünyadan bahsetmek lazım. Kuran’la, ayetle konular açıklandığında insanların kalbinde ferahlık ve suhulet oluşur. Yoksa adamlara ehli dünya üslubu kullanıyorsun, adam öleceğini biliyor. Sen adeta uçuyorsun ama senin uçuyor olman onu korkutur, ürkütür. Ama Allah’tan haberdarsan kişinin kalbine ferahlık gelir.

Allah, “Telaş etmeyin. Tevekküllü olun. Bana bırakın. Ölürken de çok rahat öleceksiniz” diyor. “Ama telaş ederseniz, tevekkül etmezseniz canınız yanar” diyor Allah.

İnsanın enaniyet yapacak hali yok ki; sen kandan, etten, kemikten, sinirden oluşmuş bir varlıksın, doğal ihtiyaçların var, ne havalara giriyorsun? Ölüp gideceksin, nereye poz yapıyorsun? Ve çok kısa sürede bitiyor hayat. Her cenaze mezarın içinde alenen şişip patlıyor. Havaya girecek bir hali yok insanın, zavallı bir varlık.

Seven, Allah için ölümü göze almış olacak ve ölümü isteyecek Allah için. Allah’a kurban olacak. Boynunu koyacak. Bazılarının canı tatlı, en ufak çıkarlarıyla çatışmasını istemiyor, tüyüne zarar gelsin istemiyor, “önce kendim” diyor. Önce sevdiğin olacak. Yani hiçbir şeyini vermek istemiyor, hiçbir şeyini ona sunmak istemiyor. Hep kendini kurtarmanın peşinde.

Dünyada ne kadar uzun süre kalınırsa manevi makamda o kadar yükselme imkanı olur. Vefat ettikten sonra, cennete gittikten sonra cesaret kalkıyor, vefa kalkıyor, hepsi kalkıyor. Sadece yiyip-içip, gezip eğleniyorsun, Allah’a şükrediyorsun, melek gibi oluyorsun. Onun için dünyada uzun kalmanın da o faydası var. Çünkü kaldığında, milyonlarla sevap kazanıyorsun.

Olaylar olurken Cenab-ı Allah meleklerini her yerde görevlendiriyor. Hiçbir olay rastlantı olarak meydana gelmez. Her ölenin canını Azrail alır. Allah’tan izin alarak gider; falancanın canını alacağım diye. Saati, dakikası bellidir.

Kim olursa olsun cenazeye saygı gösterilir. Cenaze aşağılanmaz, ölmüş artık adam, ruhu gitmiş, eti kemiği kalmış, o da çürüyecek. Kim olursa olsun olmaz.

Bütün ömrü mümin olarak geçmiş bir insanın, “Ölüm anında acaba imanımı muhafaza edebilecek miyim” diye endişe etmesi şeytandan bir vesvesedir. Bunu hiç kaale almalarına gerek yok. Böyle bir şey olmaz. Yani içten, bilinçaltındaki iman esastır. Yoksa kişinin aklına birçok şey gelebilir, onların hiç geçerliliği yok. Allah onun bütününe bakar.

Şu anda da biz bir uykudayız. Hayat da bir uyku, bir rüya görüyoruz. Öldüğümüzde bu rüyadan kalkmış olacağız.

Ölüm, kaliteli bir rüyadan uyanmak gibidir. Uyanır uyanmaz da ahirete geçmiş olur insan. Geri dönüşü olmaz artık.

Cennette bilinç keskinliği vardır, görüş keskindir, dünya ise bir rüya alemi gibidir.

Rüyalar bir eğitim vesilesidir, bir hayat boyutudur. Müminlerin rüyada da eğitilmek için dua etmeleri gerekir. Rüyalardan sorumlu değiliz ama rüyalarda eğitilebiliriz.

İnsan ölüm anından itibaren yeni bir boyuta geçer. Mümin ölüm sırasında hiçbir korku, endişe veya sarsıcı olay yaşamaz. Ölüm rüya gibi olan bu görüntünün çok keskin bir görüntüye dönüşmesidir. Küfür ölüm anından itibaren acı yaşamaya başlar, müminde acı olmaz.

Rüya bize farklı yaşam boyutlarının nasıl olduğunu göstermesi, ölümü ve ölümden dirilişin nasıl olacağını düşünmemiz açısından önemlidir.

Rüyalarda bazen işaretler olur, ancak rüyayla amel yapılmaz.

İnsan bazen rüyasında hayatına dair işaretler görebilir ancak bunu bir vahiy gibi kabul etmesi asla doğru olmaz.

Var olan bir şey bir daha asla yok olmaz. Rüya da dahil var olan her şey sonsuza kadar vardır.

Ölüm uykudan uyanmaktır. Şu anda bir nevi rüya içindeyiz, öldüğümüzde uyanacağız. İnşaAllah Allah cennet nasip eder.

Allah rüyada bir işaret verebilir ama rüyaya göre amel edilmez.

Peygamberimiz (sav)’in imani gücü sahabeyi coşturmuş. İmanlı bir insanın insanlar içinde olması muazzam bir şeydir. Onun için şeyhleri severler, tarikat şeyhlerini. İmanları güçlü olduğu için, en azından öyle gördükleri için etrafındaki insanlar.