Adnan Oktar A9 TV; 8 Temmuz 2018

İman insana derin bir zevk, derin bir dinginlik ve derin bir haz verir. Güçlü iman güçlü sevgiye sebep olacağı için bir güzellik karşısında duyulan heyecan da şiddetli olur.

Aklı başında insanları aramak, onlarla dost olmak lazım. Akıl ise Kuran’a uyulduğunda, vicdana uyulduğunda olur. Kuran ve vicdana uymayanda zeka olabilir ama o zeka bir fayda sağlamaz.

Zorluk anlarında akıl ve irade en mükemmel çizgiye gelir. Zorluklar olmasa hayat çok kof olur. Bu dünyada kazandığımız güzelliklerle sonsuza kadar yaşayacağız inşaAllah.

Sevgide insan kendisini değil karşısındakinin aklını, kişiliğini, karakterini yüceltir ve över. Bencillik ve büyüklük hissi olduğunda ise asla karşısındakini yüceltmek istemez, sadece kendini yüceltmeye çalışır.

Övgü sevgiyi geliştirir. İnsanların birbirlerine karşı gönül alıcı olması, ahlakının ve fizikinin güzel yönlerini övmesi gerekir.

Her konuyu mutlaka sevgiyle, dostlukla, akılla halletmek lazım. Öfkeyle bir konuyu çözmek mümkün olmaz. Çözülüyor gibi görünse de iki tarafa da büyük zarar verir.

Acılar olmadan insan olgunlaşmaz ve her şey çok değersiz olur. Cennetin güzelliğini dahi acı çekmeyen bir insan anlamaz.

Allah sevgisinde derinleşmek isteyen çileye ve acıya talip olacak. Sevginin kökeninde çile, acı ve her zaman olumlu düşünmek vardır. İnsan nasıl sevdiğinin kendisine hep hüsnü zanla bakmasını istiyorsa, Allah da insanın Kendisine hep olumlu bakmasını ister. Çilelerin, acıların içinde mümin hep Allah hakkında olumlu düşünecek.

Allah’ın imtihan edeceğini bazı insanlar unutuyorlar. Manevi derecesi yüksek insanları Allah yoğun imtihan eder. Mesela Mehdi çok ağır çilelerden geçiyor.

Bıkmak Allah’ın imtihanını istememek anlamına gelir. Sevgiden bıkmak anlamına gelir. Böyle bir şey müminin kaderinde yok. Müminde bıkkınlık olmaz. Bıkkınlık ölü olarak yaratılmış varlıklarda olur. Onlar yemekten, eğlenmekten, gezmekten her şeyden bıkarlar. Müminin ise her anı bir heyecan, her anı bir yenilik, her anı bir sevinçtir. Mümin nereye dönse iyilik, nereye dönse hayırdır.

Dünyada eğitim almamız için anormal insanların sayısının çok olması gereklidir. Dengeli, normal insan çok olduğunda imtihan, yani eğitim kolay olur, insan gereği gibi eğitilemez. Dünyadaki eğitimin ana amacı bizim kendimizi bilmemiz, öğrenmemizdir. Allah bizden yüksek insanlar olmamızı istiyor. İnsanın orta yükseği kabul etmemesi gerekir. Çok yüksek olan en etkileyicidir.

Gençler herkesin Allah’a inandığını görseler çok olumlu telkin olur ve güçlü bir iman gelişir. Ama iman edenlerin sayısı az, iman etmeyenler ise çoğunlukta. Bu da iman edenlerin değerinin artması için özel olarak yaratılıyor. İman ehlinin kıymetli olması için bu gerekli. Bu kıymet cennet mutluluğu için de şart oluyor, cennette gerçek mutluluk dünyadaki eğitimle mümkün oluyor.

Herkes münafıklardan vebalı gibi kaçar. Münafık bakteri gibidir, herkes münafıktan tiksinir. Müminleri ise herkes sever, coşkuyla bağrına basar. Münafık her yerde yalnızdır. Eğlence yerine gider, orada da yalnızdır ve içi ızdırap doludur. Eğleniyor gibi görünmeye çalışırken suratları asite batmış gibi acı içindedir.

Cennette dünyaya dair hoşumuza gitmeyen hiçbir şeyi, hiçbir anı hatırlamayız. O bölümlerde atlamalar olur, biz atlamalar olduğunu bilemeyiz. Ahirette müminler için sadece neşe, sevinç, sevgi, mutluluk vardır.

Allah’ın sanatını hayretle izlemek lazım. İnsan nasıl sevgilisini gördüğünde gözlerine, saçlarına, kıyafetine bakıyor, takdir ediyor. Allah’ın yarattığı güzellikleri de tek tek incelemek lazım. Hücredeki güzellikler, denizdeki güzellikler, atomdaki güzellikler hepsini tek tek görmek gerekir. Sevgili’nin sanatını gördükçe daha çok aşık olursun.

Acılar ve zorluklar dünya eğitimi için şarttır. Dünyanın ve ahiretin anlamı için mutlaka zorlukla karşılaşmak gerekir. Derinlik, aşk, tutku bu zorluklarla meydana gelir. Zorluk yoksa yiğitlik, fedakarlık, vefa, sevgi oluşmaz.

Allah en çok aşkı sever. Tüm kainat aşk, tutku, sevgi üzerine kurulmuştur. Namazın, orucun, tüm ibadetlerin amacı sevgidir. “Sabaha kadar namaz kıldım ayağım şişti” diyor. Allah’ın istediği bu değil. Allah’ın istediği gönülden Allah’ı severek namazını kılman, ibadetlerini yapman.

Allah münafıkları çok iğrenç yaratıyor. Şeytanı göremiyoruz ama münafıklarda şeytanın tüm kirini, iğrençliğini ve pisliğini görüyoruz.

Gençleri dans ettikleri için cezalandırmak ve bunu İslam adına yapmak Kuran’a hiçbir şekilde uygun değildir. İran’ın bu dayatmacı anlayışı çok yanlış. Bir genç kızı dans ettiği için tutuklamak, kriminallerin arasına koymak asla kabul edilecek bir şey değil.

Münafıklarla ilgili ayetlerin dışında kafirlerle ilgili tüm ayetler de münafıkları anlatır. Ama münafıklarla ilgili her ayet kafirleri anlatmaz.

Çocuklar Allah’ın ruhudur. Çocuklara mutlaka saygılı olmak lazım. Çocuğu insan yerine koymadan çocukla konuşmak saygıya uygun olmaz.

İslam’ın kendisi ılımlıdır. Sevecen, makul, tutarlı bir dindir. İnsanlara huzur verir. İslam’da şiddet yoktur. İslam merhamet dinidir, sevgi ve barış dinidir. İslam’da özgürlük vardır, hayat vardır, neşe vardır. İslam ultramodern hayatın ta kendisidir.

Her şeyin çözümü dindir, her şeyin çözümü İslam’dır. Kuran ahlakını bilince insanlar çok rahat yaşarlar. Dinden uzaklaştıkça mutsuz oluyorlar. Kuran’a uyan insan çok dengeli olur.

Münafık ne yapsa başına geçer. Lağım kovası hazırlar kendi kafasına dökülür. Ama arsızca, üstü başı pislik içindeyken dahi, “ne oldu ki” der. Münafıkların arsızlığı Müslümanların şevkini arttıran, müminler için hayır olan bir durumdur.

Münafık ahmak olduğu için İslam’ı rahatça yok edebileceğini zanneder. Başarısız olduğunu görünce de zavallıca, ezilmiş sırtlan gibi kaçar. Münafık aşağılandıkça, toplumca dışlandıkça bunu sezdirmemeye çalışır. Ne var ki havasında olur. Oysa Allah belalarını vermiştir ve tüm insanlar onlara verilen belanın farkındadır.