Adnan Oktar

Bo ola Îslamê pergalek wisa anîne ku pêşçavbûna jinan, bihîstina dengê jinan, bêhna xweş a jinan asteng dikin. Ev ne ol e.

Heta ku ewlehiya hilbijartinê nebe, zordestiya li ser welatiyan ranebe hilbijartinek hevseng nabe. Di mercan de hilbijartinek dadmend nabe.

Bi çekê lîstik nabe. Zilam hînê kuştinê bûne. Heta ku PKK ji herêmê neyê derxistin, hilbijartinek adilane nayê kirin.

Pêwîst e ku mirov “ez” a di hundurê xwe de bibîne û binase. Bona ku îmenek rasteqîn û jidil çêbe, divê mirov xwe û hişmendiya xwe bizane.

Li hember reşekujan (terorîst) kerrbûn nabe. Lazim e dewlet hêza xwe bi qanûn û yasayî nîşan bide.

Wisa zanin ku çiqas tinazên xwe bikin dê ewqas xwedî kesayet bin. Kesê hezkirinê nizane nabe xwedî kesayet jî.

Ger şîmaneya efûkirina kujerên Mehmetçîk hebe, dê bibe bobelatek mezin. Ew yek tê wateya serbestiya kuştinê, nayê qebûlkirin.

Xwedê hin hişyariyan dişîne ku mirov Wî bi bîr bixe, lê belê ev yek înkarkirina gelek mirovan ji zêdetir dike.

Şad dibin ku Şiî, Suniyan Sunî jî Şiîyan dikujin. Ev yek zulma ku paşverûtiyê derxistiye. Di Quranê de Şiîtî-Sunîtî tune ye.

Muşrîk Mehdîyetê naxwazin, Yekîtiya Îslamê naxwazin. Tevî ku ew nexwazin jî, dê Xwedê ola rasteqîn belavî cîhanê bike.

Ew ên paşverû nikarin wê ola ku wan afirandiye jî jiyan bikin. Pergalek ezîyetê wisa çêkirine ku, ne mumkun e têkeve nav jiyanê.

Dema Îslamê dicehmînin, dema ku rewşa olê ji heyatê dixînin, wisa bawer dikin ku dibin herî xwedî teqwa. Ol ne dordarî ye, ol hêsanî ye.

Tim şêweyek cirnexweş nîşan didin, yek car gotina hezkirin û dilovaniyê nakin. Ji ber vê yekê, yên paşverû zirarek mezin didin Îslamê.

Sebir yek ji girîngtirîn nîşana hezkirinê ye. Ger nikare sebir bike, wisa ne hezkirin tune ye. Dema ku sebır tune be, hewes e ne hezkirin e.

Ol hêsanî ye. Xwedê radigihîne ku dê mirovan di hêsaniyê de serkeftî bike. Ew kesên ku jiyana bi ol nebaş dibînin, şaş dizanin.

Ew kesên ku Quranê bawer nakin, gorî rîvayetên nakok tev digerin, di heman demê de dujminê Pêxember in jî.

Xeynî Quranê helalî û heramî nabe.

Baxnazî wek mirinê ye. Di taesûbiyê de ola Îslama ya ku hezkirina bihuştê ye nayê jiyin, dê oleke din bê jiyin.

Divê PKK piçûk û beredayî neyê dîtin. Em dikarin bibêjin ku Tirkiye şerekî din yê rizgarbûnê dike. Divê li gorî vê rastiyê tevbigerin.

Ji nexweşiya heznekirinê bifilitin. Xwedê mirov bona ku bi nefretê bijîn neafirand. Di nav cîhanek reş û tarî de dijîn.

Dibêjin ku Darwînîzm di Quranê de heye. Decaliyeta ku bêxwedatîyê vedibêje qet di Quranê de cîh digire? Di Quranê de Darwînîzm tune ye.

Tişta herî seza bo xwezaya mirov hezkirin e. Xwedê di Quranê de nîşan daye ku bi hezkirinê çareserî dibe. Bi çek û xwînê ve nabe.

Bombekirin şêweyeke nebaş e. Ev yek ji xwe re kirine xûy. Nabe ku mirov zarokan, jinan bêsûc û bêguneh bi komî qir bike.

Cerdewan şêr in. Divê dewleta me hemû cerdewanan bi awayekî baş biparêze, her derfetî bide wan.

Hemanbûna nîşaneyan ne îspata Mehdiyetê ye. Kengî ku Yekîtiya Îslamê ava be, bi Îsa re nimêj bike û bibe pêşengê Misilmanan, em ê femkin.