Adnan Oktar

Dinya xewneke pirr biqalîte ye. Em xewneke pirr tûj û hiş vekirî dibînin. Heke hûn baldarî lê binêrin, hûn ê fam bikin ku hûn li dîmenekî ku di mêjiyê we de ye temaşe dikin.

Xwedê hin hişyariyan dişîne ku mirov Wî bi bîr bixe, lê belê ev yek înkarkirina gelek mirovan ji zêdetir dike.

Xwedê dibêje ku muşrîk kesên qirêj in. Ev ne qirêjiyek manewî ye, fizîkî ye jî. Mala wan, ew bi xwe, nêrîn û jiyana wan qirêj e.

Dema Îslamê dicehmînin, dema ku rewşa olê ji heyatê dixînin, wisa bawer dikin ku dibin herî xwedî teqwa. Ol ne dordarî ye, ol hêsanî ye.

Tim şêweyek cirnexweş nîşan didin, yek car gotina hezkirin û dilovaniyê nakin. Ji ber vê yekê, yên paşverû zirarek mezin didin Îslamê.

Sebir yek ji girîngtirîn nîşana hezkirinê ye. Ger nikare sebir bike, wisa ne hezkirin tune ye. Dema ku sebır tune be, hewes e ne hezkirin e.

Bingeha sedema ku alema Îslamê evqas êşê dikêşe, dûrketina ji Quranê ye. Xwedê aramiyê nade wan kesên Quranê kêm dibînin.

Hîç ne normal e ku di meclîsê de jin gelekî kêm in. Divê herî kêm nîvê meclîsê jin be. Cîhê ku jin lê ye wek bihuştê ye.

Ew kesên ku Quranê bawer nakin, gorî rîvayetên nakok tev digerin, di heman demê de dujminê Pêxember in jî.

Heta ku perwerdeya Darwînîst û materyalîst were kirin, li zanîngehan kes û komên tundparêz naqedin. Çareserî guherîna perwerdeyê ye.

Gencên Kurd ên welatparêz ji bêzarbûna destê dewleta kûr a kevn mafdar in. Lê belê bi zêdetir hezkirin û azadî ve ev yek tê telafîkirin.

Di dibistanan de qaşogiravî bi zanistê ve fêr dikin ku heşa Xwedê tune ye, di dersa 6em de dîroka Îslamê tê hînkirin. Ev yek dibe sedema qelsbûn aîmanê.

Dema ku dibêjin Quran têr nake, nakokiya navbera mezheban derdixin. Bo tiştekî yek dibêje heram, yê din dibêje helal. Wê demê yek ol nabe.

Pêwîst e ku mirov “ez” a di hundurê xwe de bibîne û binase. Bona ku îmenek rasteqîn û jidil çêbe, divê mirov xwe û hişmendiya xwe bizane.

Baxnazî wek mirinê ye. Di taesûbiyê de ola Îslama ya ku hezkirina bihuştê ye nayê jiyin, dê oleke din bê jiyin.

Divê PKK piçûk û beredayî neyê dîtin. Em dikarin bibêjin ku Tirkiye şerekî din yê rizgarbûnê dike. Divê li gorî vê rastiyê tevbigerin.

Pêdaketina bi muşrîk, munafiq û ehlê kufrê de xêr e. Dixwazin ku têkoşîna zanistî demildest biqede, wê demê xêr û xêrat namîne.

Muşrîk ew kes in ku li ser navê Xwedê, pêvekan bi ola Xwedê ve dikin. Di alema Îslamê de niha gelek muşrîk hene.

Heke ku dixwazî mirovekî din baş bibe, îttîhad-i îslamê bixwaze. Di nav îttîhad-i îslamê de ji xwe her tişt dê çareser bibe. Ji ber ku li dijî îttîhad-i îslamê berxwe didin, biratî, hezkirin û muhabet li ber derî disekine û nakeve hundir.

Gengaze ku bi qanîkirin, hezkirin û aqil ve hemû mirovahî dê dawetê îslamê bê kirin

Dilhişkiyê û nefretê wek ol dibînin. Tiştekî wisa nabe. Heke tu bi hezkirinê nêzîk nebî, mirov dê çawa bibin Misilman? Heke tu bi dilovanî nêzîk nebî, tu kes dê nêzîkî olê nebe. Heke tu bi nefretê nêzîk bibî, tu ê çawa îslamê hînî zilêm bikî û ji wî re qala olê bikî?

Tirsa ji xwedê serê hîkmet û aqilê ye. Ango heke tirsa ji xwedê tune be dê eqlê mirov biçe û winda be. Ji ber vê yekê tirsa ji xwedê nîmeteke mezin e.

Heke bi tenê hezkirina xwedê bibe, dê cih nîn be ku wê hezkirinê bijîn. Ji ber ku tirsa ji xwedê tune ye, bêolî dê hakimê cihanê be.

Heke Xwedê min bike dojehê jî, ez ê dîsa navê wî bi bîr bînim. Ez ê bi coş û xiroşekê navê wî bêjim. Li wê derê tirsa êşê nîn e, tirsa xeyîdandina xwedê heye. Bila xwedê ji min nexeyîde jî canê min bişewite jî dê çi bibe? Ji bo min ferq nake. Ango ez dê têra xwe êş bikişînim lê heke ez dê xwedê bixeyîdînim, ez dê li bihuştê bim jî ew der dê ji min re bibe dojeh.

Tirsa ji xwedê tirsa ku ji hezkirineke mezin pêk tê ye. Ango ne wek tirseke ku ji bombeyan û ji tiştekî din pêk tê ye. Ev tirs ji evîndariya xwedê pêk tê.