Adnan Oktar

Li hember reşekujan (terorîst) kerrbûn nabe. Lazim e dewlet hêza xwe bi qanûn û yasayî nîşan bide.

Ew kesên ku dibêjin bila jin nekenin, azad nebin bona xwe jî her cure azadiyê maf dibînin. Ev nêzîkatîyek gelekî bêexlaq e.

Cîhan gorî Mehdiyetê bi rêve diçe. Bixwazin nexwazin rastî ev e. Ger li dij bisekinin jî rastî naguhere.

Xwedê hin hişyariyan dişîne ku mirov Wî bi bîr bixe, lê belê ev yek înkarkirina gelek mirovan ji zêdetir dike.

HDPê di beyannameya xwe de tiştên ku ev 40 sal in Ocalan dibêje nivîsiye, ev modela bi dewletên federe yên Tirk û Kurd ve perçekirin e.

Gencên Kurd ên welatparêz ji bêzarbûna destê dewleta kûr a kevn mafdar in. Lê belê bi zêdetir hezkirin û azadî ve ev yek tê telafîkirin.

Bo ku PKK dest ji çekan berde, dive avabûna xwe bîrdozî bi giştî biguhere. Ev yek jî tenê bi perwerdeya dij ve guncav e.

Lê dê ev wisa dewam neke. Ger bersiv li îdeolojiyên darwînîst û materyalîst nayê dayîn dê çepgiriya tundrew bi awayekî xurtir pêş ve biçe.

Ger ji îdeolojiya PKKê re bersiv neyê dayîn, ev tê wê wateyê ku tu li hemberî îdeolojiya wê têk çûyî. PKK dê bi têkoşîna îdeolojîk bi dawî bibe.

Em destûrê nadin ku Tirkiye perçe be. Lewre Tirkiye hêviya alema Îslamê ye. Emê tu carî destûrê nedin ku ev hêvî bişkê.

Divê yên ku ji Xwedê hezdikin bona rizayê Xwedê têbikoşin. Kesê ku evîndar e dê hemû hêza xwe û hemû rihê xwe xizmetê evîdara xwe bike.

Êrîşî karkerên demsalî yên Kurd û malên wan dikin. Ev bêexleqiyeke mezin e. Ger hêza te hebe biçe bi PKKê re şer bike, êrîşî Kurdan neke.

Hemû welat ramanên ku Xwedê înkar dikin bi 5-6 waneyan bi awayekî aşkere hînî genkan dikin, ev yek felaket e.

Yên ku dibêjin em bidin û bila biçin, bila teqez vêya jibîrkin, kesek destûrê nade vê yekê. Ev gel teqez nahêle Tirkiye were perçekirin.

Dewlet wan kesên ku bi çeka xwe gefan li gel dixwe, digire û cezayê dadî çibe didê. Ger ev neyê kirin, ne mumkûn e ku ewlehî çêbe.

Tişta herî seza bo xwezaya mirov hezkirin e. Xwedê di Quranê de nîşan daye ku bi hezkirinê çareserî dibe. Bi çek û xwînê ve nabe.

Cerdewan şêr in. Divê dewleta me hemû cerdewanan bi awayekî baş biparêze, her derfetî bide wan.

Hemanbûna nîşaneyan ne îspata Mehdiyetê ye. Kengî ku Yekîtiya Îslamê ava be, bi Îsa re nimêj bike û bibe pêşengê Misilmanan, em ê femkin.

Cerdewanên me bo Xwedê, bo welêt, bo dewletê şehîd dibin. Ger piştî wê malbatên wan, an jî kesên xazî mexdûr bimînin şerma mezin e.

Dema ku dibêjin Quran têr nake, nakokiya navbera mezheban derdixin. Bo tiştekî yek dibêje heram, yê din dibêje helal. Wê demê yek ol nabe.

Ger gulespartina serê mirovekî ne teror be, ka çi ye teror? Şêweyên nejidil gelê me bêhedar dike.

Heta ku Mehdî derkeve, dê teror, xwînrijandin û tundî bidome. Dê her roj bûyerên ji roja pêş ecêbtir biqewimin.

Xwedê destûrê nade ti neheqiyê. Ger neheqiyek hebe, dê teqez derkeve hole, Xwedê teqez bixêr dawî dike.

Kevirkirina xaniyên malbatên terorîstan çiqas şerm û nebaş e. hedefgirtina dê û bavên wan ên kal û pîr bêwijdaniyek mezin e.

Dewleta kûr a cîhanê, ne Kurdan hez dike ne jî Ereban. Ew di wê fikrê de ku divê herêm bi gelek caran ava be û hilweşe.