Adnan Oktar

Kurd, Elewî, Zaza û gelek mirovan di rûyê hin kesên be exlaq de gelek êş kişandin. Lê belê ne tene komekî, pirsgirêkên her kesî hene.

Di hundirê dewletê de hin karmendên ku bi aşkere propagandaya PKKê dikin hene. Ev kesan perçebûnê diparêzin, divê tevdîr bên girtin.

Hin kes hene ku dibêjin “Jixwe Başûrê Rojhilat ji dest çûye”. Qebûlkirina radestbûnek bi vî awayî bê exlaqî ye.

Dewsa ku Misilmanên tûndiyê bi kar tînin, perwerdebikin, tev ji holê radikin. Naxwe di nav wan de kesên maqûl jî hene.

Dojeh bi zombîyên ku çav hene nabînin guh hene nabîzin ve tije ye.

Tirkiye di mijara Musilê de dikare tenê desteka lojîstîk bide Iraqê. Divê teqez çek û desteka sîxuriyê ku bibe sedema kuştinê neyê dayîn.

Prensîba şexsîbûna suc heye. Bi hewa bombebarankirina herêmekî kujerî ye. Zarok, jin û pîr, mirov nayê bombebarankirin.

Hîç kêfa min ji bê wefatî û nedilsoziyê re nayê. Ew exlaqekî gelekî kirêt e ku yek rab eli ser serkeftinên yekî/ê textê xwe ava bike.

Misilmanan nayên gulekirin. Ev bêyomî belayê tîne. Teblîx li Misilmanan tê kirin. Bi çekan bersiv nayê dayîê barandin. Kujerî ye.

AkPartî avahiyekî mezin e ku Tayyîp Xoce damezrandiye. Ger hin kes rabin û bêjin ez im xwedî, ev yek nabe helwesteke baş.

Divê Tirkiye teqez gule bera ser rêxistinên Misilman yên wek DAÎŞ û Talîban ku di riya şaş de ne nede, gelereşandina ser Misilmanan heram e.

Kesên nezan hîç ji Bektaşîtiyê û hezkirina wê a kûr fem nakin. Bektaşîtiyê Anatolî bi hezkirinê ve hêl bi hêl honandiye.

Ji bo ku tevgera bûrokrasiyê ya bi serê xwe were astengkirin pergala serokatiyê ne şert e, bi verastkirinên qanûnî ve ev yek pêkan e.

Divê em nebin layengirê xwedî hêzan, em bibin piştgirê rastan. Ew kesên dibin alîgirê xwedî hêzan û ji her alî ve tên kişandin, zirarek mezin didin Tirkiyê.

Dema ku jiyana mirovan dibe babet, prosedur nayên şopandin, tenê mirov guh dide denge wijdana xwe.

Bi taybetî jî di pergala darizandinê de verastkirin lazim in, wek mînak, dema ku dadger şaşîyekê bikin divê xebata venêrînê demildest were kirin.

Dema ku yek yekî bikuje, mirov temaşe nake. Bo xelaskirina jiyanan, divê polîs li benda fermana kesî nemînin, demildest mudaxale bikin.

Divê pergala Tirkiyê ne ya ku gel sucdar dibîne be, divê ya gel mafdar dibîne be. Pêwîst e ku destnedayîya dadgeran jî were rakirin

Em dema ku Yekîtiya Îslamê ava be bextewar dibin. Ger Tirkiye perçe be Yekîtiya Îslamê çênabe, lewre serokatî federasyon ne rast e.

Kujerê bi hezaran mirovan ji gel re wateya welat û milet dibêje û ji gel re jî dibêjin ku vê yekê qebûl bikin, şermeke gelekî mezin e.

Ne tiştekî ku mirov bawerke ku bêjin serokatî dibe lê federasyon çê nabe. Pergala serokatiyê di dawiyê de teqez vediguhere federasyonê.

PKK çekdarbûnê û birina gencan a çiyê didomîne. Dixwaze ku havirdorê kontrol bike, hêj hin kes bawer in ku dê çekan berde.

Hukûmet dikare hemû mijarên xitimî di pergala parlamenteriyê de çareser bike, çi guherîn pêwîst be dikarin bikin.

Li gelê me heqaret e ku difikirin gel qanî bikin. Em teqez efûkirina kujeran, federasyonê û perçebûnê qebûl nakin.

Bi bilindkirina Ocalan ve wî dixin rewşeke din. Kesê ku bi hezaran mirov kuştine, li hember mezinbûna Tirkiyê disekine nayê pesendkirin.