Adnan Oktar

Hişmendîyeke ku dixwaze hemû Misilmanan tune bike belavî cîhanê bûye. Gelek mele jî dibêjin ka decalî li ku ye.

Misir, Iraq û Sûrî, her der bûya gola xwînê. Hin alim hê dibêjin “li ku dijwarî heye, decalîyet li ku ye?”

Navê pergala ku bi raman û hezkirinê ve derketiye mehdiyet e. Navê pergala tund û tirsê jî decaliyet e.

Niha li cîhanê xwedîyê feqîran tune ye, Dema ku Tirkiye dibe yek wê hingê ji wan belengazan xwedî derdikeve. Ger Tirkiye bibe hêza mezin, xweserî hebe jî xem nake, lê belê aniha, dema ku rêxistineke Stalînîst heye xweserî perçebûn e. Xweserîya ku KCD qal dike ew e ku dibêje bila dewletek cuda hebe lê belê pereyê wê hûn bidin. Yanî di bin banê PKK de dewletek cuda. Navê perçebûnê kirine xweserî-xwerêvebirin. Kanton, xweserî û xwerêvebirin hemî perçebûn in, gel destûrê nade.

Yên ku hedîsên Pêxemberê me vedişêrin, qala Yekîtîya Îslamê nakin, yên ku nabêjin bila Misilman bibin yek dê paşê gelekî şerm bikin.

Nebûna Yekîtîya Îslamê dibe sedema rijandina xwîna gelek Misilmanan. Divê hemû alim Yekîtîya Îslamê vebêjin.

Di civateke ku xweşikiya jinan naxwaze de huner û avahîsazî pêş nakeve.

Rizgarîya Tirkiyê di nûjenbûnê de ye. Ger jin ne rihet be, xweş û geş nebe li wir nûjentî jî huner jî nabe.

Xendeq li cîhên bbiçûk ku PKK lê berzeqîyan dike ne. Divê ev berzeqî temamî ji holê were rakirin. Divê em bînin wan taxan xeynî cîhên dîrokî bi temamî vala bikin û ji welatîyan re xanîyên bibaxçe ava bikin.

Pêxemberê me tiştên ku dê di axîr zeman de biqewimin berfirehî vegotiye û her hûrgulî jî pêk tên. Ne normal e ku ev mûcîze tên veşartin.

Ger mafê jinan pêşkeve, wêne, musîk û huner bê zanîn, demokrasî û azadî zêde bin dê Tirkîye bibe welatekî şaristan. Divê Tirkîye derîyê paşverûtîyê hişkehişk bigire. Ger bibînin ku dilê Tirkîyê li paşverûtîyê heye dê Tirkîyê biçewisînin.

Tevî ku rewşa Misilmanan perîşan e, alimên ku divê tim qala yekîtîya Misilmanan bikin kerr bûne û behsa Yekîtîya Misilmanan nakin.

Her navê wî çi be, dixwazin bêjin Mehdî yan jî tiştekî din, dê rêberek were serê Misilmanan, dê Misilman bibin yek û ev zordestî biqede.

Di paşverûtîyê de zanist, huner û kalîte nabe. Qedrê jinan nayê girtin. Mirov şad nabin. Daxwaza mirin û kuştinê zêdetir dibe.

Him li hember nirxên Ewropa wek huner, peyker û muzîkê ne him jî dixwazin biçin Ewropa. Durûtîyê dikin.

Hawirdorê cîhanê wek ewrên reş bi rijyaran ve tije bûye. Em êdî di heyama dawî a cîhanê de ne. Ew rijyarên ku şiwe diçin dê rojekê lê biqelibin.

PKK dixwaze ku rejîmeke bêxwedê têxe nav Kurdan. Ti kesek pergaleke bêxweda û bêdîn qebûl nake.

Taybetîya hevpar a paşverûyan ew e ku hîç qala Quranê nakin. Misilman pirsyarê lipeyçûna Quranê ne.

Ger Tirkîye ewropayî be, dê perwerde û jîyanek baştir pêk were. Dê modeleke ku hemû cîhan jê hez bike derkeve holê.

Çawa ku dema her nîşaneyê heye û wext were derdikeve, dema dîtina Mehdî jî maye û ku dem hat em ê kesayeta wî bibînin.

Divê hişmendîyeke zirarê dide Rojhilata Navîn na, ya ku nûjenî, kalîte û hunerê esas digire bibe serdest. Wê demê Tirkîyeke xurt çê be.

Dê li axretê ji wan bipirsin çima we Yekîtîya Îslamê nexwest, tevî ku we dizanibû çima we nîşaneyên hedîsan venegot, dê nikaribin bibersivînin.

Jiber ku oldar e em ji Barzanî hez dikin, ger li hemû herêmê bandora wî hebe em ê kêfxweş bin. Em teqez PKKya Stalînîst naxwazin.

Bona hin kesan, parastina olê û vegotina Xwedê ne rêza yekem e, bo wan parastina wan kesên ku di hişê xwe de pek senem kirine girîngtir e.

Ger berhemek çêrî Xwedê, olê û Quranê bike ez vê yekê qebûl nakim û bi ser de diçim. Karê min bi seneman re nîn e.