Adnan Oktar

Gelekî şaş e ku mirov hêvî bike li ODTUyê genc xwe bi xwe biparêzin. Divê teqez hêzên ewlehiyê xwendekaran biparizin.

Bila nehêlin ku PKK li herêmê li ser gel zordestiyê bike. Divê em bibînin ku ewlehiya gel rêk û pêk hatiye kirin.

Di hezkirin, merhemet, dolovanî û xweşîkiyê de jin li ser mêran e. jin him bi hûr û kur difikirin him jî pirr zîrek in. Mêr ne wek jinan hûr û kur, pirr rasthatî difikir in. Jin ji aliyê huner, bedewî û estetîkê ve li gor mêran bêtir jêhatî ne.

Dinya xewneke pirr biqalîte ye. Em xewneke pirr tûj û hiş vekirî dibînin. Heke hûn baldarî lê binêrin, hûn ê fam bikin ku hûn li dîmenekî ku di mêjiyê we de ye temaşe dikin.

Decaliyetek heye ku zanistê bikar tîne û Xwedê înkar dike. Şûna ku bersivê bidin vê decaliyetê, li dibistanan pergala înkarê tê hînkirin.

Li Rojhilata Navîn Misilman bûn şahidê gelek destdirêjîyan ku li jinên wan hatin kirin. Di binê rewşa niha de ev zordarî heye.

Mehdî ê hemû mezheban ji holê rake. Derketina mezheban nîşane ye ku piştî Pêxemberê me çi tevlîhevî çêbûye.

Îslama di Quranê de hêsan e. Ya dijwar ew pergala ku paşverû derdixin, û dûrê aqil û ne gorî olê ye.

Şad dibin ku Şiî, Suniyan Sunî jî Şiîyan dikujin. Ev yek zulma ku paşverûtiyê derxistiye. Di Quranê de Şiîtî-Sunîtî tune ye.

Xwedê dibêje ku muşrîk kesên qirêj in. Ev ne qirêjiyek manewî ye, fizîkî ye jî. Mala wan, ew bi xwe, nêrîn û jiyana wan qirêj e.

Dema Îslamê dicehmînin, dema ku rewşa olê ji heyatê dixînin, wisa bawer dikin ku dibin herî xwedî teqwa. Ol ne dordarî ye, ol hêsanî ye.

Bingeha sedema ku alema Îslamê evqas êşê dikêşe, dûrketina ji Quranê ye. Xwedê aramiyê nade wan kesên Quranê kêm dibînin.

Baxnazî wek mirinê ye. Di taesûbiyê de ola Îslama ya ku hezkirina bihuştê ye nayê jiyin, dê oleke din bê jiyin.

Xwedê gelek xweşikî, gelek bereket û gelek xêrat dide wan kesên ku wî gelekî hez dikin û bîr tînin. Ev sireke ezmûnê ye, mucîze ye.

Ya ku vegeriya salên 90î PKK ye. PKK dixwaze wek salên 90î be, hewl dide ku pêşîya gelê me bigire.

Operasyona ku artêşa me li dijî PKKê kiriye, gelekî rast e û di cîh de bûye. Leşkerên me nûr in. Hemû jî zarokên Hz. Muhammed ên wek nûrê ne.

Xemila herî mezin a bihuştê hezkirin e. Xwedê neke ger li cîhekê hezkirin tune be, ew der dibe dojeh. Xwedê bihuşt bi hezkirinê xemilandiye.

Gelek alim tenê gilîkirinê dizanin. Rêya ku Xwedê nîşan dide, Pêxember dibêje ango Yekîtiya Îslamê û Mehdiyetê hîç venabêjin.

Ya ku divê li dijî terorê were kirin teqez têkoşîna ramanî ye. Divê keç û xort ne bi fikrek ortodoksî ve, bi fikrek ronak ve werin hînkirin.

Kurd, Elewî, Zaza û gelek mirovan di rûyê hin kesên be exlaq de gelek êş kişandin. Lê belê ne tene komekî, pirsgirêkên her kesî hene.

Berê, dema ku digotin Ermen, Kurd û Elewî, wek çêr dihat dîtin. Ev yek bê exlaqiyek mezin e. Hemû jî mirovên wek nûr in.

Cîhan gorî Mehdiyetê bi rêve diçe. Bixwazin nexwazin rastî ev e. Ger li dij bisekinin jî rastî naguhere.

Pêxemberê me di hedîsên xwe de derbarê axîr zeman de hurguliyên gelekî hêja dide. Ev hurgulî hemû der tên. Heşa hêj dibêjin derew e.

Bûyîna teknîkerê ol cuda ye, bi girtina rihê ol ve kûrahiya îmanê jiyîn cuda ye. Divê armanca Misilmanan îmana kûr be.

Di pergala ortodoksî ya kevneparêz de mirov her gav helwestên ecêp nîşan didin, nayê femkirin ku kengî dost in an ne dost in, ne wefadar in.