Adnan Oktar

Gorî asoya hişê mirovan, di bihuştê de hemû tişt hene. Dibe ku her mirov tiştên herî xweş li bihuştê bixwaze, hemû jî hene.

Dibêjin di bihuştê de kelek çawa dibe. Xwedê tiştên li vir wek mînak nîşan dide. Kesên ku keleka li bihuştê bibînin ya li cîhanê hîç emel nakin.

Nîmetên bihuştê him ji bo mêran in him jî bo jinan in. Ew kesên ku wek tenê bo mêran e şîrove dikin şaş dizanin.

Di bihuştê de bawermend dê xweşikiya navê Cemal ê Xwedê temaşe bikin û dê zêdetir jî bona wê şad û bextewar bin.

Gelek alim tenê gilîkirinê dizanin. Rêya ku Xwedê nîşan dide, Pêxember dibêje ango Yekîtiya Îslamê û Mehdiyetê hîç venabêjin.

Xemila herî mezin a bihuştê hezkirin e. Xwedê neke ger li cîhekê hezkirin tune be, ew der dibe dojeh. Xwedê bihuşt bi hezkirinê xemilandiye.

Ger mirov bihuştê rûbarû bifikire dê rûbarî fem bike û dê bawerî jî rûbarî be. Ger xwe baş bide ser û ji Xwedê bixwaze bawerî zelal dibe.

Dojeh cîhê wan kesên ku li evîna Xwedê îxanet kirine ye. Bihuşt jî mekanê wan kesên ku bersîva eşqa Xwedê bi eşq didin e.

Ger baş bala xwe bidin, dê bihuşt di serê wan de diyar be. Kesên ku pergala cîhanê baş fem dikin bihuştê jî baş fem dikin.

Xwedê bi behsa bihuştê ve jiyanek durust fêrî merivan dike. Çawa ku li buhiştê qedeh û sifreyên mûsîkî hene, divê li vir jî hebin.

Bawermendekî/e hişyar û jidil naçe dojehê. Lê belê bawermend her tim di navbera tirs û hêviyê de ye.

Ew jiyana ku wan li ser navê Îslamê ava kiriye, cîhanê wek dojeh dike. Xwedê jî ji me dixwaze ku em cîhanê bikin bihuşt.

Bawermend ji bo Xwedê dijî û ji bo rizayê Xwedê jî dimrin. Ger mirov bo rizayê Xwedê nejî, jîyan wek cehnemê dibe. Her tişt bo rizayê Xwedê ye. Bihuşt jî bo rizayê Xwedê xweş e.

Zulkarneyn jî Silêman jî hîç demekî tundî neparastine. Mehdiyet jî ne bi şer û zordarî, bi xweşikî çareseriyan tine.

Di çîroka Xizir de qala zarokên jineke bî û defîneyên veşarî ên di binê dîwarekî de dike, di masoniyê de jî nîşaneyên wisa hene.

Mirov dojehê tenê wek agir difikire. Jixwe di dojehê de hemû tiştên ku mirovan eziyet dikin hene.

Dema ku ola ji Quranê dûr û têgihîştineke paşverû pêş dikeve, dibe sedema mirovan ku ji olê sar bin.

Dema ku em dibêjin Îslama nûjen, wisa fem dikin divê haşa Îslam were guherîn. Halbûkî Îslam bi xwe modern e xweş e. Îslam jiyana bihuştê ye.

Xwedê tim xweşikiyê dixwaze. Dema ku xûya jinan baş be, xweşî zêdetir dike, bi xwe baş be hezkirinê zêde dike, armanc tim hezkirin e.

Di çîroka Kehfê de jî nîşaneyên derbarê masoniyê de hene. Hz. Xizir jenaninda dîwaran de hoste ye.

Bawermend ne bi kesên ku Xweda, Îslam û Quran jibîr kirine û ji her tiştî bêxeber digerin re, bi birayên xwe mumîn re dema xwe derbas dike.

Ew mirovên ku kesekî wan jê hez bikin tune ne, xwedî nefret û hesûd dibin. Li ser rûyê mirovên hezkirinê dizanin nûr û xweşikî heye.

Em mirovên belengaz ên ku dixwazin Mehdî bibînin in. Dapêşa min a xocetiyê tune ye. Em hewl didin ku bibin telebeyên Mehdî.

Bi qedexeyên ku di ola me de tune ne ve, dixwazin Îslamê bikin ola merzelan. Dixwazin ku Îslamê têxin binê axê.

Sebir û biryardarî du tiştên hêja ne ku divê teqez bi Misilmanan re hebe. Taybetmendiya herî mezin a cimaeta Mehdî sebir û biryardarî ye.