Adnan Oktar

Pergaleke ku zordestî li jinan dike dê bibe sedema bêyomî yê. Xwedê dê destûrê nede ku pergaleke wisa bi ser bikeve.

Em bi qanûn û hiqûqê li ba wan kesa nahêylin ku plana dabeşkirina Tirkiyeyê kiribin.

Çawa ku siyasetmedar bi awayekî hesas tên parastin divê welatî jî wisa bê parastin. Divê li hemberî terorîstan tenê neyên hîştin.

Li Tirkiyeyê aliyên rastgir nikarin dengên mirovên revşenbîr û şareza bistînin. Dixwazin bi kesên ku zêde naxwînin û lêkolîn nakin re îdare bikin.

Li dijî rêxistineke çekdar û Marksîst Lenînîst nikarî bi riya siyasetê bi ser kevî. Dive li dijî vê xebatên felsefî û ilmî bê kirin.

Heke Tirkiye wek Swîsreyê be û kesên li hemberî me rêz li dewletê bigre dê xweserîtî ne pirsgirêk be. Lê xetereya Stalînîst heye.

Ocalan dixwaze li başûrê rojhilatê dewleteke komunîst ava bike û bibe serokê wê. Ew dixwaze bibe Stalînê sedsala îro. Ew aştiyê naxwaze.

Em baş zanin ku li Tirkiyeyê berê çawa zilm li Kurdan hat kirin. Kurd şerm dikirin ku kurdbûna xwe bînin ziman. Ev zilm e.

Kurd ger li dû rêberekî oldar wek Barzanî biçin û li Iraq û Sûriyeyê dewletekê ava bikin dê tu kes ji vê rewşê aciz nebe. Tirkiye dabeş nabe

Heke pergaleke ne li dijî ol be, li gor çanda Kurdan be û li Iraq û Sûriyeyê dewleta Kurdan bê avakirin emê kêfxweş bin.

Em dixwazin Kurd li Stenbolê, Îzmîrê li her derê li gor dilê xwe bijîn. PKK jî dixwaze wan bixe nav zilma komunîzmê û erdnîgariyeke asê.

Heke li herêmê dewleteke Stalînîst bê avakirin dê ev rê li ber Îslam û misilmanan bigire. Em li hemberî vê yekê bêdeng namînin.

Xwedê bi taybetî ezmûneke zor dide ber me. Li başûrê rojhilatê birayên me di nav ezmûneke dijwar de ne. Ji bo vê exleqa wan baş e.

Bila bi kamyonan çiklote, buskîwî, pêlav û kincan bişînin bo canê me zarokên Kurd li Başûrê Rojhilat. Em bextewariya canên xwe bibînin.

Bona dahatûyek aştîyane û hezkirî bila birayên me yên Kurd hinekî din jî sebir bikin. Rojên gelekî xweş li benda hemûyan e.

Avabûnên wek PKKê li nav civakên bêvîn bêhewl û bêhêz xurt dibin. Ji ber vê yekê, divê gelê me biryardariya xwe nîşan bide.

Xweserîtiyeke ku pergala Stalînîst lê hakime dê azadî jî nebe. Ev ne daxwaza kesên azadîxwaz e.

Di cenazeyên PKKê de tu kes nagirî. Lê cenazeyên şehîdan de dibêjin “em şewitîn, agir ket û em mehf bûn” uslûbên bi vî rengî eyb û şerm in.

Kurdistaneke komunîst dê bibe wek Koreya Bakur. Li herêmê avabûneke wisa ne kêrî herêmê ne jî kêrî Emerîkayê tê.

Ger ji bo ku Ocalan bê berdan û federasyon bibe wisa tevdigerin, dê gelê me vê yekê qebûl neke.

Cihê Abdullah Bîroglu, Yunus Koca û hemû şehîdên me bibe bihuşt. Xwedê sebrê bide malbatên wan.

Lê dê ev wisa dewam neke. Ger bersiv li îdeolojiyên darwînîst û materyalîst nayê dayîn dê çepgiriya tundrew bi awayekî xurtir pêş ve biçe.

Bi nezanî û cehaletê îdarekirin rêbazeke rast nîn e. bersivdayîna li îdeolojiyên darwînîst û materyhalîst hêsan e. Divê ji vê têkoşîna ilmî dûr nemînin.

Ger ji îdeolojiya PKKê re bersiv neyê dayîn, ev tê wê wateyê ku tu li hemberî îdeolojiya wê têk çûyî. PKK dê bi têkoşîna îdeolojîk bi dawî bibe.

PKKî ji bo ku tiryakê bi kar bînin û fuhûşê bikin naçin serê çiyê. Ev gotinên bê mantiqin. Divê ji îdeolojiya wê re bersiv bê dayîn.