Adnan Oktar

Kêmkirina gengeşîya welêt ne dijwar e. Bi hinek hezkirin û dilovanî dê her kes xwe xweş hîs bike û çareserî pêk were.

Di hezkirinê de bazarî nabe. Xwedê dibêje qencîyê li xêrnexwazan jî bikin wê hingê hûn ê dostanîyê bibînin.

Werin em helwesta dijber a alema Îslamê bo Rojava, helwesta bêkêr a Rojava bo alema Îslamê ji holê rakin.

Ez hemû mirovan bona Xwedê hez dikim. Ji olekî ji netewekî nefretkirin tiştekî gelekî biçûkxistî û çirkîn e.

Yekem çareserîya hemû pirsgirêkên cîhanê hînbûna hezkirinê ye. Her der çek û tûrên qûmê û têlên dirî ne. Çi evqas nayê parkirin?

Hezkirinê wek luks dibînin. Hebe jî nebe jî dibe bo wan. Dema hezkirin nebe, ne pêkan e ku mirov ewle bijî.

Em bêhûde qala hezkirinê nakin. Hezkirin şerdê yekem ê jîyanê ye. Jiber ku hezkirin tune ye hemû cîhan evqas êş dikêşe.

Bi berjewendîyê ve hezkirin nabe. Hezkirin li ser fedakarî ye. Li Anadolê ev rihê fedakar baş tê dîtin.

Hezkirin, îmana jidil, dostanî li cem kê be jin wan hez dikin qedrê wan digirin.

Nefretê wek benzînê belavî holê dikin. Paşê dewletên kûr çirûskekê lê dixe û hemû welat dişewite. Bona vê divê teqez em nefretê rakin.

Ew kesên ku di dilê wan de hezkirin dilovanî û dostanî tune ne, qedrê mirovên xwedî exlaqê baş nizanin.

Xwedê, cîhan, bende û bihuşt bona hezkirinê afirandine. Armanca hemû nûwazeya gerdûnê hezkirin e. Heznekirin mirovan reş dike.

Hezkirin nîmetê herî xweşik ê cîhanê ye. Hezkirin giyan û ronahiya jiyanê ye. Tiştekî gelekî ecêb e ku mirovan hezkirin evqas jibîr kirine.

Ger tu dikarî jinekî mîna hewandina kulîlkan bihewînî, evîndarê wê be. Jin ji kesê li hember xwe îman teqwa û exlaqê baş dixwaze.

Her kes tenê bona xwe hezkirin û dilxweşiyê dixwaze. Divê Misilman bi hebûna Misilmanên din ve şad be.

Ew kesê ku dibêje hezkirin ne pêwîst e, îmtîhanê jî nepêwîst dibîne. Wê demê jî jiyanek vik û vala dixwaze.

Bêyî hezkirin, dilovanî, dostanî, hevaltî û kubarî jiyankirin ne jiyan e. Pejirandina jiyanek wiha tiştekî erjeng e.

Ol hêsan o sade ye. Hezkirin, bexişandin, ciwanmerdî û fîdakarî puxteya olê ye. Ev taybetiyên xweşik, xweşikiyê dide mirov bi xwe.

Giyanê mirovan bo hêrsê jî bo hezkirinê jî guncav e. Bo girînê jî bo kenê jî guncav e. Divê şûna hefretê hezkirin were bijartin.

Li cîhê ku hezkirin tune be, têkçûn heye. Li cîhê ku hezkirin nebe, bêexlaqî heye.

Bi şer û xwînrijandinê ve ti pirsgirêk nayên çareserkirin. Kesek nafikire ku bi hezkirinê çareser bike. Kaînat bo hezkirinê hatiye çêkirin

Xemila herî mezin a bihuştê hezkirin e. Xwedê neke ger li cîhekê hezkirin tune be, ew der dibe dojeh. Xwedê bihuşt bi hezkirinê xemilandiye.

Gelek alim tenê gilîkirinê dizanin. Rêya ku Xwedê nîşan dide, Pêxember dibêje ango Yekîtiya Îslamê û Mehdiyetê hîç venabêjin.

Hezkirin, huner, xweşikî nîmetên herî rind ên Xwedê ne. Ji nav jiyanê derxistina van nîmetan, welêt jî cîhanê jî reşerewş dike.

Çareseriya her cure tundiyê, perwerdeya hezkirinê ye. Hezkirin xala jiyanê ya cîhanê ye, ger hezkirin nebe, jiyan nabe.