Adnan Oktar

Em destûrê nadin ku Tirkiye perçe be. Lewre Tirkiye hêviya alema Îslamê ye. Emê tu carî destûrê nedin ku ev hêvî bişkê.

Misilman tu carî fam nakin ku ka çavkaniya belayê çi ye. Di çavkaniya belayê de nehezkirina Xwedê, şîrk û ji Qura’ana pîroz bi dûr ketin heye.

Baxnazî wek mirinê ye. Di taesûbiyê de ola Îslama ya ku hezkirina bihuştê ye nayê jiyin, dê oleke din bê jiyin.

Dema ku HDP ket meclîsê, tişta ewil a bike, alîkariya Ak Partiyê bo serokatiyê ye. Çimkî dizanin ku ev pergal dê federasyonê bîne.

Xwedê gelek xweşikî, gelek bereket û gelek xêrat dide wan kesên ku wî gelekî hez dikin û bîr tînin. Ev sireke ezmûnê ye, mucîze ye.

Ocalan teqez piştgiriya berdana çekan nake. Ya ku wê hêzê dide Ocalan çeka PKKê ye, teqez naxwaze wê hêzê winda bike.

Kuştina merivekî mîna kuştina hemû mirovan e. Bi awayekî nezanî ku li jêr kî heye ji hewa bombebarandin kujerî ye, sîvîl dibin hedef.

Li Rojhilata Navîn bi destê Misilmanan kuştina Misilmanan heye. Leşkerên Tirk berê çeka xwe nade Misilmanan.

Ger ol wekî ku di Quranê de ye were vegotin, mirov dê demildest Îslamê bijîn. Jiber ku paşverû dijwar nîşan didin mirov ji nimêjê dûr dikevin.

Divê heznekirin wek pirseke netewî were dîtin û demildest bitevdîrin. Civakeke ku jê nefret nekin tune ye, ev belayeke manewî ye.

Mirov hêjar hatîye afirandin. Entrîka, kîn û hêrs ne ew barên in ku mirov ji bin rabin. Jidilî firehiyek bêhempa ye.

Avakirina dewletek komunîst li herêmê, hedefgirtina hemû alema Îslamê ye. Ger kesek bihemikîne dê poşman be.

Di bihuştê de nîgar, muzîk û xweşikî heye. Xwedê ji me dixwaze ku em bi îman û hiş ve cîhanê jî wek bihuştê bikin. Bawermend dojehê naxwaze.

Muzîk xweşikî ye. Di hemû gerdûnê de pêlawazî (rîtm) heye. Giyan ji rîtm û muzîkê kêf digire.

Îdeala me Yekîtiya Îslamê heye. Hemû alema Îslamê bin azarê de ye. Ger Tirkîye jî perçe be, Yekîtiyê ava nabe. Gunehê wê stûyê her kesî ye.

DAÎŞ hukmên di pirtûkên hedîsan de disepîne. Kesên dixwazin tundî xelas be, bila bêjin ev hukum ne gorî Quranê ye.

Îdeala me Yekîtiya Îslamê heye. Hemû alema Îslamê bin azarê de ye. Ger Tirkîye jî perçe be, Yekîtiyê ava nabe. Gunehê wê stûyê her kesî ye.

Başiya ku hezkirinê cara ewil derxistiye holê fedakarî ye. Ger navbeyna welatan de hezkirin çê be, dê aştî û aramiya rasteqîn bibe.

Rêxistineke çekdar a Marksîst, Lenînîst û Stalînîst ne xwedî têgeya aştî û aramiyê ye. Di vê avabûnê de her cureyê zordarî û zordestiyê heq e.

PKK di heyamên aştî û çareseriyê de bêtir xurtir dibe. Bêtir çek komdike û bêtir mîlîtan tevlî dibe.

Heke Tirkiye wek Swîsreyê be û kesên li hemberî me rêz li dewletê bigre dê xweserîtî ne pirsgirêk be. Lê xetereya Stalînîst heye.

Dive bi welatparezî û ji bo riza Xwedê mirov bên teşwîqkirin. Ji bo tişt û berjewendiyên meddî teşwîqkirin ne tiştekî baş û rast e.

Li dijî rêxistineke çekdar û Marksîst Lenînîst nikarî bi riya siyasetê bi ser kevî. Dive li dijî vê xebatên felsefî û ilmî bê kirin.

Em yekîtiya Îslamê dixwazin. Tirkiye ji bo yekîtiya Îslamê mînakeke baş e. Kurd, Laz, Tirk û Gurcî tev bûne yek.

Ocalan dixwaze li başûrê rojhilatê dewleteke komunîst ava bike û bibe serokê wê. Ew dixwaze bibe Stalînê sedsala îro. Ew aştiyê naxwaze.