Adnan Oktar A9 TV; 29 mart 2014

İnsanın özünü tənqid etməsi, nəfsini təmizə çıxartmaması, müsəlmanı vəli xarakterli edər, üstün edər. Özünü qınaması onu ağıllı və sağlam edər. Özünü ucaltdıqca xəstə olur. Havalanar. Özünü qınasa, nəfsini tənqid etsə ucalar, açılar, ağıllı olar.

Yalnız "mən Allahı sevirəm" demək kifayət deyil. Allah qorxusu çox əhəmiyyətlidir. Allahdan qorxmayan təkəbbürlü, qürurlu olur. Allah qorxusu oldanda isə insanda mükəmməl əxlaq meydana gəlir. O insanda eqoistlik olmur. Mehriban və dürüst olur.

Qürur, eqoizm insanı dəli kimi göstərər. Eqoizm edən insan ağlını itirər, çirkinləşər.

Axırzamanda qatı dinçilər və xurafatçıların bir qismi eqoistlik edəcək, böyüklük göstərəcək, azğınlaşacaq, fironlaşacaqlar. Amma Mehdi (ə.s)-ın tələbələri bütün müsəlmanlara qarşı təvazökar və mehriban olacaqlar.

Xalq özünə hörmətsizliyi istəmir. Özünə hörmət, şəfqət duyulmasını, sevilməsini istəyir. Kim sevgi, şəfqət göstərirsə, onun tərəfində olarlar. Kim hörmətsizlik etsə xalq ondan qorxar, narahat olar. Kim yuxarıdan baxarsa, ondan narahat olar.

BÜTÜN AĞILSIZ TİPLƏR DƏCCALA TABE OLURLAR.

Bir çoxları özünü Hz. Mehdi (ə.s)-dan daha böyük görürlər. Halbuki, Hz. Mehdi (ə.s) gələndə hörmətlə itaət edəcəklər. Şeytan eqoistliyindən itaət etmək istəmədi. Bunlar da eqoist olduqları üçün itaət etmək istəmirlər.

Hər biri ayrı padşahlıq sistemi qurmaq istəyir. Buna görə də Mehdi (ə.s)-ı qəbul etmək istəmirlər. Çünki Mehdi (ə.s) eqoizmlərini yerlə-yeksan edən bir şəxsdir . Məhz buna görə də şeytani müqavimət göstərirlər.

Hədsiz bir qürur, dəhşətli bir eqoizm olur kommunistlərin bir qismində. Onu uzaqlaşdırmaları, realist olmaları lazımdır.

MÜNAFİQ EQOİSTDİR, ÖZ ÜNDƏN ÜSTÜN HEÇ KİMİ İSTƏMƏZ. Ona görə Hz. Mehdi (ə.s)-ın gəlişini, İsa Məsih (ə.s)-ın zühurunu istəməz.

Allah hamımıza, bütün millətimizə xeyir versin. Sülh, qardaşlıq, dinclik, rahatlıq, fərahlıq, gözəllik versin, fitnədən qorusun, qardaşları bir-birinə düşmən etməsin. Rəbbimiz qardaşların arasını düzəltsin, onlara dostluğun, qardaşlığın, sevginin ruhunu bəxş etsin. Allah onları eqoizm, təkəbbür, böyüklük hissi və mövqe ehtirasına qapılmaqdan qorusun.

Təkəbbür hissi insanı özündən razı, ədəbsiz biri edir və ən pisi də həmin insan aciz mövqeyə düşəcək şəkildə ağılsız olur. Məsələn, axmaqcasına bir-birinin ardınca yalanlar söyləyir. Ən axmaq insanın belə danışmayacağı məntiqsiz şeylər danışır. Ruhunda inanılmaz qarışıqlıq olur, böyük bir qarışıqlıq olur. Küfr əhlinə çox meylli olur.

Əgər biri eqoistlik nümayiş etdirsə, insanlar ona çox vəhşi davranar. Bunun üçün təvazökarlıq qoruyucu bir zirehdir. Eqoistlik də təcavüzkarlığı artıran, bəlanı cəzb edən bir xəstəlikdir.

Təkəbbür hissinin heç bir məqbul tərəfi yoxdur. İnsan yatmağa məhkumdur, çox aciz varlıqdır, çətinliklər içində yaşayır və qısa müddətdə də ölür. Belə varlığın təkəbbürlü, özü də ağlasığmaz dərəcədə təkəbbürlü olması möcüzədir.

İnsan təkəbbürlənməyə başladıqda Allah dinə yaxınlaşmasını mane olur, ağlını əlindən alır.

İnsanın eqoistlik edəcək halı yoxdur, sən qandan, ətdən, sümükdən, sinir hüceyrələrindən meydana gəlmiş bir varlıqsan, əlbəttə ki, ehtiyacların var, niyə lovğalanırsan? Ölüb gedəcəksən, kimə acıq verirsən? Eləcə də, çox qısa müddətdə bitir həyat. Bütün meyitlər məzarın içində açıq-aydın şəkildə şişib partlayır. İnsanın lovğalanacaq halı yoxdur, aciz bir varlıqdır.

Allahın hər hansı aciz bir qulusan. Niyə qürurlanırsan? Getdiyin məkan səni şərəfləndirməz. Getdiyin məkanda nə var? Beton var, dəmir var, daş var, kərpic var, taxta var, asfalt var, bir də ağaclar var. Bundan ötrü sən niyə şərəf qazanasan?

Allah ayədə; "vicdanları qəbul etdiyi halda zülm və təkəbbür ucbatından rədd etdilər" deyir. Vicdanına müqavimət göstərir. Yoxsa vicdanı ona doğru olanı əmr edir, "et" deyir, dinləmir. Sözünə qulaq asmır. Buna görə də üzləri qaralır. Yoxsa insan vicdanının səsinə qulaq assa, üzü nur kimi olar.

Gözəl olar, eqoist olar, heç bir faydası olmaz. Gözəllik eyni zamanda fitnədir. Gəncdir, gözəldir, lakin qürurdan, təkəbbürdən ötrü dəliyə dönər. Çirkin hesab edərsən, lakin dəlicəsinə bir şövqü olar. O gözəl dediyindən min dəfə artıq gözəllik verər sənə.

Öyünsən, təkəbbürlənsən dəli kimi görünərsən, bu antipatiya oyadar və sevilə bilməzsən. Təkəbbürləndiyin, lovğalandığın vaxt da sevilməz olursan. Sən niyə lovğalanırsan, niyə öyünürsən ki? Sevsin deyə edirsən, elə deyilmi? Əks təsir verər, sevgi gedər.

Bir insan çox eqoistdirsə, özündən çox razıdırsa, təkəbbürlüdürsə, onu eqoistlik bürüyür. Tamamilə eqoistlik bürüyür. Bədəni xəstələnir. Yəni ruh xəstəsi kimi olur. Fironda, Nəmrudda olan budur. Ağlını itirir. Təbiidir ki, belə olduqda bədəninə şeytan yerləşir. Artıq normal hərəkətlər edə bilmir. Ağılla hərəkət edə bilmir.

Peyğəmbərimiz (s.ə.v) dövründəki bütün münafiqlərin xüsusiyyəti özlərini Peyğəmbər (s.ə.v)-dən üstün görmələri və ön plana çıxartmalarıdır. Münafiq qadınlarda və münafiq kişilərdə, hədəf həmişə ən qabaqda olmaq, ən böyük olmaqdır. Özlərini haşa Allah kimi görərlər.

Hədisdə: “Ümmətimdəki münafiqlərin əksəriyyətini təhsil alanlar təşkil edər" deyir. Bilikləri nəticəsində həmişə havalanar, ayrı olmaq istəyərlər. Münafiqlər öz aləmlərində “mən daha ağıllıyam, daha bilikliyəm” deyə təkəbbürlənərək müsəlmanlardan ayrılmaq istəyərlər.

Peyğəmbərimiz (s.ə.v) dövrünün münafiqləri öz aləmlərində Peyğəmbər (s.ə.v)-dən daha ağıllı olduqları iddia edirdilər. Özlərini guya daha ağıllı zənn etdikləri üçün, yekəxana danışırdılar. Münafiq çox nəzakətsiz və ədəbsiz olar.

Münafiqlər dünyada təkəbbür göstərərlər. Qudurub azarlar, lakin axirətdə Allahın hüzurunda, haşa, bu cür çoxbilmişlik, intellektuallıq və hiyləgərlik etməyə gücləri qalmaz.