Adnan Oktar A9 TV; 28 may 2015

Allah həyatı yuxu kimi yaradır. Quran bu böyük sirrə işarə edir. İnsanlar dünyada yuxuda olduqlarını bilmirlər. Halbuki, hal-hazırda hamısı yuxudadırlar, yuxu görürlər. Bir hissəsi, məsələn, fəlsəfə tədqiqatçıları, bu həqiqətə heyrət və dəhşət içində şahid olurlar.

Yuxu dünya acizliyidir. Hər gün müəyyən saatdan sonra insanın yuxusu gələr. Ölmək üçün gedib yatır, ölür, bir neçə sonra isə dirilir. Duş qəbul edir, yeməyini yeyir. Axşam yenə yuxusu gəlir. Ölmə vaxtı gəlir, yenidən ölür. Sabah yenidən dirilir. Həyatı bu şəkildə ölüb dirilməklə davam edir. Nəhayət bir dəfə də ölür, bir də dirilir və özünü başqa aləmdə görür.

Möminlər ölümlərindən sonra həmişə gözəl şeylərlə qarşılaşırlar. Çətinlik, iztirab, qorxu; bunlar qətiyyən yoxdur. Hər yerdə işləri rahat olar. Vəfat edərkən, dirilərkən, cənnətə alınarkən qətiyyən narahatlıq yaşamazlar.

Bədən, ölməyi və yox olmağı qətiyyən istəməz. Hüceyrələr qətiyyən istəməz. İnsana ən şiddətli iztirab verən şey budur. Allah bu iztirabı İslam diniylə ortadan qaldırır.

Dürüst, səmimi, açıq, parlaq bir zehniyyət, şəffaf bir dünyadan bəhs etmək lazımdır. Mövzuları Quranla, ayələrlə izah etdikdə insanların qəlbində bir rahatlıq və hüzur meydana gəlir. Yoxsa insanlara əhli dünya üslubu istifadə edirsən, insan öləcəyini bilir. Sən sanki uçursan, amma sənin uçmağın onu qorxudar, ürküdər. Amma sən Allahın varlığından xəbərdarsansa adamın qəlbinə rahatlıq gələr.

Allah: "Təlaş etməyin. Təvəkküllü olun. Mənə buraxın. Ölərkən də çox rahat öləcəksiniz" deyir. Allah: "Amma təlaş etsəniz, təvəkkül etməsəniz canınız yanar" deyir.

İnsanın eqoistlik edəcək halı yoxdur, sən qandan, ətdən, sümükdən, sinir hüceyrələrindən meydana gəlmiş bir varlıqsan, əlbəttə ki, ehtiyacların var, niyə lovğalanırsan? Ölüb gedəcəksən, kimə acıq verirsən? Eləcə də, çox qısa müddətdə bitir həyat. Bütün meyitlər məzarın içində açıq-aydın şəkildə şişib partlayır. İnsanın lovğalanacaq halı yoxdur, aciz bir varlıqdır.

Dünyada nə qədər çox yaşasan mənəvi mövqedə bir o qədər yüksəlmə imkanı olar. Vəfat etdikdən sonra, cənnətə getdikdən sonra cəsarət, vəfa qalxır, hamısı qalxır. Təkcə yeyib-içirsən, gəzib əylənirsən, Allaha şükür edirsən, mələk kimi olursan. Bunun üçün də, dünyada çox qalmağın da bu faydası var. Çünki qaldığın vaxt, milyonlarla savab qazanırsan.

Sevən, Allah rizası üçün ölümü gözə almalı və bunun üçün də ölümü arzulamalıdır. Allaha qurban olmalıdır. Boynunu qoymalıdır. Bəzilərinin canı şirindir, ən kiçik mənfəətlərinə belə zərər gəlməsini istəmir, tükünə belə zərər gəlməsini istəmir, "əvvəlcə özüm" deyir. Əvvəlcə sevdiyin olmalıdır. Yəni heç bir şeyini vermək istəmir, heç bir şeyini ona təqdim etmək istəmir. Daim özünü qurtarmağa çalışır.

Kim olursa olsun cənazəyə hörmət göstərmək lazımdır. Cənazə alçaldılmaz, artıq həmin insan ölmüşdür, ruhu getmiş, əti sümüyü qalmışdır, o da çürüyəcək. Kim olursa olsun belə etmək olmaz.

Hadisələr baş verərkən Allah mələklərini hər yerdə vəzifələndirir. Heç bir hadisə təsadüf olaraq meydana gəlməz. Ölən hər kəsin canını Əzrail alar. Filankəsin canını alacağam deyib, Allahdan izin alaraq gedər. Saatı, dəqiqəsi bəllidir.

Ömür boyu mömin olmuş bir insanın; "Görəsən öləndə imanımı qoruyub saxlaya biləcəyəm?" sualı ilə narahat olması şeytanın vəsvəsədir. Bunu düşünməyə qətiyyən ehtiyac yoxdur. Belə şey olmaz. Yəni əsas məsələ səmimi və şüur altında olan imandır. Yoxsa insanın ağlına çox şey gələ bilər, bunların heç bir əsası yoxdur. Allah buna bütöv formada baxar.

Zaman axır. Zaman bizi daima həyatın sonuna doğru yaxınlaşdırır. Ölüm bizə doğru gəlir, biz də ölümə doğru gedirik. Bir görüşmə nöqtəsi var, oraya doğru gedirik.

Biz hal-hazırda yuxudayıq. Həyat da bir yuxudur və biz yuxu görürük. Biz bu yuxudan öldüyümüz vaxt ayılacağıq.

Ölüm, keyfiyyətli yuxudan oyanmaq kimidir. Oyanan kimi də axirətə keçmiş olur insan. Geri dönüşü olmaz artıq.

DÜNYA çox keyfiyyətli yuxudur. ŞÜURU AÇIQ ŞƏKİLDƏ YUXU GÖRÜRÜK. Diqqətlə baxsanız, başa düşərsiniz: beynimizin içindəki görüntünü seyr edirik.

Cənnətdə şüur kəskinliyi var, görmə itidir, dünya isə yuxu aləmi kimidir.

Yuxular təhsil vəsiləsidir, həyat aləmidir. Möminlərin yuxuda da öyrədilmək üçün dua etmələri lazımdır. Yuxulardan məsul deyilik, lakin yuxularda öyrədilə bilərik.

Peyğəmbərimiz (s.ə.v)-in iman gücü səhabələri həyəcanlandırmışdır. İmanlı insanın başqalarının arasında olması böyük şeydir. Bunun üçün şeyxləri sevərlər, təriqət şeyxlərini. İmanları güclü olduğu üçün, ən azından ətrafındakı insanlar bu cür gördükləri üçün.

Allah gözəl bir imtahanla imtahan edir. Əslində, eyni zamanda gözəl təhsil də verir. Sonunda yetkin, nəzakətli, cənnət əxlaqına uyğun bir xarakter meydana gəlir.

İnsan gözündə böyütdüyü təqdirdə, səbir etməkdə çox çətinlik çəkər. O zaman dözməli olar. Dözmək ayrı, səbir ayrı şeydir. Səbir zövqlə, asanlıqla edilən ibadətdir.

Allah dünyada milyonlarla, milyardlarla, trilyonlarla möcüzə yaradır, saymaqla bitməz. Allah nemətin təqdir olunmasını istəyir, sənətinin görülməsini, sənətinin ayrı-ayrılıqda təqdir edilməsini istəyir. Allah: "Qruplara ayırıb saysanız belə, yenə də sayıb bitirə bilməzsiniz nemətləri" deyir.

Bir hadisə olur, səbir edirik. Amma səbrimizi yavaş-yavaş daha da gücləndiririk, daha da artırırıq. Bu nədir? Təhsildir. Nə üçün verilən təhsildir? Cənnət üçün verilən təhsildir. Allah bir sıra möminləri seçir, onlara burada təhsil verir. Birbaşa gedildiyi təqdirdə hz. Adəm (ə.s)-ın qarşılaşdığı ilk vəziyyət meydana gəlir. Alınmır yəni. Təhsil verildikdə ağıl yerinə gəlir. Şəxsiyyət yerinə gəlir, nemətin qiyməti bilinir.

Allahı sevmək həm zövqlü, həm bərəkətli, həm də qəlbə rahatlıq, hüzur verən bir şeydir. Eləcə də tezliklə bərəkət gəldiyi görülər. İnsanın həyatındakı nizam, intizamdan özünü göstərər.

Allah çox əhatəli şəkildə imtahan edir. Ancaq imtahan olmur. Ciddi bir imtahan var, ciddi bir təhsil var. Sırf imtahan deyil, sadəcə adı imtahandır, əslində təhsildir.