Naukowe Cuda Koranu (1/4)

Powstanie wszechświata

Aż do początku XX wieku powszechne było pojęcie „stacjonarnego modelu wszechświata”. Zgodnie z tym modelem wszechświat istniał od zawsze, nie miał początku ani końca.

Pogląd, według którego podstawą wszechświata jest martwa i niezmienna materia stanowił jeden z filarów filozofii materialistycznej odrzucał jednocześnie pojęcie Stwórcy. Został on jednak obalony przez naukę i technikę XX wieku.

W tym bowiem wieku, w wyniku obserwacji i eksperymentów, fizycy dowiedli, że wszechświat powstał z niczego w wyniku mającego miejsce wybuchu. Jest to oczywiście dowodem na to, że wszechświat od chwili powstania znajduje się w ciągłym ruchu i ulega zmianom. Prawda ta jest potwierdzona i przyjęta przez przedstawicieli wszystkich nauk.

W Koranie napisano:

Stwórca niebios i ziemi! (Sura Trzody, werset 101)

Werset jest zgodny z tym, czego dowiodła współczesna nauka. Astrofizycy twierdzą, że w momencie zero, obliczonym na 15 miliardów lat temu, nastąpił Wielki Wybuch, Big Bang, przed którym nie istniało nic. W metafizycznej nicości nagle powstała materia, energia i czas. Dowiedziona przez naukę prawda objawiona była w Koranie 1400 lat temu.

Wysłany przez NASA w 1992 roku sztuczny satelita o nazwie „Cobe” zarejestrował istnienie w całym wszechświecie promieniowania radioaktywnego, które jest dowodem potwierdzającym teorię Wielkiego Wybuchu.

Rozwój wszechświata

Georges Lemaitre

Przed czternastoma wiekami, kiedy astronomia nie była jeszcze dobrze rozwiniętą nauką, Koran głosił:

A niebo?! Zbudowaliśmy je solidnie My przecież tworzymy rozległe przestrzenie. (Sura Rozpraszające, werset 47)

Słowo „niebo” – „sema” często używane jest w Koranie w znaczeniu „wszechświat” czy „kosmos”. Także w cytowanym wersecie należy je tak rozumieć. Przetłumaczony jako „tworzymy rozległe przestrzenie” arabski tekst „inna le musiune”, a dokładnie słowo „musiune”, pochodzi od czasownika „evsea” oznaczającego „rozwijać, rozszerzać”, słowo „le” oznacza „bardzo”, dlatego dosłowne tłumaczenie powyższego zwrotu brzmi „My bardzo rozszerzamy kosmos, niebo”.2

Jak już wspomniano, aż do początku XX wieku powszechne było pojęcie „stacjonarnego modelu wszechświata”. Dopiero nauka i technika XX wieku była w stanie obalić ten pogląd i stworzyć teorię zmieniającego się wszechświata.

Rosyjski fizyk Aleksander Friedman i Belg Georges Lemaitre na podstawie teoretycznych obliczeń zauważyli, że świat znajduje się w ciągłym ruchu i nieprzerwanie powiększa swoje rozmiary.

W 1929 roku teoretyczne rachunki potwierdziły się. Amerykański astronom, Edwin Hubble, przy pomocy skonstruowanego przez siebie teleskopu, zaobserwował wzajemne odsuwanie się od siebie gwiazd i galaktyk. Odkrycie to jest jednym z najważniejszych odkryć astronomicznych. Hubble’owi udało się ponadto podczas obserwacji zauważyć światło o czerwonym zabarwieniu a, jak wiadomo z fizyki, światło o takiej barwie pojawia się kiedy ciała oddalają się. Krótko mówiąc, gwiazdy oddalają się, ale nie tylko od nas lecz, także od siebie nawzajem. Jest to dowodem na to, że wszechświat znajduje się w ciągłym ruchu.

Edwin Hubble przy swoim teleskopie	Kosmos od momentu Wielkiego Wybuchu nieustannie rozszerza się, naukowcy porównują go do nadmuchiwanego balonu.

Aby to lepiej zrozumieć można wszechświat porównać do nadmuchiwanego balonu. W miarę napływu powietrza punkty na jego powierzchni oddalają się od jego środka i od siebie nawzajem.

O ciągłym ruchu wszechświata przekonany był także jeden z największych myślicieli XX wieku, Albert Einstein, ale nie ogłaszał tego publicznie, gdyż teoria ta sprzeciwiała się powszechnemu w tamtych czasach modelowi stacjonarnemu. Po latach Einstein przyzna „To był mój największy błąd”. 3

Ta naukowa prawda ogłoszona była w Koranie zanim ktoś zaczął się nad nią w ogóle zastanawiać. Koran jest bowiem natchniony przez Allaha.

Koniec wszechświata i „Big Crunch”

Ilustracja Wielkiego Wybuchu. Wielki Wybuch, który jest udowodnioną teorią naukową, dowodzi faktu, iż wszechświat został stworzony przez Allaha. Prawdy tej nie są w stanie podważyć naukowcy, wysuwający odmienne hipotezy.

Jak już powiedzieliśmy, wszechświat, od momentu powstania, czyli Wielkiego Wybuchu, znajduje się w stałym ruchu odśrodkowym. Kiedy osiągnie odpowiednią wielkość, w wyniku działania sił grawitacji, przestanie się rozszerzać i zacznie zapadać się w siebie. Pod koniec tego procesu dojdzie do tzw „Big Crunch” i zaniknięcia wszelkich form życia. 4

W Koranie znajdujemy przepowiedź tego zjawiska:

Tego dnia My zwiniemy niebo, tak jak się zwija zwoje ksiąg. I tak jak aczęliśmy pierwsze stworzenie, my je powtórzymy- według naszej obietnicy. (Sura Prorocy, werset 104)

W innym wersecie znajdujemy taki opis:

Tamci nie wymierzyli Boga Jego prawdziwą miarą. Ziemia w całości będzie Jego garścią w Dniu Zmartwychwstania, a niebiosa będą zwinięte w Jego prawicy. Chwała Mu! On jest wyniosły ponad to, co Jemu przypisują jako współtowarzyszy! (Sura Grupy, werset 67)

Według teorii „Big Crunch”, podobnie jak to było w przypadku Wielkiego Wybuchu, wszechświat zacznie się zapadać najpierw powoli a potem coraz szybciej.

W następstwie tego procesu, w bezmiernej gęstości i temperaturze, kosmos stanie się nieskończenie małym punktem. Taki koniec kosmosu przepowiada także Koran. (Allah wie najlepiej).

Stworzenie z gorącego dymu

Naukowcy zaobserwowali, że gwiazdy otoczone są chmurą gazów o bardzo wysokiej temperaturze. Powstanie życia z gazu jest opisane w Koranie w następujący sposób:

On umieścił na niej solidnie stojące, wznoszące się nad nią, i pobłogosławił ją. Porozdzielał na niej środki żywności w ciągu czterech dni, równo dla wszystkich proszących. Potem zwrócił się ku niebu-ono było wtedy dymem-i powiedział jemu i ziemi: „Przychodźcie dobrowolnie lub wbrew woli!” One powiedziały: „Przychodzimy posłuszne” (Sura Wyjaśnione, werset 10-11)

Słowo dym, po arabsku „duhanun”, oznacza kosmiczny, gorący pył, zawierający cząstki ciał stałych. Jak widać użyto najbardziej trafnego określenia. Naukowcy w XX wieku odkryli istnienie takiej substancji. 5

To, że istnienie jej przepowiedziano w VII wieku, w Koranie, jest niewątpliwie kolejnym cudem, z jakim mamy do czynienia w Koranie.

Według teorii Big Crunch wszechświat będzie się zapadać najpierw powoli a potem coraz szybciej. W następstwie tego procesu, w bezmiernej gęstości i temperaturze, kosmos stanie się nieskończenie małym punktem.

Oderwanie nieba od ziemi

Powstanie nieba opisano w Koranie słowami:

Czyż ci, którzy nie uwierzyli, nie widzieli, iż niebiosa i ziemia stanowiły jedną zwartą masę i my rozdzieliliśmy je, i stworzyliśmy z wody każdą żyjącą rzecz? Czyż oni nie uwierzą? ( Sura Prorocy, werset 30)

Użyte w wersecie arabskie wyrażenie „ratk” przetłumaczone jako „jedna zwarta masa” oznacza spójność, stopienie, jedność. Niebo i ziemia były jednym dopóki nie zostały rozdzielone. Zwrot „I my je rozdzieliliśmy” pochodzi natomiast od arabskiego „fatk”, oderwać, przełamać, oddalić od siebie wzajemnie. Sowa tego używają Arabowie także mówiąc o wyjściu zasianych nasion z ziemi.

Powróćmy do przytoczonego przez nas wersetu. Mowa w nim o tym, że niebo i ziemia stanowiły jedność, „ratk”, zostały jednak rozdzielone, przy czym użyto tu czasownika „fatk”. W rzeczywistości, jeżeli pomyślimy o sytuacji, jaka miała miejsce przed Wielkim Wybuchem, zobaczymy, iż cała materia była zebrana w jednym punkcie. Innymi słowy, niebo i ziemia były jednością. Podczas wybuchu oddzieliły się od siebie.

Powstanie elementów istniejących pomiędzy ziemią a niebem

W Koranie znajduje się wiele wersetów mówiących o tym, co znajduje się w warstwach występujących pomiędzy ziemią a niebem.

Przecież stworzyliśmy niebo i ziemię, I to, co się między nimi znajduje, w całej prawdzie. Godzina nadejdzie z pewnością! Przebacz im więc przebaczeniem pięknym! (Sura Hidżr, werset 85)

Do Niego należy: to, co jest w niebiosach, to, co jest na ziemi, to, co jest między nimi, i to, co jest pod ziemią. (Sura Ta Ha, werset 6)

I nie stworzyliśmy nieba i ziemi, i tego co jest pomiędzy nimi, dla zabawy. (Sura prorocy, werset 16)

Takie są znaki Boga, które tobie recytujemy z pełną prawdą. I, z pewnością, ty jesteś wśród posłańców. (Sura Krowa, werset 252)

Naukowcy twierdzą, że na początku istniała kula z gazu, która po rozpadzie stworzyła galaktyki, gwiazdy i planety. Innymi słowy cały wszechświat w tym i nasza planeta powstały z oddzielonych od siebie cząsteczek gazu. Niektóre z tych cząstek utworzyły słońca i planety, powstało więc wiele układów słonecznych i galaktyk. Jak wiemy z poprzedniego rozdziału świat, będący jedną zwartą masą (ratk), rozpadł się na wiele części (fatk). 6

Przy rozpadzie nie powstały jednak tylko ciała niebieskie, o których wspominaliśmy, ale także substancja nazwana przez naukowców „międzygwiezdną materią galaktyczną”. Ze względu na jej właściwości astrofizyczne naukowcy przykładają doń wielką wagę. Substancja ta jest też określana mianem pyłu, pary lub gazu. Pomimo, iż odkryto ją w niedawnej przeszłości, wiele wieków temu opisano ją w Koranie jako „ma beynehuma”, „to, co jest pomiędzy”.

Zesłaliśmy tobie znaki jasne i nie wierzą w nie tylko ludzie bezbożni. (Sura Krowa, werset 99)

Wspaniała równowaga wszechświata

Stworzył siedem niebios, ułożonych warstwami. Nie widzisz w stworzeniu Miłosiernego żadnej dysproporcji. Zwróć więc swoje spojrzenie: czy zobaczysz jakąś skazę? Następnie zwróć swoje spojrzenie jeszcze dwa razy powróci ono do ciebie upokorzone i utrudzone.(Sura Królestwo, werset 3-4)

Miliony ciał niebieskich wędrują po wszechświecie specjalnie dla nich stworzonymi drogami – orbitami. Wszystkie gwiazdy, planety i satelity obracają się wokół własnej osi razem z całymi systemami, do których należą. Niekiedy dochodzi nawet do tego, że galaktyki, składające się z dwustu czy trzystu miliardów gwiazd, przechodzą przez siebie nawzajem, przy czym nigdy nie dochodzi do zderzenia gwiazd.

Zrozumienie pojęcia szybkości we wszechświecie jest dla laika, przyzwyczajonego do określania szybkości ziemskich, wręcz niewyobrażalne. Gwiazdy ważące wiele bilionów ton, planety i galaktyki, poruszają się we wszechświecie z ogromną prędkością.

Dla przykładu: Ziemia obraca się wokół własnej osi z szybkością 1670 kilometrów, wystrzelony pocisk może osiągnąć prędkość 1800 km/h. Nawet te prędkości są dla człowieka trudne do wyobrażenia. Jednak tempo wszechświata jest nieporównywalnie wielkie: Ziemia kręci się wokół słońca z prędkością 108.000 km/h, czyli 60 razy szybciej niż najszybszy pocisk. Poruszający się z taką szybkością pojazd okrążyłby ziemię w dwadzieścia dwie minuty.

Tempo Układu Słonecznego jest jeszcze bardziej zadziwiające: Układ Słoneczny obraca się wokół centrum galaktyki z prędkością 720.000 km/h. Szybkość drogi mlecznej, składającej się z około 200 miliardów gwiazd, wynosi 950.000 km/h.

Przy takich prędkościach prawdopodobieństwo „wypadku”, zderzenia gwiazd, jest bardzo wysokie, jednak do wypadków nie dochodzi, a my od wielu wieków żyjemy nie martwiąc się, ba nawet nie myśląc o możliwości kolizji gwiazd. Wiemy bowiem, że Allah zadbał o to, by do zderzenia nie doszło. W stworzeniu nie ma, jak to zaznaczono w Koranie, „żadnej dysproporcji”.

Różnice w budowie gwiazd, słońca i księżyca

Zbudowaliśmy nad wami siedem sfer solidnych. Uczyniliśmy lampę płonącą. (Sura Wieść, werset 12-13)

Jak powszechnie wiadomo, jedynym źródłem światła w Układzie Słonecznym jest słońce. To, co niegdyś uważano za „światło księżyca”, okazało się być jedynie odbiciem światła słonecznego. „Lampa płonąca” to po prostu słońce, źródło światła, nazwane po arabsku „sirac”.

W Koranie używane są osobne określenia dla księżyca, słońca, gwiazd i innych ciał niebieskich.

I jak umieścił na nich księżyc jako światło, a słońce uczynił lampą? (Sura Noe, werset 16)

W cytowanym wersecie dla księżyca użyto określenia „światło” (arabskie „nur”), dla słońca natomiast „lampa” (arabskie „sirac”). Księżyc jest odbiciem światła słonecznego, jest stały, nieruchomy, słońce jest lampą, która wciąż płonie, zmienia się, jest źródłem światła i ciepła. Słowo gwiazda to po arabsku „neceme”, coś widocznego, pojawiającego się. Jak to opisano w Koranie:

To jest gwiazda przenikająca (ciemność). (Sura Gwiazda Nocna, werset 3)

To, co naukowcy odkryli po wielu wiekach obserwacji nieboskłonu, opisane zostało w Koranie już czternaście wieków temu.

Orbity i obracający się wszechświat

Źródło porządku wszechświata tkwi przede wszystkim w tym, że wszystkie ciała niebieskie poruszają się po ściśle określonych orbitach. Gwiazdy, planety i układy obracają się wokół siebie nawzajem nie przeszkadzając sobie i nie zachodząc sobie drogi.

We wszechświecie istnieje 200 miliardów galaktyk, w każdej z nich ponad 200 miliardów gwiazd. Większość z tych gwiazd posiada własne planety i satelity, a wszystkie one, od milionów lat, poruszają się po wyznaczonych orbitach, nie stwarzając dla siebie nawzajem zagrożenia. Trzeba też wspomnieć o nie kolidujących z nimi, posiadających własne orbity, kometach.

Istniejące we wszechświecie orbity nie przynależą jedynie do poszczególnych ciał niebieskich. Zarówno nasz Układ Słoneczny jak i inne galaktyki wykazują też ruchy wokół innych centrów. Ziemia i cały układ słoneczny, co roku, oddala się od swego poprzedniego miejsca o pięćset milionów kilometrów. Najmniejsza nawet zmiana orbity doprowadziłaby do katastrofy całego układu. Materiały źródłowe podają, co stałoby się przy zmianie orbity o ułamek milimetra:

„Orbita Ziemi skonstruowana jest w taki sposób, że co 18 mil odbiega od prostej o 2,8 milimetra. Odbiegnięcie od prostej o inną wartość, doprowadziłoby do katastrofy: w przypadku, gdyby zmiana wynosiła nie 2,8 a 2,5 milimetra, orbita rozszerzyłaby się a my zamarzlibyśmy. Gdyby wartość ta wyniosła 3,1, spłonęlibyśmy.”

Ciała niebieskie nie tylko wędrują po orbitach, dookoła innych ciał, równocześnie obracają się wokół własnej osi. W Koranie znajdujemy werset: Na niebo, które włada powrotem (Sura Gwiazda Nocna, werset 11)

Oczywiście w czasie objawienia Koranu ludzkość nie posiadała tak rozległej wiedzy astronomicznej, jak w czasach współczesnych, dlatego żadna z koranicznych prawd nie mogła wtedy zostać udowodniona, ludzie przyjmowali je jako prawdy dane przez Allaha.

Jak wszystkie ciała niebieskie tak i przedstawiona na ilustracji Kometa Halleya porusza się w określony sposób. Ma ona swoją orbitę ruchu i nie koliduje z innymi ciałami w przestrzeni. Wszystkie obiekty we wszechświecie, od milionów lat, poruszają się po wyznaczonych orbitach, nie stwarzając dla siebie nawzajem zagrożenia. Taka była wola Allaha.

Droga ruchu słońca

W Koranie poruszono także kwestię ruchu słońca i księżyca po wyznaczonych orbitach.

On jest Tym, który stworzył: noc i dzień, słońce i księżyc. Wszystko żegluje po orbicie. (Sura Prorocy, werset 33)

Arabskie słowo „sabaha” oznacza płynięcie, żeglowanie i właśnie tego wyrażenia użyto w Koranie dla określenia ruchu Słońca we wszechświecie. Oznacza to, że droga, jaką przemierza Słońce jest ściśle określona, nie ma mowy o jej zmianie, o „zejściu z kursu”. Jednocześnie pokazano, że Słońce jest w ruchu, nie jest obiektem stałym. W innym wersecie czytamy:

I słońce – ono płynie do swego stałego miejsca. To jest ustanowienie Potężnego, Wszechwiedzącego! (Sura Ja Sin, werset 38)

Dopiero teraz, dzięki współczesnej aparaturze badawczej, jesteśmy w stanie dowieść prawdy tych słów, które spisane zostały czternaście wieków temu.

Obliczenie roku księżycowego

The atmosphere only lets rays required for life reach the Earth. Ultraviolet rays, for example, make it to the world only partially. This is the most appropriate range to allow plants to make photosynthesis and eventually for all living things to survive.

On jest Tym, który uczynił słońce jasnością, a księżyc światłem; i który wyznaczył dla iego fazy, abyście znali liczbę lat i rachunek. Bóg stworzył to niewątpliwie w całej prawdzie, rozdzielając znaki, dla ludzi, którzy wierzą. (Sura Jonasz, werset 5)

I księżyc – ustanowiliśmy dla niego stacje, aż staje się podobny do suchej gałęzi palmowej. (Sura Ja Sin, werset 39)

W cytowanych wersetach Allah pokazuje ludziom w jaki sposób mogą odmierzać czas. Podstawą do obliczeń kolejnych lat ma być księżyc i jego poszczególne fazy. Dzięki zmianie kąta padania światła słonecznego, obserwowany przez nas księżyc ma zawsze inny wygląd. Dzięki temu można odmierzać lata.

W przeszłości za jeden miesiąc uważano okres pomiędzy dwoma pełniami księżyca, czyli 29 dni, 12 godzin i 44 minuty. Według kalendarza rzymskiego, na jeden rok składało się 12 miesięcy. Jednak pomiędzy tak obliczonym rokiem a okresem, w którym ziemia okrąża słońce jest 11 dni różnicy. W Koranie napisano:

I przebywali oni w swej grocie Trzysta lat, I dodali sobie jeszcze dziewięć.(Sura Grota, werset 25)

Zapis ten można wyjaśnić w następujący sposób: 300 lat x11 dni (coroczna różnica)=3300 dni. Długość roku słonecznego wynosi 365 dni, 5 godzin i 45,5 sekund. 3300dni/ 365,24 = 9 lat. Jak widać w Koranie występują bardzo dokładne obliczenia astronomiczne (Allah wie najlepiej). Stanowi to kolejny dowód cudowności Księgi.

Okrągły kształt ziemi

On stworzył niebiosa i ziemię prawdziwie. On nawija noc na dzień i On nawija dzień na noc. On podporządkował słońce i księżyc każde wędruje do naznaczonego kresu. Czyż On nie jest Potężny, Przebaczający? (Sura Grupy, werset 5)

Użyte w tym wersecie zwroty są bardzo interesujące. Słowo „nawijać” to tłumaczenie arabskiego „tekvir”, „nawijać coś na okrągły przedmiot”, wyraz ten daje nam jednocześnie opis przedmiotu, na którym dokonywana jest czynność. Zadziwiające jest, że w VII wieku wiedziano, że Ziemia jest okrągła. Jak wiemy poglądy na kształt Ziemi były w owym czasie odmienne. Twierdzono, że jest ona płaska i wszystkie obliczenia prowadzono w oparciu o ten błędny pogląd.

Koran jest jednak słowem Boga i dlatego jest w nim bezbłędnie i dokładnie określony kształt Ziemi.

Kierunek ruchu wszechświata

I zobaczysz góry, które uważałeś za nieruchome, jak będą przechodzić, podobnie jak rzechodzą chmury. To jest działanie Boga, który uczynił doskonale każdą rzecz. Zaprawdę, On jest w pełni świadomy tego, co wy czynicie. (Sura Mrówki, werset 88)

A gdyby oni uwierzyli i byli bogobojni, to z pewnością nagroda od Boga byłaby lepsza! Gdybyż oni byli wiedzieli. (Sura Krowa, werset 103)

W surze Mrówki nie tylko podkreślono, że Ziemia się kręci, dano też doskonałą wskazówkę dotyczącą kierunku jej ruchu. Na wysokości 3500-4000 m kierunek ruchu chmur jest zawsze ten sam, z zachodu na wschód. Jest to też powód, dla którego możemy przepowiadać pogodę.7

Powodem ruchu chmur z zachodu na wschód, jest oczywiście ruch ziemi, także z zachodu na wschód. Jak widać to, co wiemy dzięki współczesnej nauce przepowiedziane zostało w Koranie 14 wieków temu.

Czyż tu nie wiesz, że do Boga należy królestwo niebios i ziemi i że, poza Bogiem, nie ma dla nas ani opiekuna ani pomocnika? (Sura Krowa, werset 107)

Warstwy atmosferyczne

O siedmiu warstwach nieba czytamy w wielu wersetach Koranu.

On jest tym, który stworzył dla was wszystko to co jest na ziemi. Następnie zwrócił się ku niebu i ukształtował je w siedem niebios. On jest w każdej rzeczy wszechwiedzący.( Sura Krowa, werset 29)

Potem zwrócił się ku niebu ono było wtedy dymem-i powiedział jemu i ziemi: „Przychodźcie dobrowolnie lub wbrew woli!” One powiedziały „Przychodzimy posłuszne”. I On ustanowił siedem niebios, w dwa dni, i objawił każdemu niebu jego zasady. I ozdobiliśmy niebo najbliższe lampami-także dla ochrony. Takie jest ustanowienie Potężnego, Wszechwiedzącego!(Sura Wyjaśnione, werset 11-12)

Wyrażenia „niebo” i „niebiosa” oznaczają w Koranie zarówno samo „nasze” ziemskie niebo jak i cały wszechświat. Ziemskie niebo, czyli atmosfera, składa się z siedmiu sfer 10, układających się w następującej kolejności:

1-Troposfera
2- Stratosfera
3- Mezosfera
4- Termosfera
5- Egzosfera
6- Jonosfera
7- Magnetosfera

Kolejny cud ogłoszony jest w dwunastym wersecie sury Wyjaśnione, w słowach: „i objawił każdemu niebu jego zasady”. Wynika stąd, że każda warstwa nieba ma do spełnienia pewne zadanie. Opis wyglądu poszczególnych sfer zamieszczony jest w surach Noe i Królestwo:

Czyż nie widzieliście, jak Bóg stworzył siedem niebios, nałożonych warstwami?(Sura Noe, werset 15)

Stworzył siedem niebios, ułożonych warstwami.(Sura Królestwo, werset 3)

Słowo „warstwa”, z arabskiego „tibakan” ukazuje, jak ściśle powiązane są wszystkie poszczególne sfery, jedna nakłada się na drugą. Czternaście wieków temu, kiedy spisywane były te słowa, nie można było oczywiście tego zaobserwować i sprawdzić. Mimo to prawda ta została opisana w Koranie.

Ziemia posiada wszystkie cechy konieczne do zachowania życia. Jedną z tych cech jest istnienie warstwy chroniącej. Dziś, dzięki osiągnięciom współczesnej nauki wiemy, że warstw chroniących jest siedem, czternaście wieków temu wiedziano to dzięki Koranowi.

Niebo sklepieniem chroniącym

Bardzo ważna cecha nieba opisana jest w surze Prorocy:

I uczyniliśmy niebo sklepieniem chroniącym, lecz oni się odwracają od naszych znaków. (Sura Prorocy, werset 32)

Faktu, iż niebo pełni funkcje ochronne, dowiedziono dopiero w XX wieku. Otaczająca ziemię atmosfera chroni ją przed spadającymi gwiazdami. W zetknięciu z atmosferą ziemską cząstki tych ciał niebieskich rozgrzewają się i znikają w ciągu ułamka sekundy. Atmosfera pełni ponadto inne ochronne funkcje: nie przepuszcza na ziemię szkodliwego promieniowania tylko promienie, konieczne do istnienia życia. Podajmy tu przykład, atmosfera przepuszcza pewną ilość promieni ultrafioletowych, dzięki którym może dochodzić do fotosyntezy roślin, znaczna część promieni jest jednak zatrzymywana przez warstwę ozonową. Na tym nie kończy się jednak rola ochronna nieba. Dzięki atmosferze ziemia nie jest narażona na -270o mrozy, a dzięki źródłom pola magnetycznego, tzw. Pasom Van Allena, do ziemi nie dociera szkodliwe promieniowanie, które spowodowane jest potężnymi wybuchami na powierzchni słońca, gwiazdy położonej najbliżej naszej planety. O ważkości Pasów Van Allena dla naszej planety czytamy w artykule Dr Hugh Rossa:

Na ilustracji przedstawiono tzw. Pasy Van Allena czyli pierścienie o podwyższonej gęstości cząstek, utrzymywane przez ziemskie pole magnetyczne w magnetosferze Ziemi. Jednym z zadań tych pasów jest chronienie Ziemi i życia na niej istniejącego, przed energią pochodzącą z wybuchów mających miejsce we wszechświecie. Ochronna funkcja nieba opisana została w Koranie.

„Ziemia charakteryzuje się największą gęstością spośród wszystkich planet Układu Słonecznego. Jej pole magnetyczne układa się w pierścienie o podwyższonej gęstości cząstek. Dzięki tym pierścieniom planeta nasza jest chroniona przed szkodliwym promieniowaniem. Gdyby nie występowała taka warstwa ochronna, nie mogłoby istnieć życie. Drugą planetą posiadającą pasy radiacyjne jest Merkury, jednak siła pola magnetycznego Merkurego jest sto razy słabsza niż Ziemi.” 11

Obliczono, że eksplozje wywołane wybuchami na słońcu są 100 miliardów razy potężniejsze od wybuchu bomby atomowej w Hiroszimie, w 58 godzin po wybuchu odnotowuje się znaczny ruch wskazówki kompasu a temperatura na wysokości 250km od górnej warstwy atmosfery wzrasta do 2500oC.

Jak widać atmosfera pełni bardzo ważną rolę ochronną dla naszej planety. Dokładnie tak, jak mówi nam Koran.

Niewielu z nas patrząc na niebo myśli o nim jako o warstwie ochronnej, nie zastanawiamy się nad tym co by było, gdyby warstwa taka nie istniała. Na ilustracji przedstawiono Meteor Crater znajdujący się w Arizonie (Stany Zjednoczone), który powstał 25 tysięcy lat temu na skutek uderzenia meteorytu o wadze 65 tysięcy ton. Gdyby niebo nie stanowiło warstwy ochronnej dla ziemi, miliony takich meteorytów spadłyby na naszą planetę niszcząc wszystko, co się na niej znajduje. Jednak możemy żyć spokojnie, bo Allah rozciągnął nad nami ochronne niebo.

Porównanie do wieży

On jest Tym, który uczynił dla was ziemię posłaniem, a niebo- budowlą. On spuścił z nieba wodę i sprawił, iż dzięki niej wyrosły owoce jako zaopatrzenie dla was. Nie dawajcie więc Bogu równych, skoro wy wiecie. (Sura Krowa, werset 22)

Der Meteoritenschwarm der Geminiden wird jedes Jahr in der zweiten Woche des Dezembers am stärksten beobachtet. Die kurzen Linien, die in der Abbildung nebenan zu sehen sind, sind Spuren, die zu den Sternen gehören; die langen Linien gehören zu den Meteoren. Die Meteoriten die in der Abbildung zu sehen ist, sind mit einer Dichte von 58 Steinen pro Stunde auf die Erde gefallen.

W zacytowanym wersecie niebo przedstawione jest jako budowla. W oryginale arabskim użyto dla jej określenia wyrażenia „essemae binaen”. Wyrażenie to ma kilka znaczeń: jest to zarówno kopuła, wieża, budynek jak i dach lub pokrycie namiotu Beduinów koczujących na pustyni. 12 Beduini uważali pokrycie namiotu za swego rodzaju tarczę ochronną.

Większość z nas nie zdaje sobie sprawy z tego, że, tak jak to ma miejsce na innych planetach, tak i na Ziemi jesteśmy narażeni na deszcze meteorytów, jednak podczas gdy na innych planetach w wyniku zderzenia się meteorytu z powierzchnią powstają wielkie kratery, na ziemi nie wyrządzają one większych szkód. Atmosfera naszej planety stanowi bowiem warstwę ochronną. Wpadające w nią meteory rozgrzewają się i znikają w ciągu ułamka sekundy. O ochronnej roli atmosfery mowa jest też w innych wersetach:

Czyż nie widziałeś, że Bóg podporządkował wam to, co jest na ziemi, i podobnie okręt, który płynie po morzu za jego rozkazem? On trzyma niebo, żeby nie upadło na ziemię, chyba, że za Jego zezwoleniem. Zaprawdę Bóg jest dla ludzi Dobrotliwy i Litościwy. (Sura Pielgrzymka, werset 65)

I znów zadziwia nas fakt, jak trafnie opisano w Koranie to, do czego nauka doszła dopiero we współczesnych nam czasach.

Deszcz meteorów obserwować można rokrocznie w drugim tzgodniu grudnia. Widoczne na ilustracji krótkie linie to linie gwiazd, długie, to lonie meteorów. Podczas przedstawionego na rysunku deszczu w ciągu godziny spadło 58 meteorów.

Niebo, które włada powrotem

W 11 wersecie sury Gwiazda Nocna czytamy:

Na niebo, które włada powrotem.(Sura Gwiazda Nocna, werset 11)

Jak wiemy, niebo składa się z wielu warstw atmosferycznych, których zadaniem jest chronić istniejące na naszej planecie życie. Przy dokładniejszych obserwacjach można zauważyć, że warstwy te sprawiają, iż płynące w jakimś kierunku refleksy są odwracane i odsyłane spowrotem tam, skąd przybyły. Podajmy kilka przykładów ilustrujących ten fakt:

W troposferze, warstwie rozciągającej się na wysokości 16-18 km od powierzchni ziemi zachodzi zjawisko inwersji temperatury. To tutaj para wodna skrapla się i powraca na ziemię w postaci deszczu. Warstwa ozonowa i stratosfera mają za zadanie odwracanie niebezpiecznego promieniowania radioaktywnego i kierowanie go tam, skąd przybywa. W jonosferze fale radiowe ulegają załamaniu i odbiciu. Dzięki odbijaniu fal możemy łączyć się radiowo. Magnetosfera to warstwa, która chroni nas przed spadającymi gwiazdami odsyłając je w przestrzeń kosmiczną.

Troposfera: Woda jest podstawowym elementem życia a jej istnienie zawdzięczamy, między innymi, jednej z warstw atmosfery: troposferze. W troposferze dochodzi do kondensacji unoszącej się znad oceanów pary wodnej, która powraca na powierzchnię naszej planety pod postacią deszczu.	Troposfera i warstwa ozonowa: Warstwa ozonowa, która jest najniższą z warstw stratosfery, chroni nas przed zabójczym promieniowaniem, docierającym do atmosfery ziemskiej z wszechświata.	Jonosfera: Każda z warstw atmosfery ma dla człowieka pozytywne znaczenie. Jedna z górnych warstw atmosferycznych, jonosfera, rozprasza fale radiowe, co ma ogromne znaczenie dla łączności i przekazu fal.