Güvenlik yeri kılınan Kabe

"Müslümanların üç kutlu mescidi" belgeselinden

GÜVENLİK YERİ KILINAN KABE

Kuran'ın indirilişinden önce Mekke çöllerle kaplı olmasına rağmen bulunduğu coğrafi konum nedeniyle her devirde ticari ve stratejik öneme sahip olmuştu. Kabe'nin bulunduğu yer olması sebebiyle de büyük bir saygınlığı vardı. Bu nedenle bu kutsal şehri Roma ve Bizans imparatorları, Acem ve Habeş kralları topraklarına katma girişimlerinde bulunmuşlardı. Ne var ki dışarıdan yapılan hiçbir saldırı veya işgalle Mekke şehri ele geçirilememiştir. Yüce Allah her dönemde bu kutsal beldeyi düşmanlardan korumuş, Hz. İbrahim (as) ve oğlu Hz. İsmail (as) tarafından inşa edilmesinden bu yana Kabe'yi bir güvenlik yeri kılmıştır. Kabe'nin bu özelliği ayetlerde şöyle haber verilmektedir:

“Görmediler mi ki çevrelerinde insanlar kapılıp yağma edilirken biz hareme güvenilir ve dokunulmaz kıldık? Yine de onlar batıla inanıp Allah'ın nimetlerine nankörlük mü ediyorlar?” (Ankebut Suresi, 67)

“Hani evi insanlar için bir toplanma ve güvenlik yeri kılmıştık. İbrahim'in makamını namaz yeri edinin, İbrahim ve İsmail'e de evimi tavaf edenler, itikafa çekilenler ve rükû ve secde edenler için temizleyin diye ahit verdik.” (Bakara Suresi, 125)

Hadislerde rivayet edildiği üzere bu bölgenin güvenliği ahir zamanda da korunacak, tarih boyunca gelmiş geçmiş en büyük fitneci olan deccal bile bu bölgeye giremeyecektir. Hadislerde bu konuda şöyle buyurulmuştur:

“Deccal Mekke ve Medine'ye giremez.” (Buhari, Müslim, Muvatta, Tirmizi, İ. Ahmed)

Resûlullah (sav) buyurdular ki:

“Mekke ve Medine hariç, deccalın çiğnemeyeceği memleket yoktur. Mekke ve Medine'ye geçit veren yolların her birinde saf tutmuş melekler var. Buraları korurlar. Deccal, Es-Sebihân'a mevkiye iner. Sonra Medine ahalisini üç sarsıntıyla sarsar. Bunun üzerine şehirde bulunan bütün kafir ve münafıklar şehri terk ederek deccala gelirler.” (Sahih-i Müslim, 5236)

“Deccal her yere varır, yalnız dört mescidin bulunduğu yere varamaz. Mescid-i Haram, Mescid-i Medine, Mescid-i Aksa ve Mescid-i Turi Sina.” (Ramuz el Ehadis, 97/8)