Adnan Oktar

Pêxemberê me di hedîsên xwe de derbarê axîr zeman de hurguliyên gelekî hêja dide. Ev hurgulî hemû der tên. Heşa hêj dibêjin derew e.

Xwedê hin hişyariyan dişîne ku mirov Wî bi bîr bixe, lê belê ev yek înkarkirina gelek mirovan ji zêdetir dike.

Xemila herî mezin a bihuştê hezkirin e. Xwedê neke ger li cîhekê hezkirin tune be, ew der dibe dojeh. Xwedê bihuşt bi hezkirinê xemilandiye.

Tişta herî seza bo xwezaya mirov hezkirin e. Xwedê di Quranê de nîşan daye ku bi hezkirinê çareserî dibe. Bi çek û xwînê ve nabe.

Bombekirin şêweyeke nebaş e. Ev yek ji xwe re kirine xûy. Nabe ku mirov zarokan, jinan bêsûc û bêguneh bi komî qir bike.

Pêdaketina bi muşrîk, munafiq û ehlê kufrê de xêr e. Dixwazin ku têkoşîna zanistî demildest biqede, wê demê xêr û xêrat namîne.

Li hember reşekujan (terorîst) kerrbûn nabe. Lazim e dewlet hêza xwe bi qanûn û yasayî nîşan bide.

Ew kesên dibêjin her der tije nefret e, bila carekî jî peyva hezkirinê bilêvbikin ku mîna gopalê Hz. Mûsa hezkirin nefretê daqurtîne.

HDPê di beyannameya xwe de tiştên ku ev 40 sal in Ocalan dibêje nivîsiye, ev modela bi dewletên federe yên Tirk û Kurd ve perçekirin e.

Gencên Kurd ên welatparêz ji bêzarbûna destê dewleta kûr a kevn mafdar in. Lê belê bi zêdetir hezkirin û azadî ve ev yek tê telafîkirin.

Bo ku PKK dest ji çekan berde, dive avabûna xwe bîrdozî bi giştî biguhere. Ev yek jî tenê bi perwerdeya dij ve guncav e.

Lê dê ev wisa dewam neke. Ger bersiv li îdeolojiyên darwînîst û materyalîst nayê dayîn dê çepgiriya tundrew bi awayekî xurtir pêş ve biçe.

Ger ji îdeolojiya PKKê re bersiv neyê dayîn, ev tê wê wateyê ku tu li hemberî îdeolojiya wê têk çûyî. PKK dê bi têkoşîna îdeolojîk bi dawî bibe.

Êrîşî karkerên demsalî yên Kurd û malên wan dikin. Ev bêexleqiyeke mezin e. Ger hêza te hebe biçe bi PKKê re şer bike, êrîşî Kurdan neke.

Hemû welat ramanên ku Xwedê înkar dikin bi 5-6 waneyan bi awayekî aşkere hînî genkan dikin, ev yek felaket e.

Berê, dema ku digotin Ermen, Kurd û Elewî, wek çêr dihat dîtin. Ev yek bê exlaqiyek mezin e. Hemû jî mirovên wek nûr in.

Bûyîna teknîkerê ol cuda ye, bi girtina rihê ol ve kûrahiya îmanê jiyîn cuda ye. Divê armanca Misilmanan îmana kûr be.

Kurd, Elewî, Zaza û gelek mirovan di rûyê hin kesên be exlaq de gelek êş kişandin. Lê belê ne tene komekî, pirsgirêkên her kesî hene.

Di pergala ortodoksî ya kevneparêz de mirov her gav helwestên ecêp nîşan didin, nayê femkirin ku kengî dost in an ne dost in, ne wefadar in.

Ya ku divê li dijî terorê were kirin teqez têkoşîna ramanî ye. Divê keç û xort ne bi fikrek ortodoksî ve, bi fikrek ronak ve werin hînkirin.

Bi şer û xwînrijandinê ve ti pirsgirêk nayên çareserkirin. Kesek nafikire ku bi hezkirinê çareser bike. Kaînat bo hezkirinê hatiye çêkirin.

Di axîr zeman de heta derketina Mehdî, dê bûyerên mezin bodomin. Ji berk u derketina Mehdî nêz bûye, bûyer ê şaş bihêlin.

Ew kesên ku Yekîtiya Îslamê armanc dikin, nikarin bi siyasetê biserkevin. Divê çalakiya kesên Îslamê belav dikin xurtkirina îmanê be.

Bo desthilatiya exlaqê Îslamê, rêya herî xweş, belavkirina hezkirina Xwedê û rastiyên îmanê vegotin e.

Gelekî girîng e ku mirov kesên durust bigîhîne. Desthilatiya exlaqê Îslamê û Yekîtiya Îslamê ne bi siyasetê, bi îmanê ve dibe.