Adnan Oktar

Dibêjin em aştîyê dixwazin em li dijî terorê ne, bila bona PKKya komunîst jî tiştekî bêjin. Bi piştgirîya PKKê ve aştî nayê xwestin.

Bi gotina Ewrûpa kûr ve em welatê xwe perçe nakin. Ger planeke wan hebeî bila li welatê xwe bisepînin.

Ger huner û xweşikî dernekeve pêş, giyanê nefret û hêrsê belav dibe. Kalîteyek taybet a ruhê hunermendan heye. Dîvê bo civakê bibe mînak.

Dewleta me zirar neda ti goristanan û dê nede jî. Baregehên çekî tên tunekirin. Bila dev ji propagandaya derew berdin.

Bila Pêşmerge û PKKê tevlihev nekin. PKK avabûneke kirêt e. Pêşmerge birayên me oldar in ku piraniya wan Nexşîbendî ne.

Tişta herî seza bo xwezaya mirov hezkirin e. Xwedê di Quranê de nîşan daye ku bi hezkirinê çareserî dibe. Bi çek û xwînê ve nabe.

Xemila herî mezin a bihuştê hezkirin e. Xwedê neke ger li cîhekê hezkirin tune be, ew der dibe dojeh. Xwedê bihuşt bi hezkirinê xemilandiye.

Cîhan gorî Mehdiyetê bi rêve diçe. Bixwazin nexwazin rastî ev e. Ger li dij bisekinin jî rastî naguhere.

Pêxemberê me di hedîsên xwe de derbarê axîr zeman de hurguliyên gelekî hêja dide. Ev hurgulî hemû der tên. Heşa hêj dibêjin derew e.

Pêdaketina bi muşrîk, munafiq û ehlê kufrê de xêr e. Dixwazin ku têkoşîna zanistî demildest biqede, wê demê xêr û xêrat namîne.

Dema ku tu diçî hecê, jin û mêr ligel hev îbadetê xwe dikin. Ew kesên ku dibêjin mêr nikare bi jinan re li heman deverê bimîne, bila vêya baş bifikirin.

Giyanê mirovan bo hêrsê jî bo hezkirinê jî guncav e. Bo girînê jî bo kenê jî guncav e. Divê şûna hefretê hezkirin were bijartin.

Di dilê xwe nî biçûk de nefret û hêrsek ecêp bicîh dikin. Ewqas pejirandina wan a heznekirin û nedilovaniyê tiştekî honawer e.

Dilhişkiyê û nefretê wek ol dibînin. Tiştekî wisa nabe. Heke tu bi hezkirinê nêzîk nebî, mirov dê çawa bibin Misilman?

Kîn, nefret û şerûdî mirovan dikuje. Dil hember vê berxwe nade. Heznekirin bona laş jahr e. Qûtê hucreyan hezkirin e.

Gelek nivîskarên çepgir carekî jî tundîya PKKê rexne nakin, lê dibêjin em alîgirê aştîyê ne. Ev ne tiştekî wîjdanî ye.

Hema carekî jî bilêvnekirina hezkirinê nexweşîyê çê dike. Her ku hezkirin tê bilêvkirin firehî dibe.

Wisa zanin ku çiqas tinazên xwe bikin dê ewqas xwedî kesayet bin. Kesê hezkirinê nizane nabe xwedî kesayet jî.

Ger şaşîyeke mirovekî hebe, şûna ku bê qewirandin divê were qezenckirin.

Zêdetirê gencan bihêrs û hêrîşkar in. Polîtîkaya taybet a hezkirinê pêwîst e. Divê hezkirin di mexderê de be. Heznekirin telef dike.

Divê zewicandina keçên xama bi kesên ku ew naxwazin ve were qedexekirin.

Tu her cure tiştên neyînî bêjî û hezkirinê nebêjî nabe. Çareya bobelatên li cîhanê hezkirin e. Bila her kes zimanê xwe hînê hezkirinê bike.

Ew kesên ku dibêjin bila jin nekenin, azad nebin bona xwe jî her cure azadiyê maf dibînin. Ev nêzîkatîyek gelekî bêexlaq e.

Ew birayên me yên li Başûrê Rojhilat çalakiyên Rojbûna Pêxemberê me lidardixin karekî gelek baş dikin. Ew şêr in. Her zêde bin.

Divê em hewl bidin ku aştî, aramî û hezkirin li hemû herêmê belav be. Karê herî baş bo PKKê tobekirin û guherîn e.