Adnan Oktar

Berê, dema ku digotin Ermen, Kurd û Elewî, wek çêr dihat dîtin. Ev yek bê exlaqiyek mezin e. Hemû jî mirovên wek nûr in.

Dewleta kûr a cîhanê, ne Kurdan hez dike ne jî Ereban. Ew di wê fikrê de ku divê herêm bi gelek caran ava be û hilweşe.

Pêwîst e ku mirov “ez” a di hundurê xwe de bibîne û binase. Bona ku îmenek rasteqîn û jidil çêbe, divê mirov xwe û hişmendiya xwe bizane.

Ya ku dilrihetiyê bide birayên me yên Kurd giyanê Yekîtiya Îslamê ye. Divê her gav li Tirkiyê rihê Yekîtiya Îslamê zindî bimîne.

Ger em perçebûnê qebûl bikin, em di bin zulma komunîst de binpêbûna birayên me Kurd ên ku çend salan hatin çewisandin jî qebûl dikin.

Divê Kurd, Laz û Çerkes li her deverên Tirkîyê hebin. Ne rast e Kurd Kurdan birêve biherin. Dema Serokomarê me Kurd bû, em serbilind bûn.

Hin mirov hene ku wisa bawer in ku kesên alim divê eksî û hêrs bin. Kesên zana rûnerm, xweşmîzac û têgihîştî ne.

Her kî be bila bibe, ger mirovek di sertên dijwar de behsa Xwedê bike, bo olê xîret bike, divê were destekkirin. Divê ev giyan belav be.

Dojeh bi zombîyên ku çav hene nabînin guh hene nabîzin ve tije ye.

Bila her mirov di her fersendê de bi hincetekê ve qala hezkirinê bike.

Rêxistineke çekdar a Marksîst, Lenînîst û Stalînîst ne xwedî têgeya aştî û aramiyê ye. Di vê avabûnê de her cureyê zordarî û zordestiyê heq e.

Heke Tirkiye wek Swîsreyê be û kesên li hemberî me rêz li dewletê bigre dê xweserîtî ne pirsgirêk be. Lê xetereya Stalînîst heye.

Dewsa ku Misilmanên tûndiyê bi kar tînin, perwerdebikin, tev ji holê radikin. Naxwe di nav wan de kesên maqûl jî hene.

Di her hêla jiyana Pêxemberê me de exlaqekî bilind heye. Efûkirineke ecêb û aramîyeke mezin heye.

Bila em di nav herîyê de jî bimeşin lê bila hemû derfet bona Kurdan werin vekirin, bila tiştekî nedin me lê belê bila hukûmet her tiştî bide wan.

Êşên Kurdan gelek in. Bi salan ji hêla dewleta kûr hatin çewisandin niha jî decalîyet bûye bela serê wan. Di her tiştê baş de dor a wan e.

Kurdên oldar, Ereb û Tirkmen hemû li ber hedefa PKKê ne. Bila Tirkiye gelê herêmê bêxwedî nehêle.

Di Îslamê de dilsozî, sadaqat heye. Lê belê di siyasetê de tune ye. Di heyama mehdiyetê de ev yek ê bi temamî durist be. Dilsozî û sadaqat ê jî durist be. Ligel me qedr û qîmeta mirovan tê zanîn.

Her kî be bila bibe, ger mirovek di sertên dijwar de behsa Xwedê bike, bo olê xîret bike, divê were destekkirin. Divê ev giyan belav be.

Ermenbûn teqez ne tiştekî mirov pê biçûk be ye. Rûmetî ye. Ermen ewladên pak û paqij ên vî welatî ne.

Kurd, Elewî, Zaza û gelek mirovan di rûyê hin kesên be exlaq de gelek êş kişandin. Lê belê ne tene komekî, pirsgirêkên her kesî hene.

Desteka sîxuriyê nabe ku tu bêjî li vir Misilman hene têkevin û bikujin, berovajî vê, divê tu bêjî li vir sîvîl hene lê nexin.

Hukûmet dikare hemû mijarên xitimî di pergala parlamenteriyê de çareser bike, çi guherîn pêwîst be dikarin bikin.

Ya ku divê li dijî terorê were kirin teqez têkoşîna ramanî ye. Divê keç û xort ne bi fikrek ortodoksî ve, bi fikrek ronak ve werin hînkirin.

Cîhan gorî Mehdiyetê bi rêve diçe. Bixwazin nexwazin rastî ev e. Ger li dij bisekinin jî rastî naguhere.