Adnan Oktar

PKKyî ji bo doza xwe fedakariyeke mezin dikin. Lê nîvê ciwanên me jî bi tenê ketine taya kar, xwendin, zewac û şahiyê.

Dive bi welatparezî û ji bo riza Xwedê mirov bên teşwîqkirin. Ji bo tişt û berjewendiyên meddî teşwîqkirin ne tiştekî baş û rast e.

PKKî ji bo ku tiryakê bi kar bînin û fuhûşê bikin naçin serê çiyê. Ev gotinên bê mantiqin. Divê ji îdeolojiya wê re bersiv bê dayîn.

Gelek keçên xama li jiyanê xwe tenê hîs dikin û xema pêşeroja xwe dikin. Divê mirov tirsa pêşerojê bona wan ji holê rake.

Tirkiye li herêmê dikare alîkariya cil û bergan, xwarin û malzemeyên tibbî ji bo sivîlan bike. Bombebarandin guneh e. Xwedê bersivê bide vê gunehê.

Bombebarandin dibe sedema mirina jin û zarokan. Divê Tirkiye tevlî vê serê qirêj nebe. Dive Tirkiye nebe berpirsê vê gunehê.

Yek ji taybetmendiya herî diyar a kesên baxnaz ew e ku serê Misilmanan dixin belayê û paşê jî direvin. Ew pirr tirsonek in.

Xwedê tiştê herî baş dixwaze. Dibêje bi eşq ji min hez bikin. Piraniya mirovan li dijî vê berxwe didin. Dinya ji ber vê yekê wek dojehê ye.

Neheqî, bêedaletî û durûtî di axir zemanê de li hemû cihanê tarûbar dike. Xwedê nebaşiyê zelal nîşan dide ku qîmeta başiyê bê zanîn.

Ocalan dixwaze li başûrê rojhilatê dewleteke komunîst ava bike û bibe serokê wê. Ew dixwaze bibe Stalînê sedsala îro. Ew aştiyê naxwaze.

Em yekîtiya Îslamê dixwazin. Tirkiye ji bo yekîtiya Îslamê mînakeke baş e. Kurd, Laz, Tirk û Gurcî tev bûne yek.

Em destûrê nadin ku Tirkiye perçe be. Lewre Tirkiye hêviya alema Îslamê ye. Emê tu carî destûrê nedin ku ev hêvî bişkê.

Qîrîn û nalîna di cenazeya şehîdan de dibe propagandaya PKKê. Dive tiştên ku PKKê şa dike neyên kirin.

Heke Tirkiye wek Swîsreyê be û kesên li hemberî me rêz li dewletê bigre dê xweserîtî ne pirsgirêk be. Lê xetereya Stalînîst heye.

Rêxistineke çekdar a Marksîst, Lenînîst û Stalînîst ne xwedî têgeya aştî û aramiyê ye. Di vê avabûnê de her cureyê zordarî û zordestiyê heq e.

PKKî bona ku bigihîjin armanca xwe perwerdeyeke berfireh distînin. Xelet be jî îdealekê wan heye. Îdeala piraniya ciwanên me jî tune ye.

PKK di heyamên aştî û çareseriyê de bêtir xurtir dibe. Bêtir çek komdike û bêtir mîlîtan tevlî dibe.

Li dijî rêxistineke çekdar û Marksîst Lenînîst nikarî bi riya siyasetê bi ser kevî. Dive li dijî vê xebatên felsefî û ilmî bê kirin.

Cihûbûn ne sûc e. Heke Barzanî cihû be ev ne şerm e.

PKK û rêxistinên din ên komunîst bi xebatên fikrî dikarin têk biçin. Bi deng nekirinê nabe, divê li dijî van îdeolojiyan xebatên fikrî bê kirin.

Kurd dê tu carî pergala komunîst û Stalînîst qebûl nekin. Çima pergaleke ku azadî lê nine û bêhna xwînê ji her derê wê tê, bixwazin?

Ger ji îdeolojiya PKKê re bersiv neyê dayîn, ev tê wê wateyê ku tu li hemberî îdeolojiya wê têk çûyî. PKK dê bi têkoşîna îdeolojîk bi dawî bibe.

Bi nezanî û cehaletê îdarekirin rêbazeke rast nîn e. bersivdayîna li îdeolojiyên darwînîst û materyhalîst hêsan e. Divê ji vê têkoşîna ilmî dûr nemînin.

Lê dê ev wisa dewam neke. Ger bersiv li îdeolojiyên darwînîst û materyalîst nayê dayîn dê çepgiriya tundrew bi awayekî xurtir pêş ve biçe.

Li Tirkiyeyê aliyên rastgir nikarin dengên mirovên revşenbîr û şareza bistînin. Dixwazin bi kesên ku zêde naxwînin û lêkolîn nakin re îdare bikin.