Adnan Oktar A9 TV; 13 Aralık 2014

Olaylar olurken Cenab-ı Allah meleklerini her yerde görevlendiriyor. Hiçbir olay rastlantı olarak meydana gelmez. Her ölenin canını Azrail alır. Allah’tan izin alarak gider; falancanın canını alacağım diye. Saati, dakikası bellidir.

İnsan nihayet zavallı bir varlık. Ölüp gidiyor mezara. Sevdiği gidince kendini kaybediyor; “Ölüyorum, yanıyorum, bitiyorum.” Mezardaki haline ne diyeceksin? Korkup kaçıyor gördüğünde. O zaman sevilecek olan kim? Allah. Sana o görüntüyü gösteren kim? Allah.

Seven, Allah için ölümü göze almış olacak ve ölümü isteyecek Allah için. Allah’a kurban olacak. Boynunu koyacak. Bazılarının canı tatlı, en ufak çıkarlarıyla çatışmasını istemiyor, tüyüne zarar gelsin istemiyor, “önce kendim” diyor. Önce sevdiğin olacak. Yani hiçbir şeyini vermek istemiyor, hiçbir şeyini ona sunmak istemiyor. Hep kendini kurtarmanın peşinde.

Allah, “Telaş etmeyin. Tevekküllü olun. Bana bırakın. Ölürken de çok rahat öleceksiniz” diyor. “Ama telaş ederseniz, tevekkül etmezseniz canınız yanar” diyor Allah.

Dürüst, samimi, açık, berrak bir kafa, berrak bir dünyadan bahsetmek lazım. Kuran’la, ayetle konular açıklandığında insanların kalbinde ferahlık ve suhulet oluşur. Yoksa adamlara ehli dünya üslubu kullanıyorsun, adam öleceğini biliyor. Sen adeta uçuyorsun ama senin uçuyor olman onu korkutur, ürkütür. Ama Allah’tan haberdarsan kişinin kalbine ferahlık gelir.

Şımarma, azıtma ve insanlara gösteriş yapma iç içedir. Gariban insanlara poz yapıyor. Sen de garibansın, insanlar da gariban. Ölüp gideceksin. Aklını başına al. Etten kemikten oluşmuşsun nihayet. Elbise giysen ne olur? Bilgisayarın olsa ne olur? Telefonun olsa ne olur? Et kemik olduğun için ölüyorsun, mezarın altına koyuyorlar, paramparça olup çürüyeceksin. Niye şımarırsın? Niye azıtırsın? Niye gösteriş yaparsın?

Ölüm, müslüman için öyle uğraştırıcı bir şey değildir. Birden rüyadan kalkma şeklinde oluyor. Allah “kolayca” diyor, tam kolaylık anlamında söyler Allah, yarımı kolay diye söylemez. Mesela adam biraz acı çekiyorsa, biraz zorlanıyorsa onun adı kolaylık olmaz. Sıfır zorluğa kolaylık denir.

Uyku dünya aczidir. Her gün belirli bir saatten sonra insanın uykusu geliyor. Gidip ölmeye yatıyor, ölüyor, sonra saatler sonra diriliyor. Banyo yapıyor, yemeğini yiyor. Yine akşam yeniden uykusu geliyor. Ölme saati geliyor, yeniden ölüyor. Sabah yeniden diriliyor. Öle dirile, öle dirile hayatı bu şekilde geçiyor. Sonunda bir kere daha ölüyor, bir diriliyor, başka alemde.

Burası dünya. Her gün ölenler olacak. Matem şirktir, müşrik adetidir. Biz her zaman iman sevinci içinde olacağız.

Müminler vefatlarından sonra daima güzel şeylerle karşılaşırlar. Zorluk, ıstırap, korku; öyle bir şey hiçbir aşamada yok. Her yerde işleri düzgündür. Vefat ederken, dirildiğinde, cennete alınırken hiçbir şekilde tedirginlik yaşamazlar.

Beden, ölümü ve yok olmayı hiç istemez. Hücreler hiç istemez. İnsana en şiddetli ızdırap veren şey odur. Allah bu ızdırabı İslam diniyle ortadan kaldırıyor.

Her gün insan ölür. Dünyadayız biz, imtihan ortamı. Her gün hastalanan olur. Matemi nereden çıkarıyorsun? Kuran'da yok. İslam dininde böyle bir anlayış yok. Ama müşriklikte var. Totem anlayışında, totemik inançta var. Pagan dinlerinin özelliği. Ama İslam'da böyle bir şey yoktur.

Yas mantığı kökünden yanlış. Müslüman’da öyle bir şey olmaz. Dünyaya gönderen Allah, Katına alan da Allah. Kadere teslimiyet, Allah’ın hayrına, güzelliğine, bereketine itimat etmek yakışan, doğru olan olur. Öbürü yakışmaz.

Cenab-ı Allah canını aldığına göre, onu hayırla dünyaya getirmiş, hayırla da Katına almış. Ağlamanın anlamı yok. Rabbimizin kaderine rıza göstermek, onda hayır görmek müminin vasfı olması lazım.

Cennet sevinç yurdu ve sonsuz mutluluk, sonsuz güzellik. Her şeyin en iyisinin olduğu bir yurda vefat eden bir vildanı uğurluyorsan yas düşüncesi yanlış olur. Allah'ın yaptığını beğenmedim, ben daha iyisini biliyorum anlamına gelir. Haşa. O Allah'a şirk koşmak olur

İnsanın enaniyet yapacak hali yok ki; sen kandan, etten, kemikten, sinirden oluşmuş bir varlıksın, doğal ihtiyaçların var, ne havalara giriyorsun? Ölüp gideceksin, nereye poz yapıyorsun? Ve çok kısa sürede bitiyor hayat. Her cenaze mezarın içinde alenen şişip patlıyor. Havaya girecek bir hali yok insanın, zavallı bir varlık.

Dünyada ne kadar uzun süre kalınırsa manevi makamda o kadar yükselme imkanı olur. Vefat ettikten sonra, cennete gittikten sonra cesaret kalkıyor, vefa kalkıyor, hepsi kalkıyor. Sadece yiyip-içip, gezip eğleniyorsun, Allah’a şükrediyorsun, melek gibi oluyorsun. Onun için dünyada uzun kalmanın da o faydası var. Çünkü kaldığında, milyonlarla sevap kazanıyorsun.

Kim olursa olsun cenazeye saygı gösterilir. Cenaze aşağılanmaz, ölmüş artık adam, ruhu gitmiş, eti kemiği kalmış, o da çürüyecek. Kim olursa olsun olmaz.

Bütün ömrü mümin olarak geçmiş bir insanın, “Ölüm anında acaba imanımı muhafaza edebilecek miyim” diye endişe etmesi şeytandan bir vesvesedir. Bunu hiç kaale almalarına gerek yok. Böyle bir şey olmaz. Yani içten, bilinçaltındaki iman esastır. Yoksa kişinin aklına birçok şey gelebilir, onların hiç geçerliliği yok. Allah onun bütününe bakar.

Kabir azabı diye bir şey yok. Öldüğünde başka bir boyuta geçersin. Öldüğün anda sana mümin olduğun hemen hissettirilir, hemen anlarsın. O duyduğun huzurdan, rahatlıktan hemen anlarsın. Bir de Allah kuluna zulmetmez, öyle bir şey yok. Haşa, Allah öyle adaletsiz zulüm anlayışında değildir. Sonsuz akıldır, sonsuz merhamettir.

Kıyametin de ölümün de Müslümanları rahatsız edecek hiçbir yönü yoktur. Müslüman eğer kendisine zulüm yapılacağına yahut acı çekeceğine inanırsa bu Allah'ın gücüne gider. Çünkü Allah diyor ki, "Bana güven. Sen iyiysen sana bir zarar gelmez." Mümin daima Allah'a hüsnü zan edecek.

En ala en güzel vücut bile toprağın altında paramparça olacak. Hayat çok kısa. Halihazırda Allah’ın verdiği şekle hamd ederiz, şükrederiz ama o vücuda insanın bağlanması olmaz. Dünya güzeli insan, bir açılıyor mezarı bir iskelet, kafatası, kollar kemikler. Nice pehlivanlar nice aslanlar mezarda kemikleri çürümüş yatıyorlar.

Şu anda da biz bir uykudayız. Hayat da bir uyku, bir rüya görüyoruz. Öldüğümüzde bu rüyadan kalkmış olacağız.

Müslüman’da küsme olmaz. Kalp sürekli Allah ile beraber. Dünya kısa bir kurs, kısa bir eğitim. Burada ne sükse yapılır, ne akıllılık iddiası, ne zekilik iddiası hiçbir şey yapılmaz. Uzaydan bakılınca toz gibi dünya. Biraz daha ilerleyince hiç görünmüyor. Tozun içinde, tozun tozudur insan. Zavallı bir varlık. Neyine kibirleniyorsun? Ölüp gideceksin.

Ölümü uzak gören insanların üzerinde garip bir lakaytlık oluyor. Bu kişiler sadece kendi işi, ailesi, yemesi içmesi gibi konularla meşgul oluyorlar. Hakkı savunmada ve anlatmada ise son derece çekingen ve korkak bir tavır sergiliyorlar. Halbuki ölüm, her insana çok yakındır. Allah için samimi bir gayret içinde olunması lazım.