Adnan Oktar

Li herêmê xeynî Yekîtiya Îslamê ti çare bo miletekî tune ye. Divê Barzanî jî vê talûkeyê baş bibîne û xwe bi Yekîtiya Îslamê bigre.

Ew kesên dibêjin her der tije nefret e, bila carekî jî peyva hezkirinê bilêvbikin ku mîna gopalê Hz. Mûsa hezkirin nefretê daqurtîne.

Decaliyetek heye ku zanistê bikar tîne û Xwedê înkar dike. Şûna ku bersivê bidin vê decaliyetê, li dibistanan pergala înkarê tê hînkirin.

Xwedê destûrê nade ti neheqiyê. Ger neheqiyek hebe, dê teqez derkeve hole, Xwedê teqez bixêr dawî dike.

Divê wîjdana mirov her gav mirov rexne bike. Ger mirov xwe rexne neke nikare karên baş bike, dê karên bêhûde bike.

Ew kesên ku zêde zêde maf didin mêran û jinan bi qedexeyan ve binpê dikin olê şaş dizanin. Di Quranê de azadiya jinan heye.

Xort modernîteyê û şîrîntiyê dixwaz in. Gewrîyek heye û ciwan jî vê naxwazin. Gewrbûn baş nîn e. misilman divê dilşa û bikêf be.

Di gelek heyamên dîrokê de xwîn heye. Mirina Ermenan, mirina Tirk û Kurdan jî êş e. Mîna vê, reşerûpelên dîrokê gelek in.

Rêxistinek Marksîst û Lenînîst heye, ji 40 salan pêve perwerdeya bîrdozî dibîne. Heta ku vê bîrdoziya xwe bawer bikin, ka çima çekan daynin?

Giyanê mirovan bo hêrsê jî bo hezkirinê jî guncav e. Bo girînê jî bo kenê jî guncav e. Divê şûna hefretê hezkirin were bijartin.

Di dilê xwe nî biçûk de nefret û hêrsek ecêp bicîh dikin. Ewqas pejirandina wan a heznekirin û nedilovaniyê tiştekî honawer e.

Dilhişkiyê û nefretê wek ol dibînin. Tiştekî wisa nabe. Heke tu bi hezkirinê nêzîk nebî, mirov dê çawa bibin Misilman?

Kîn, nefret û şerûdî mirovan dikuje. Dil hember vê berxwe nade. Heznekirin bona laş jahr e. Qûtê hucreyan hezkirin e.

Em teqez naxwazin ku ti mijarek bi xwînê were çareserkirin. Lê ger nefsî mudafa be xwe parastin heq e.

Ger baş bala xwe bidin, dê bihuşt di serê wan de diyar be. Kesên ku pergala cîhanê baş fem dikin bihuştê jî baş fem dikin.

Ger huner û xweşikî dernekeve pêş, giyanê nefret û hêrsê belav dibe. Kalîteyek taybet a ruhê hunermendan heye. Dîvê bo civakê bibe mînak.

Hezkirin, huner, xweşikî nîmetên herî rind ên Xwedê ne. Ji nav jiyanê derxistina van nîmetan, welêt jî cîhanê jî reşerewş dike.

Çareseriya her cure tundiyê, perwerdeya hezkirinê ye. Hezkirin xala jiyanê ya cîhanê ye, ger hezkirin nebe, jiyan nabe.

Ger şîmaneya efûkirina kujerên Mehmetçîk hebe, dê bibe bobelatek mezin. Ew yek tê wateya serbestiya kuştinê, nayê qebûlkirin.

Yê ku biryara dewamkirin an nekirina pêvajoyê bide gel e. Tiştekî ku gel nexwaze teqez pêk nayê.

Pêxemberê me mirovekî gelekî qeşeng û şemildar bû. Ew xêzkirinên bi navê karîkatur ew kesên xêzkar bi xwe ne.

Gorî serdestiya nijadê tevgerîn bêexlaqî ye. Jiber ku li Rojhilata Navîn xebatên îmanê nin e, mirov xwe nijadperestiyê digirin. Ne pêkan e.

Ne mumkun e ku li Rojhilata Navîn pergalek gorî nijadê ava be. Nijadekî saf tune ye. Em hemû zarokên Hz. Adem in.

Her cureyê nijadperestiyê nebaş e. Kurd mirovên nola nûrê ne, em serfiraz in ku bibin rêveberê me. Ramana gorî nijadê perçebûn e.

Ger em perçebûnê qebûl bikin, em di bin zulma komunîst de binpêbûna birayên me Kurd ên ku çend salan hatin çewisandin jî qebûl dikin.