Hz. Muhammed (sav)'in hikmetli ve etkileyici konuşması

"Resulullah (sav)'e en güzel biçimde uymak" belgeselinden

HZ. MUHAMMED (SAV) 'İN HİKMETLİ VE ETKİLEYİCİ KONUŞMASI

Peygamber (sav) hem bir peygamber olması hem de bir devlet başkanı olması itibariyle her kesimden insanla sürekli irtibat halinde olmuştur. Devlet ve kabile reislerinden zengin kimselere, fakir, zayıf, kimsesiz yetimlerden kadın ve çocuklara kadar herkesle görüşmüştür. Sosyal yapıları, yaşayış tarzları, huyları, alışkanlıkları birbirinden tamamen farklı olan bu insanlarla en güzel biçimde diyalog kurmuştur. Her birine karşı anlayışlı ve sabırlı bir tavır göstermiştir. Onlarla vicdanlarını etkileyecek, doğruyu görmelerini sağlayacak biçimde konuşmuştur.

Onun bu şefkatli, hoşgörülü, anlayışlı ve sabırlı konuşmaları, birçok insanın kalbinin din ahlakına ısınmasına ve Peygamberimiz (sav)’e büyük bir içtenlikle ve sevgiyle bağlanmalarına vesile olmuştur. Onun konuşma üslubu, bir Müslümanın diğer insanlara karşı kullanması gereken üslubun nasıl olması gerektiğini bizlere açıkça göstermektedir. Nitekim bir ayette şöyle buyrulmuştur:

“Rabbinin yoluna hikmetle ve güzel öğütle çağır ve onlarla en güzel bir biçimde mücadele et. Şüphesiz senin Rabbin yolundan sapanı bilendir ve hidayete ereni de bilendir.” (Nahl Suresi, 125)

Peygamberimiz (sav)’in çevresindekileri din ahlakına bağlayan ve kalplerini imana ısındıran insan sevgisi, ince düşüncesi ve şefkati tüm Müslümanların önemli üzerinde durmaları gereken bir ahlak üstünlüğüdür. Sahabelerin Resulullah (sav)’in ahlakıyla ilgili birçok rivayetinde onun nezaketli, ince düşünceli tavırları haber verilmektedir:

“Huzurunda oturan herkese mübarek yüzünden nasibini verir, iltifat buyururdu. Bu yüzden huzurundaki herkes onun nezdinde kendisinden daha değerlisi olmadığı düşüncesine kapılırdı. Evet, onun oturuşu, dinleyişi, sözleri, güzel latifeleri ve teveccühü hep nezdinde oturanlar içindi. Bununla birlikte onun meclisi haya, tevazu ve emniyet meclisiydi.” (Huccetü'l İslam İmam Gazali, İhya'u Ulum'id-din, 2. cilt, Çeviri: Dr. Sıtkı Gülle, Huzur Yayın Evi, 1998, s.798)

 İnsanları birbirine sevdirecek, birbirlerine kaynaştıracak şeyleri konuşurdu. Onları ürkütmez, kaçırmazdı. Her kalbin liderine önem affederdi, ikram ederdi. Peygamber (sav) vakarlı konuşurdu fakat yüzünden tebessüm hiç eksik olmazdı. Hiç kimsenin kalbini kırmamış ve kimsenin duygularını incitmemişti.