"Bağnazlık Tehlikesi 2 – Cihad ne değildir?" belgeselinden.
İSLAM'DA SAVAŞ KONUSUNDA YANLIŞ BİLİNENLER
Peygamberimiz (sav) zamanında Medine dönemine kadar savaş olmadı ve bu özel savaşlara yönelik birçok ayet indirildi. Bu savaşların bir sebebi vardı. Bu sebebi anlamak için Peygamberimiz (sav) dönemindeki zorlu ortamı çok iyi kavramak gerekir.
Mekke döneminde Müslümanların zorlu imtihanı savaşı zorunlu kılmıştır. Hepimizin bildiği gibi Kuran'ın Peygamberimiz (sav)’e vahyi tam 23 yıl sürdü. Bunun ilk 13 yılında Müslümanlar Mekke'deki putperest düzenin içinde azınlık olarak yaşadılar ve çok büyük baskılarla karşılaştılar. Peygamberimiz (sav)’i gördüklerinde kendisine yönelik sözlü ve fiili saldırılarda bulundular. Müslümanları kendilerince alaya alıp küçümsediler. Zamanla dönemin müşrikleri sözlü saldırılarını fiziksel saldırılara dönüştürdüler. Pek çok Müslümana işkenceler yapıldı. Bazıları şehit edildi. Çoğunun evi ve malları yağmalandı. Sürekli hakaret ve tehditlerle karşılaştılar. Müşrikler, Hz. Ebu Bekir (ra), Hz. Osman (ra) gibi kuvvetli ve itibarlı ailelere mensup Müslümanlara pek dokunamıyorlardı. Fakat kimsesiz, fakir Müslümanlara tarihte eşine rastlanmayan vahşet derecesinde işkenceler yaptılar.
Ebu Fueyke, Habbab, Bilal, Şuayb, Ammar, Yasir ve Sümeyye bu ağır işkencelere maruz kalmış değerli Müslümanlardandı.
Safvan bin Ümeyye'nin kölesi olan Ebu Fueyke, sahibi olan müşrik tarafından her gün ayağına ip bağlanarak kızgın çakıldaki kumlar üzerinde sürüklettirilirdi. Demirci olan Habbab, kor halindeki kömürlerin üzerine yatırılmış, kömürler sönülüp kararıncaya kadar göğsüne bastırılarak eziyet edilmişti. Ammar'ın babası Yasir, bacaklarından iki ayrı deveye bağlanıp, develer ters yönlere sürülerek parçalanmış, kocasının bu şekilde vahşice şehit edilmesine dayanamayıp, müşriklere karşı söz söyleyen Sümeyye, Ebu Cehil'in attığı bir ok darbesiyle katledilmişti. (Zâdü’l-Meâd, 2/116; Asr-ı Saâdet, 1/254)
Halef oğlu Ümeyye, kölesi Habeşli Bilali, her gün çıplak vaziyette kızgın kumlar üzerine yatırır, göğsüne kocaman bir taş koyarak, güneşin altında saatlerce bırakır, Hz. Peygamber (sav)’e karşı gelmesi ve Müslümanlığı terk etmesi için eziyet ederdi. Bir gün ellerini ayaklarını sımsıkı bağlayarak boynuna bir ip geçirmiş ve onu kızgın kumlar üzerinde Mekke sokaklarında sürüklemişti. (Zâdü’l-Meâd, 2/116; Asr-ı Saâdet, 1/253)
Müslümanlar tüm bu eziyetlere rağmen Kuran'da kan dökme izni verilmediği için hiçbir şekilde karşılık vermemişlerdi. Putperestlerden ve müşriklerden sadece uzaklaştılar ve onları hep barışa çağırdılar. Fakat söz konusu toplulukların saldırıları son bulmadı, işkenceler çirkinleşti. Artık Müslümanlar Mekke'de barınamaz hale geldiler, bu durum Medine'ye hicreti gerekli kıldı.
