"Evrenin yaratılışı" belgeselinden.
Sabit Durum Teorisinin Yıkılışı
Big Bang teorisinden rahatsız olanların başında İngiliz astronom Sir Fred Hoyle geliyordu. Hoyle, yüzyılın ortalarında Sabit Durum Teorisi adında 19. yüzyılda durağan evren anlayışına benzer bir teori ortaya attı.
Sabit durum teorisi, evrenin boyut ve zaman açısından sonsuz olduğunu iddia ediyordu. Gerçek amacı, materyalist felsefeyi ayakta tutmak olan bu teori, evrenin bir başlangıcı olduğunu ortaya koyan Big Bang teorisiyle taban tabana zıttı.
Sabit durum teorisini savunanlar, uzunca bir süre Big Bang'e karşı direndi. Ama bilim, aleyhlerine işliyordu. 1948 yılında George Gamow, Big Bang'e bağlı olarak yeni bir iddia ortaya sürdü. Buna göre evrenin büyük patlamayla oluşması durumunda evrende bu patlamadan arta kalan bir radyasyonun olması gerekiyordu. Üstelik bu radyasyon evrenin her yanında eşit olmalıydı. Olması gereken bu kanıt çok geçmeden bulundu. 1965 yılında Arno Penzias ve Robert Wilson adlı iki araştırmacı bu dalgaları yaptıkları bir gözlem sırasında keşfetti. Kozmik Fon radyasyonu adı verilen bu radyasyon, yerel kökenli değil, evrenin tümüne dağılmış bir radyasyondu. Böylece bu radyasyonun, Big Bang'in ilk dönemlerinden kalma olduğu ortaya çıktı. Penzias ve Wilson bu bulgularından ötürü Nobel ödülü kazandılar.
1989 yılına gelindiğinde ise Amerikan Uzay Araştırmaları Dairesi NASA, kozmik fon radyasyonunu araştırmak üzere uzaya bir uydu gönderdi. COBE adındaki bu gelişmiş uyduya yerleştirilen hassas tarayıcıların, Penzias ve Wilson'ın ölçümlerini doğrulaması yalnızca 8 dakika sürdü. COBE, evrenin başlangıcındaki büyük patlamanın kalıntılarını bulmuştu. Bütün zamanların en büyük astronomik keşfe olarak adlandırılan bu bulgu, Big Bang teorisinin açık bir ispatıydı. Big Bang'in diğer bir önemli delili ise uzaydaki hidrojen ve helyum gazlarının miktarı oldu. Yapılan ölçümlerle anlaşıldı ki, evrendeki hidrojen-helyum oranı, bu gazların teorik olarak Big Bang'den günümüze kadar geçen süre içinde ulaşmaları gereken orana uyuyordu. Ayrıca eğer evrenin bir başlangıcı olmayıp, sonsuzdan beri var olsaydı, içindeki hidrojen tamamen yanarak helyuma dönüşmüş olurdu. Tüm bu açık deliller, Big Bang teorisinin bilim dünyasında kesin bir kabul görmesine yol açtı. Big Bang modeli, bilimin, evrenin oluşumu ve başlangıcı hakkında ulaştığı son noktaydı.
Fred Hoyle'la birlikte uzun yıllar sabit durum teorisini savunan Dennis Scıama ard arda gelen ve Big Bang'i ispatlayan tüm bu deliller karşısında içine düştükleri durumu şöyle anlatır:
“Gerçekliğine inandığım için değil, gerçek olmasını istediğim için sabit durum teorisini savunuyordum. Ama kanıtlar biriktikçe artık oyunun bittiği ve sabit durum teorisinin bir kenara bırakılması gerektiği gerçeği ortaya çıkıyordu.”
Kaliforniya Üniversitesi'nden Prof. George Abel da Big Bang'in kesin zaferini şu sözleriyle kabul eder:
“Bugünkü mevcut deliller, evrenin milyarlarca yıl önce Big Bang ile başladığını gösteriyor. Big Bang teorisini kabul etmekten başka çaremiz yok.”
Big Bang'in bu bilimsel zaferiyle birlikte materyalist felsefenin temeli olan sonsuz madde kavramı da tarihe karışmış oldu. Peki o zaman Big Bang'den önce ne vardı ve yok olan evreni bu büyük patlamayla var hale getiren güç neydi?
