Türk Fizikçi Furkan Öztürk, 2023 yılında “Science Advances” dergisinde yayınlanan makalesinde1, evrimin “yaşamın kökeni” sorununa dair önemli çözümler bulduğunu iddia etmiştir. Oysa yaptığı deneyler, "yaşamın kendi kendine oluşabileceğini" değil, tam tersine "YAŞAMIN ÇOK YÜKSEK BİR AKILLA YARATILDIĞINI" kanıtlamaktadır.
Yaşamın yapı taşı olan moleküller (RNA, DNA, proteinler) “homokiral”dir. Bunu anlamak için önce “kiralite”nin ne olduğunu anlamak gerekir.
“Kiralite” Yunanca “el” anlamına gelir. Günlük hayatta birçok varlığın sağı ve solu vardır. Bunlara en güzel örnek ellerimizdir.
Ellerinizden birini ayna doğru tuttuğunuzda yansımasının tıpatıp diğer elinize benzediğini görürsünüz. İşte birbirinin ayna görüntüsü olan ama üst üste tam oturmayan bu tip nesnelere ya da moleküllere "kiral" (elli) denmektedir.
Doğada moleküllerin hem "sağ el" versiyonu (D-tipi), hem de "sol el" versiyonu (L-tipi) vardır. Örneğin RNA veya DNA yapısına katılan şeker molekülleri doğada hem sağ hem sol elli formda bulunurlar. Benzer şekilde proteinlerin yapıtaşları olan aminoasitler de doğada hem sağ hem sol elli formda bulunurlar. Doğal olarak birisi laboratuvarda bu molekülleri üretmeye çalıştığında hem sağ hem de sol elli moleküllerden oluşan karmaşık bir çorba elde eder.
Ancak canlıların yapısına bakıldığında, TÜM CANLILARDA, RNA ve DNA’yı oluşturan şekerlerin HEPSİ SAĞ ELLİDİR. Canlılardaki proteinleri oluşturan aminoasitlerin ise TAMAMI SOL ELLİDİR. Canlılığın bu “tek yönlü” molekülleri seçici olarak içermesine “homokiralite” adı verilir.
“Ne fark eder ki, sağ olmuş veya sol olmuş?” diye düşünülebilir. Ancak elinizde sağa dönerek sıkışan bir vida olsa, bunu sadece sağa dönen bir somunla birleştirebilirsiniz. Sola dönen bir somunu o vidaya asla takamazsınız.
Canlıları oluşturan her parça adeta yapboz gibi birbirine uyumlu şekilde yaratılmıştır. Örneğin, DNA ve RNA yapısının oluşabilmesi için %100 saf sağ-elli şeker geometrisi olmak zorundadır. Araya bir tane sol elli şeker karışsa DNA sarmalı oluşamaz, molekül uzayamaz ve parçalanıp gider. Aynı durum proteinler için de geçerlidir.
Bu örneklerden de anlaşılacağı üzere canlıların YARATILIŞINDA TESADÜFE YANİ EVRİME ASLA YER YOKTUR. Bu durum evrimcileri yıllardır büyük bir açmaz içinde bırakmaktadır.
Furkan Öztürk’ün çalışmasında, laboratuvarda yapay olarak ürettikleri hem sağ hem sol elli karışık moleküllerin sağ ve sol olarak ayrılmaları anlatılmaktadır. Ancak bu olay kontrollü ve gerçek hayatla hiçbir ilgisi olmayan, evrimle “canlılığın başlangıcı” iddiasını tamamen geçersiz kılan bir sonucu ortaya çıkarmıştır.
Ribo-Aminooksazolin (Rao), Rna’nın Yapıtaşı Olan “Nükleotid” Değildir
Canlılarda kullanılan RNA nükleotidi ÜÇ FARKLI PARÇANIN (Riboz şekeri + Azotlu organik baz + Fosfat grubu) birbirine AYNI ANDA, DOĞRU KİMYASAL BAĞLARLA bağlanmasıyla oluşur.
Öztürk ve ekibinin deneyde kullandıkları sentetik ribo-aminooksalozin (RAO) molekülü ise tamamen farklı bir yapıdır. İçerisinde FOSFAT YOKTUR. TAM BİR BAZ İÇERMEZ. Sadece bazların çekirdeğini oluşturan aminooksalozin halkası taşır. Kısaca eksik bir baz molekülüdür.
Normal RNA nükleotidlerinde azotlu bazlar (Adenin, Guanin gibi) şeker molekülüne GLİKOZİDİK BAĞ ile bağlıdır. Bu bağlanma SU ÇIKIŞINA NEDEN OLAN bir reaksiyondur. Termodinamik kurallarına göre su çıkışına neden olan reaksiyonlar su içinde gerçekleşemez. Ortam kuru olduğunda da moleküller ısı ve radyasyondan dolayı hemen bozulur. Bu nedenle zaten gerçek bir nükleotid molekülünün iddia edilen ilkel ortamında, tesadüfen ortaya çıkması İMKANSIZDIR. Ayrıca bu bağ oluşsa bile, koruyucu enzimler olmadığında su içinde zamanla birbirlerinden ayrılır. Bu esneklik DNA ve RNA’nın bilgi taşımasında ve iletmesinde çok önemli bir role sahiptir.
RAO yapısında bulunan yarım baz molekülü ve şeker molekülü ise birbirlerine KENETLENMİŞTİR. Bu nedenle suyla hiçbir şekilde parçalanmazlar. Bu kimyasal özellikten dolayı zaten RNA’nın bilgi taşıma görevini yerine getiremezler.
Ayrıca ROA molekülü FOSFAT içermediği için HİÇBİR ŞEKİLDE ZİNCİR YAPIYI OLUŞTURAMAZ. Tıpkı glikozidik bağda olduğu gibi fosfatın bağlanması da SU ÇIKIŞINA NEDEN OLAN bir reaksiyondur. Kısaca gerçek nükleotid molekülü oluşması için HÜCRENİN VARLIĞI ŞARTTIR.
Gerçek nükleotidler yerine ROA moleküllerinin bu deneyde seçilmiş olmasının nedeni sağ elli olanlarının laboratuvar ortamında, geometrik olarak, %100 saf kristal oluşturacak şekilde birleşme özelliği olmasıdır. Kristalleştiğinde sadece AAAAAAA…. gibi tekrarlayan geometrik bir düzen oluştururlar.
Ancak GERÇEK NÜKLEOTİDLER HÜCRE DIŞINDA, LABORATUVAR ORTAMINDA, KARIŞIK HALDE, BİRBİRLERİNE YAPIŞARAK ÇAMUR HALİNE GELİRLER. Deneye istenen sonucu asla vermezler.
Kısaca ilgili deney canlılığın yapısında bulunan GERÇEK NÜKLEOTİDLERLE DEĞİL, özel olarak tasarlanmış, ASLA CANLILIĞIN KULLANAMAYACAĞI, SENTETİK bir molekülle gerçekleştirilmiştir. Dolayısıyla ortada gerçek nükleotidler gibi BİLGİ (KOD) TAŞIYAN bir molekül YOKTUR.
Sentetik Rao Molekülü Dahi Doğada Kendiliğinden Oluşamaz
Öztürk ve ekibinin deneyde RAO gibi canlılık ile ilgisi olmayan bir molekülü seçmelerinin nedeni John Sutherland ve ekibinin 2009 yılında NATURE dergisinde yayınlanan ve sözde kimyasal evrim için büyük bir adım olarak sunulan RNA öncüllerinin sentezi çalışmasıdır.
Sutherland ve ekibi, şeker ve organik bazları ayrı ayrı üretip, bunları su içinde birleştirmeye çalışmışlardır.2 Ancak nükleotid yapı taşları olan riboz şekeri, azotlu baz ve fosfat SUYUN İÇİNDE KENDİLİĞİNDEN BİRLEŞEMEDİĞİ için başaramamışlardır. Daha sonra deneylerini tamamen değiştirip kendilerince “öncü moleküller elde etme” adı altında glikoaldehit, siyanamid, gliseraldehit ve inorganik fosfat maddelerini kullanmışlardır.
Bu maddeleri tam gerektiği ölçüde, doğru zamanda, doğru sırada birleştirmiş ve RAO moleküllerine ulaşmışlardır. Sonrasında da bu karışımları ısıtmış, soğutmuş, UV ışığına maruz bırakmış ve sonunda iki nükleotid (Sitozin ve Urasil) molekülüne ulaştıklarını iddia etmişlerdir.
Oysa yapılan deney baştan sonra koşulların ayarlandığı, mikrosaniye sürelerde müdahale edilen, pH ve sıcaklık gibi her şeyin sürekli olarak kontrol edildiği, üstelik ara süreçlerde SAFLAŞTIRMALAR yapılan, DOĞAL OLMAYAN bir çalışmadan ibarettir. Sentetik RAO molekülü doğada hiçbir şekilde KENDİLİĞİNDEN OLUŞAMAZ.
Nitekim ünlü sentetik kimyager Prof. James Tour, The Mystery of Life’s Origin: The Continuing Controversy (2019) kitabında, doğada bu saflaştırma işlemlerini, pH ayarlamalarını ve sıcaklık kontrollerini yapacak bir mekanizma olmadığını vurgulamıştır.3
Robert Shapiro ise Scientific American (2007) makalesinde bu tarz prebiyotik senaryoları "Doğal süreçlerle bir nükleotit sentezlemeyi beklemek, bir çöplükte rüzgarın esmesiyle parçaların bir araya gelip çalışır vaziyette bir kaset çalar oluşturmasını beklemek gibidir." benzetmesiyle eleştirmiştir.4
İddia edilen ilkel dünyada Glikoaldehit ve Gliseraldehit Çıkmazı
Evrimsel senaryolarda ilkel dünyada bolca glikoaldehit ve gliseraldehit bulunduğu iddia edilir ancak gerçekte bu yapılar kendiliğinden ortaya çıkmaz. Doğada formaldehit molekülleri kontrolsüz şekilde reaksiyona girerek glikolaldehit ve gliseraldehit dahil birçok başka molekül oluştururlar. Üstelik bu tip reaksiyonlarda gliseraldehit yerine yapısal ikizi olan dihidroksiaseton oluşumu daha yüksektir.
İlkel çorbada sadece RAO'yu oluşturan 2-3 molekül yoktur. Ortamda onlarca farklı aldehit, keton, amin ve asit bulunur. Oluşan bu şekerler de ortamdaki birçok madde ile birleşip sonunda mutlaka yine KATRANA dönüşürler ve hiçbir şekilde kullanılamazlar.
Ünlü kimyager A. L. Weber’in, “The Triose Model: Glyceraldehyde as a Source of Energy and Monomers for Prebiotic Condensation Reactions" (1987) adlı çalışmasında ve formaldehidin şekerlere dönüştüğü meşhur Formoz Reaksiyonu analizlerinde, sistem kendi haline bırakıldığında reaksiyona giren karbonun neredeyse tamamının kahverengi, çözünmeyen, biyolojik olarak aktif olmayan polimerik bir asfalta (katran) dönüştüğü gösterilmiştir.5
Siyanamid Kararsızlığı
Siyanamid, hidrojen siyanürün bir türevidir ve iddia edilen ilkel dünyada volkanik aktiviteler ve yıldırımlarla oluşsa bile, varlığı neredeyse yok denecek kadar azdır. Üstelik bu madde su ile temas ettiği anda üreye dönüşerek işlevsiz hale gelir. Kısaca siyanamidin üreye dönüşmeden, su içinde günlerce veya haftalarca kalıp, tam da o esnada şekerlerle tesadüfen karşılaşma ihtimali İMKANSIZDIR.
Kimyasal Uyumsuzluk
Sutherland'ın teorisindeki gibi RAO'nun üretilebilmesi için, bu üç molekülün (glikolaldehit, siyanamid, gliseraldehit) "tam doğru zamanda, tam doğru konsantrasyonda ve yanlarında hiçbir yabancı madde (safsızlık) olmadan" tek bir ortamda buluşmaları gerekir.
Doğada bu moleküllerin sentezlenme mekanizmaları birbirine zıttır. Glikolaldehit üreten bir jeokimyasal ortam (örneğin yüksek UV ve belirli mineraller), siyanamidi yok eden veya üreye çeviren bir ortamdır. Üstelik birinin oluşması için gereken pH, sıcaklık ve mineral katalizörleri ile diğerininki taban tabana zıttır. Birinin varlığı, diğerinin yok oluşuna neden olur.
Deneyde bu maddeler kaba, rastgele karıştırılmamış. Önce A ve B maddesi reaksiyona sokulmuş, tam doğru mikroskobik saniyede C maddesi eklenmiş, ardından D maddesi enjekte edilmiştir. Reaksiyonun ilerleyebilmesi için her adımda ortam bazen asidik, bazen bazik yapılmış; sıcaklık tam doğru derecelere ayarlanmıştır. İddia edilen İlkel Dünya'da reaksiyon kabının başında bekleyip "pH düştü, hemen siyanamid ekleyelim" diyecek bir doğal mekanizma yoktur.
“TEK KAP” Çelişkisi ve Katran Paradoksu
Sutherland, doğayı taklit ettiğini iddia etse de reaksiyon adımları arasında "ara ürün saflaştırması" yapmıştır. Bir adımda oluşan zararlı yan ürünleri laboratuvar filtreleriyle ortamdan uzaklaştırmıştır. Gerçek bir ilkel çorbada tüm bu kimyasallar aynı anda, aynı havuzun içinde bulunmak zorundadır (Tek-kap ilkesi).
Bilim dünyasının da çok iyi bildiği üzere, bu maddelerin tamamı (aldehitler, siyanürler, fosfatlar) tek bir kaba aynı anda konulursa, birbirlerini çapraz reaksiyonlarla yok ederler ve %99'un üzerinde bir verimle kahverengi, işlevsiz bir katran (asfalt) yığını oluştururlar.
Fosfat ve Su Sorunu
Sutherland'ın sentezinde inorganik fosfat hem bir katalizör hem tampon hem de reaktif olarak hayati bir rol oynar. Çünkü fosfat katranlaşmayı engeller. İlkel Dünya sularında serbest fosfat konsantrasyonu neredeyse sıfıra yakındır. Çünkü fosfat, doğada bol bulunan kalsiyum ve magnezyum iyonlarıyla gördüğü an birleşir ve çözünmez apatit mineralleri (taş) olarak dibe çöker. Deneyde kullanılan yüksek yoğunluktaki saf fosfat çözeltisi, jeolojik gerçeklikle uyuşmaz.
Yarım Alfabe Sorunu
Sutherland 2009 makalesi, tüm bu kontrollü koşullarda RNA'nın sadece iki harfini, Pirimidin bazlarını (C ve U) ürettiğini iddia etmiştir. Diyelim ki üretmiş olsa dahi, RNA'nın çalışabilmesi için diğer iki harfe, yani Purin bazlarına (A ve G) da ihtiyaç vardır.
Kimyasal olarak, pirimidinleri (C, U) üreten ortam ve reaksiyon yolları ile purinleri (A, G) üreten yollar birbiriyle tamamen uyumsuzdur ve birbirini yok eder. Aynı ortamda 4 harfin birden aynı anda ve saf olarak sentezlenmesi İMKANSIZDIR. Bu harflerin her biri olmadan da RNA dizisi oluşturmak İMKANSIZDIR.
Bilgi Teorisi Açısından Geçersizlik
Sutherland deneyi ne olursa olsun, BİLGİ TEORİSİ açısından GEÇERSİZDİR.
Çünkü;
RAO kristalleşme doğası gereği periyodik bir simetri içerir. Yani milyarlarca sağ elli-RAO molekülü, bir duvarın tuğlaları gibi, aynı geometrik açıyla ve aynı şekilde üst üste istiflenir. Tıpkı klavyede "AAAAAAAAAA..." yazmak gibi, bir düzen vardır ama bu düzen hiçbir fonksiyonel mesaj veya şifre taşımaz.
Diyelim ki birileri laboratuvarda sayısız müdahale sonucu bir havuz dolusu gerçek nükleotidler (harf) üretse bile yine BİLGİ OLUŞAMAZ.
Bir torbaya milyonlarca harf (A, U, G, C) koyup sallarsanız, ortaya anlamlı bir yazılım kodu veya bir ansiklopedi çıkmaz. Harflerin üretilmesi, o harflerle yazılacak olan "yaşam şifresinin" (biyolojik bilginin) kökenini açıklamaz. Kendi kendini kopyalayabilen (DNA/RNA) bir sistemin mekanik kimya yasalarıyla ÜRETİLEMESİ matematiksel olarak İMKANSZIDIR.
Enformasyon teorisyeni Hubert Yockey, Journal of Theoretical Biology (1977) dergisindeki meşhur "A Calculation of the Probability of Spontaneous Biogenesis by Information Theory" makalesinde, evrimsel tesadüf mantığıyla fonksiyonel bir genetik kodun ve protein diziliminin kendi kendine oluşma olasılığının matematiksel olarak sıfır olduğunu ve zaman faktörünün (milyarlarca yıl bile olsa) bu sorunu çözemeyeceğini kanıtlamıştır.6
KISACA;
Glikolaldehit, siyanamid ve gliseraldehit gibi moleküller çok sıra dışı laboratuvar koşullarında eser miktarda üretilebilir; ancak bunların ilkel Dünya'da eşzamanlı, yüksek konsantrasyonda, yan reaksiyonlardan korunmuş ve saf olarak kendiliğinden bulunması İMKANSIZDIR.
Bu üç ham maddenin tam doğru yerde, tam doğru saflıkta buluşup bir RAO oluşturması, bir hurdalığa rüzgar vurunca kendiliğinden bir jet motorunun oluşmasını beklemek gibidir. Kaldı ki, malzemelerin varlığı (demir, alüminyum), o malzemelerin anlamlı ve çalışan bir motor (yaşam) oluşturacağı anlamına gelmez; mutlaka ÜSTÜN BİR AKLIN müdahalesini zorunlu kılar.
Rao Gibi İşlevsiz Ve Doğal Oluşamayan Bir Molekül Bu Deneyde Neden Seçildi?
Rao molekülü doğadaki tüm organik moleküller gibi doğal koşullarda sağ ve sol elli ayrımı yapmadan birleşir ve çamur haline gelip katranlaşır.
Ancak ÖZEL KOŞULLARDA, (yani suyun tamamen saf ve temiz olduğu, buharlaşmanın da kontrollü ve yavaş olduğu koşullarda) RAO molekülü sadece sağ elli ve sadece sol elli olacak şekilde ayrı ayrı kristalleştirilebilir. Buna KONGLOMERA KRİSTALLEŞME denmektedir. Ancak doğal bir gölette RAO’ya benzeyen yüzlerce farklı molekül bulunur ve bu durum istenen saf kristallenmeyi kalıcı olarak bozar.
Kıdemli kristalografi ve stereokimya uzmanları Jean Jacques, André Collet ve Samuel H. Wilen tarafından kaleme alınan ve kimya dünyasındaki temel başvuru kaynağı olan "Enantiomers, Racemates, and Resolutions" (1981) adlı eserde, konglomera kristalleşmenin yabancı kiral ve akiral moleküllerin varlığına karşı aşırı hassas olduğu, termodinamik ve kinetik olarak en ufak bir safsızlıkta bu ayrışma mekanizmasının çöktüğü deneysel olarak ortaya konmuştur.7
Öztürk ve ekibi RAO’yu bu özel kristalleşme özelliği nedeniyle seçmiştir. Sonra da ORTAMI TAM ONUN İSTENEN ŞEKİLDE KRİSTALLEŞECEĞİ HALE getirmiştir.
Kristalleşme %100 saf şekilde gerçekleşse de miktar az kalmıştır. Bu nedenle deneyde CISS (Kiralite Kaynaklı Spin Seçiciliği) isimli bir yöntem kullanılmıştır.
CISS yönteminde RAO molekülü Polarize MANYETİT (Fe3O4) mineralinin yüzeyinden geçirilmiş ve güçlü elektron etkileşimine sokulmuştur.
RAO, yapısındaki elektron yoğunluğu ve geometrik duruşu sayesinde, polarize manyetit yüzeyiyle seçici bir şekilde elektron alışverişi yapabilir. Bu durum, manyetik yüzeyin sadece bir eldeki (örneğin sağ elli RAO) kristalleşmeyi tetiklemesini, diğer eli (sol elli RAO) ise çözeltide bırakmasını sağlar.
RAO yüzeye tutundukça taşın manyetizmasını güçlendirir; güçlenen manyetizma ise daha fazla sağ-RAO'nun kristalleşmesini sağlar. Bu karşılıklı iş birliği, doğadaki sıradan moleküllerle elde edilemeyecek kadar kusursuz bir kiral saflık elde edilmesini sağlar.
Nitekim Öztürk makalesinde başta %60 civarında, manyetit kullandıktan sonra iğne şeklinde %100 homokiral, saf kristaller elde ettiklerini açıklamıştır.
Öztürk ve ekibi ilkel dünyada bu olayın gerçekleşebileceğini iddia etse de bu İMKANSIZDIR.
Öztürk Deneyinde Evrimin Geçersizliğini İspatlayan Deliller
Manyetit Minerali Yönüyle Evrimin Geçersizliğini İspatlayan Deliller
Mıknatıslanma Sorunu
CISS etkisinin erken Dünya'da istenen etkiyi oluşturabilmesi için, manyetik mineralin yüzeyindeki elektron dönüşlerinin (spin) yüksek oranda ve kararlı bir şekilde tek bir yöne hizalanmış (spin-polarize) olması şarttır.
Dünya'nın çekirdeğindeki sıvı demir hareketinden kaynaklanan manyetik alan (jeodinamo), dünyayı uzaydan gelen radyasyondan korusa da kuantum seviyesindeki tek yönlü elektron dönüşlerini sağlamak için son derece zayıftır.
Bir manyetit mineralinin elektron dönüşlerinin oda sıcaklığında veya erken Dünya'nın ılık göllerinde (25℃ - 50℃) hizalanabilmesi için gereken manyetik alan şiddeti ile Dünya'nın mevcut alanı arasında uçurum vardır. Dünya'nın manyetik alanı yaklaşık 0.5 Gauss (50 mikroTesla) civarındadır.
Bu kadar zayıf bir alanın yaratacağı manyetik enerji, ortamın koşulları karşısında tamamen ezilir ve dönüşler rastgele yönlere dağılır. CISS yönteminde net bir kimyasal seçicilik elde etmek için laboratuvarlarda genellikle 1 Tesla (10.000 Gauss) seviyesinde veya çok güçlü kalıcı Neodyum mıknatıslar kullanılır.
Naaman, Waldeck ve ekibi tarafından yayımlanan "Chiral molecules and the electron spin" (2019, Nature) ve CISS etkisinin temellerini atan makalelerde, bu işlem için gereken spin-polarizasyon oranının, Dünya'nın zayıf manyetik alanı tarafından sağlanamayacağı net bir şekilde ortaya konmuştur.8
Yıldırımların Tahribatı
Bir bölgeye yıldırım düştüğünde, oluşan devasa akım (yüz binlerce Amper) o bölgedeki manyetit yataklarını anlık olarak çok güçlü şekilde mıknatıslayabilir. Ancak yıldırımın düştüğü mikroskobik odak noktası binlerce derece sıcaklığa ulaşır. Bu ısı, organik molekülleri (RAO gibi) anında kömürleştirir ve yok eder. Ayrıca manyetik alanın organik molekülleri bozmayacak kadar uzakta ama spinleri hizalayacak kadar güçlü olduğu o HAYALİ "kristal pencere" (tam doğru uzaklık ve şiddet koordinatı) neredeyse YOK DENECEK KADAR DARDIR.
Manyetit Boyutu Sorunu
Manyetit kristalleri ilkel Dünya'nın sığ göllerinde genellikle küçük parçacıklar (nanopartiküller) halinde bulunur. Manyetit tanecikleri belirli bir boyutun (yaklaşık 20-30 nanometre) altındaysa, yıldırım veya lokal bir etkiyle mıknatıslansalar bile, dış alan ortadan kalktıktan saniyeler veya dakikalar sonra bu özelliği kaybederler.
Ozturk ve ekibinin. (2023) senaryosunun çalışması için bu mıknatıslığın, RAO çözeltisi yavaşça buharlaşıp kristalleşene kadar (günler veya haftalarca) sabit ve aynı yönde kalması gerekir. Bu durum doğada İMKANSIZ denecek kadar nadir bir durumdur.
Geometri Ve Yön Sorunu
Diyelim ki yıldırım düştü ve tek yönlü kutuplaşmaya sebep oldu. Ancak bu kutuplaşma rastgele yönlerde olabilir. Bir göletin dibindeki taşın üst yüzeyi kuzey kutbu (+ spin) olurken, iki metre yanındaki taşın üst yüzeyi güney kutbu (- spin) olabilir.
Sonuçta istenen sonucun olabileceği alan, devasa okyanuslar veya kıtalar yerine, sadece "yıldırım düşmüş, yeterli büyüklükte olan, aşırı saf RAO içeren ve kurumakta olan" birkaç metrekarelik çok özel bir yerdir.
Zaten dünya genelinde homokiralitenin neden hep tek bir yöne (RNA için sadece D-şekerlerine) saptığını açıklamak bu nedenle imkansızlaşır; çünkü lokal etkiler birbirini netleştirip sistemi yine küresel ölçekte çamur (%50-%50) haline getirir.
Jeofizik literatüründe, yıldırımların yarattığı manyetizasyonun mikroskobik ve düzensiz yapısını inceleyen Journal of Geophysical Research çalışmalarında (örneğin, Wasilewski & Kletetschka, "Lodestone: Nature's only permanent magnet”, 1999), bu tür lokal manyetik alanların homojen bir kimyasal evrim ortamı oluşturamayacak kadar kaotik ve kararsız olduğu belirtilmektedir.9
Sonuçta "tam doğru büyüklükte manyetit taneciği + tam doğru güçte lokal manyetik şok + bu şokun günlerce kararlı kalması + ortamın hiç bozulmaması" koşullarını aynı anda sağlamak doğal olmaktan çıkıp bir laboratuvar düzeneği haline gelmiştir.
“Rao” Molekülü Yönüyle Evrimin Geçersizliğini İspatlayan Deliller
Su Sorunu
Küçük organik moleküller su içinde çözündüklerinde, sürekli daha geniş su alanlarına doğru geri dönülmez şekilde yayılmak isterler. Öztürk makalesinde anlatılan CISS etkisinin konglomera kristalleşmeyi tetikleyebilmesi için RAO moleküllerin suyun içinde aşırı yoğun miktarda bulunması gerekir. Doğada ise bu moleküllerin dağılıp yayılma hızları, üretilme hızlarından kat kat yüksektir.
Yaşamın kökeni çalışmalarının öncülerinden Jeffrey Bada, Earth and Planetary Science Letters (2004) dergisindeki "How life began on Earth: a status report" makalesinde, ilkel okyanus ve göllerdeki "seyrelme problemi" nedeniyle organik moleküllerin konsantrasyonunun 10-7 M (mikromoların bile altında) seviyelerini aşamayacağını, bu seviyede hiçbir kristalleşme veya polimerleşmenin (RNA oluşumu) fiziksel olarak mümkün olmadığını deneylerle göstermiştir.10
Suyun Hareketi Ve Diğer Mineraller Sorunu
Öztürk makalesinde iddia edilen olayların gerçekleşebileceği tüm bölgelerdeki sular (Akarsular, gelgit bölgeleri, hidrotermal bacalar) sürekli hareket halindedir. Akışkanlar mekaniğine göre akan bir sıvı, katı bir yüzeyle buluştuğunda aralarında bir “sınır tabakası” meydana gelir. Akış ne kadar güçlüyse, o yüzeye tutunmaya çalışan molekülleri de o kadar güçlü koparır.
CISS etkisinin elektron transferi başlatabilmesi için RAO molekülünün manyetit mineralinin üzerinde kararlı şekilde tutunması gerekir. Oysa hareketli bir suda bu mümkün değildir.
Ayrıca, iddia edilen dünya koşullarında ortamda sadece RAO molekülleri yoktur. Deniz suyu Kalsiyum, Magnezyum, Sodyum ve demir iyonlarıyla doludur. Bu maddelerin yoğunluğu o kadar fazladır ki, manyetit üzerini silme doldururlar. RAO gibi narin bir organik molekül, onlarla yarışıp yüzeye tutunamaz. Hele ki RAO’nun istenen yoğunlukta manyetit yüzeyine tutunması matematik olarak İMKANSIZDIR.
Kiral kristalleşme dinamikleri üzerine yapılan çalışmalarda, örneğin Crystal Growth & Design dergisinde yayımlanan "Explanation for the Emergence of a Single Chiral Solid State during Attrition-Enhanced Ostwald Ripening: Survival of the Fittest" (Noorduin et al., 2009) makalesinde, dışarıdan çok hassas bir ayar olmadan, açık sistemlerde konglomera kristallenmenin küresel veya bölgesel bir homokiralite üretemeyeceği, yerel çökmelerin birbirini sıfırlayacağı gösterilmiştir.11
Kuruma Ve Sıcaklık Sorunu
Evrimciler RAO’nun yukarıda açıklanan “su sorununu” çözmek adına göletlerin buharlaştığını, hatta tamamen kuruduğunu iddia ederler. Bu öyle bir buharlaşmadır ki, güya RAO konsantrasyonu artar ve tam da manyetitin üzerinde bulunması gerektiği kadar doygunluğa ulaşır.
Ancak suyun buharlaşması için gereken süre (günler veya haftalar) boyunca, ortam güneşin yoğun UV radyasyonuna ve yüksek sıcaklığına maruz kalır. RAO gibi moleküller ısıya karşı dayanıksızdır ve sudaki yarı-ömürleri oldukça kısadır. Molekül, kristalleşecek konsantrasyona ulaşmak için havuzun kurumasını "beklerken", sıcaklık ve bozulma nedeniyle kendi kendine parçalanır veya katranlaşır.
Havuz kurudukça sadece RAO'nun miktarı artmaz; sudaki diğer tüm mineral tuzlarının (alçı taşı, halit vb.) ve binlerce çeşit işlevsiz yan organik ürünün de miktarı artar. Bu karmaşık çorba kuruduğunda ortaya çıkan şey saf bir D-RAO kristali değil, birbiri içine geçmiş, kristal yapısı bozulmuş, kiral seçiciliği sıfırlanmış çamurumsu bir çökeltidir.
Kimyager Robert Shapiro, Origins of Life and Evolution of Biospheres (2002) dergisindeki "The Prebiotic Role of Adenine: A Critical Analysis" çalışmasında, kuruma döngülerinin molekülleri biriktirmekten ziyade, ısı kaynaklı bozulmayı hızlandırdığını ve laboratuvar dışındaki kaotik doğada bu iddianın bir hayalden ibaret olduğunu savunmuştur.12
Sonuç
Bu deneyler sadece, canlılığın yaratılışındaki ihtişamı, kusursuzluğu ve bu yaratılışta hiçbir TESADÜFE YER OLMADIĞINI, diğer bir değişle EVRİMLE GERÇEKLEŞMEDİĞİNİ, KESİN OLARAK YARATILDIĞINI göstermektedir.
Tüm deneyler hassas bir mühendislik ve laboratuvar kontrolü altında gerçekleştirilmiş yine de elde edilen sonuçlar DEĞİL YARATILMIŞ OLAN CANLILARA, ONLARIN YAPITAŞLARININ MÜKEMMELLİĞİNE DAHİ YAKLAŞAMAMIŞTIR.
Öztürk ve Sutherland’ın çalışmalarında kimya, fizik, biyoloji kullanılarak moleküllerin sahip olduğu çeşitli özellikler, kontrollü deneylerle ortaya çıkartılmaktadır. Bu deneyler baz alınarak güya canlılığın tesadüfen ortaya çıkacağını iddia etmek hem bilimsellikten hem de gerçeklikten tamamen uzaktır.
Kısaca yaşamın kökeninde evrimcilerin çözmesi gereken hiçbir sorun yoktur. Yüce Allah, yaşamı yoktan var etmiştir.
Referanslar
1- https://www.science.org/doi/10.1126/sciadv.adg8274
2- https://www.nature.com/articles/nature08013
3- https://www.discovery.org/m/securepdfs/2021/02/Tour-MeyerMOLO.pdf
4- https://www.scientificamerican.com/article/a-simpler-origin-for-life/
5- https://link.springer.com/article/10.1007/BF01808239
6- https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/198618/
7- https://www.semanticscholar.org/paper/Enantiomers%2C-Racemates%2C-and-Resolutions-Jacques-Collet/90973a018ea121dd29887f52dd998d8e31e16fde
8- https://www.nature.com/articles/s41570-019-0087-1
9- https://www.researchgate.net/publication/248812790_Lodestone_nature's_only_permanent_magnet_What_it_is_and_how_it_gets_charged
10- https://courses.washington.edu/bangblue/Bada-Origin_Of_Life_Review-EPSL04.pdf
11- https://pubs.acs.org/doi/10.1021/cg701211a
12- https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/11536683/
