1. الف، لام، ميم، را. اينها آيات اين كتاب است و آنچه از پروردگارت بر تو نازل شده است حق است ولى بيشتر مردم ايمان نمىآورند.
2. اللّه، همان خداوندى است كه آسمانها را بىهيچ ستونى كه آن را ببينيد برافراشت. سپس به عرش پرداخت و آفتاب و ماه را كه هر يك تا زمانى معين در سيرند رام كرد. كارها را مىگرداند و آيات را بيان مىكند، باشد كه به ديدار پروردگارتان يقين كنيد.
3. اوست كه زمين را بگسترد، و در آن كوهها و رودها قرار داد و از هر ميوه جفت جفت پديد آورد و شب را در روز مىپوشاند. در اينها عبرتهاست براى مردمى كه مىانديشند.
4. و بر روى زمين قطعههايى است در كنار يكديگر و باغهاى انگور و كشتزارها و نخلهايى كه دو تنه از يك ريشه رسته است يا يك تنه از يك ريشه و همه به يك آب سيراب مىشوند و در ثمره، بعضى را بر بعض ديگر برترى نهادهايم. هرآينه در اينها براى خردمندان عبرتهاست.
5. اگر تو در شگفت مىآيى، شگفت سخن ايشان است كه آيا آن هنگام كه خاك شويم از نو ما را بيافرينند؟ اينان به پروردگارشان ايمان ندارند، بر گردنهاشان غُلها باشد و اهل جهنمند و در آن جاودانهاند.
6. به شتاب از تو پيش از خير و آمرزش، عذاب مىطلبند. پيش از آنها عذابهايى بوده است و پروردگار تو مردم را با آنكه ستم كردهاند مىآمرزد و نيز پروردگار تو به سختى عقوبت مىكند.
7. كافران مىگويند: چرا از جانب پروردگارش معجزهاى بر او نازل نمىشود؟ جز اين نيست كه تو بيمدهندهاى هستى و هر قومى را رهبرى است.
8. خدا مىداند كه هر مادهاى چه در رحم دارد و آنچه رحمها كاهد و آنچه رحمها افزايد. و هر چيز را در نزد او مقدارى معين است.
9. داناى نهان و آشكار، آن خداى بزرگ متعال.
10. براى او يكسان است از شما هر كه سخن به راز گويد يا به آشكارا. و آنكه در پرده شب پنهان مىشود و آنكه در روز به آشكارا مىرود.
11. آدمى را فرشتگانى است كه پياپى به امر خدا از روبهرو و پشت سرش مىآيند و نگهبانيش مىكنند. خدا چيزى را كه از آن مردمى است دگرگون نكند تا آن مردم خود دگرگون شوند. چون خدا براى مردمى بدى خواهد، هيچ چيز مانع او نتواند شد و ايشان را جز خدا هيچ كارسازى نيست.
12. اوست كه برق را گاه براى ترسانيدن و گاه براى اميدبخشيدن به شما مىنماياند و ابرهاى گرانبار را پديد مىآورد.
13. رعد به ستايش او و فرشتگان از بيم او تسبيح مىكنند. و صاعقهها را مىفرستد و هر كه را بخواهد بدان آسيب مىرساند. باز هم درباره خدا مجادله مىكنند. و او به سختى عقوبت مىكند.
14. خاص اوست خواندن راستين. آنان كه جز او را مىخوانند هيچ پاسخشان نمىگويند. همانند كسى كه دو دست به سوى آب برد تا آب به دهان رساند و نتواند كه آب به دهان رساند. و دعاى كافران جز به گمراهى نيست.
15. خواه و ناخواه براى خداوند سجده مىكنند همه آنها كه در آسمانها و زمينند و سايههايشان نيز بامدادان و شامگاهان به سجده مىآيند.
16. بگو: كيست پروردگار آسمانها و زمين؟ بگو: اللّه. بگو: آيا سواى او خدايانى برگزيدهايد كه قادر به سود و زيان خويش نيستند؟ بگو: آيا نابينا و بينا برابرند؟ يا تاريكى و روشنى يكسانند؟ يا شريكانى كه براى خدا قائل شدهاند چيزهايى آفريدهاند، همانند آنچه خدا آفريده است و آنان درباره آفرينش به اشتباه افتادهاند؟ بگو: اللّه آفريننده هر چيزى است و او يگانه و قهار است.
17. از آسمان آب فرستاد و هر رودخانه به اندازه خويش جارى شد، و آب روان كف بر سر آورد. و از آنچه بر آتش مىگدازند تا زيور و متاعى سازند نيز كفى بر سر آيد. خدا براى حق و باطل چنين مثَل زند. اما كف به كنارى افتد و نابود شود و آنچه براى مردم سودمند است در زمين پايدار بماند. خدا اينچنين مثَل مىزند.
18. براى آنان كه دعوت پروردگارشان را پذيرفتند پاداش نيكويى است. و كسانى كه دعوت او را نپذيرفتهاند، اگر هر آنچه را كه بر روى زمين است و همانند آن را داشته باشند، آن را فدا دهند. آنان به سختى بازخواست خواهند شد و مكانشان جهنّم است و بد جايگاهى است.
19. آيا كسى كه مىداند آنچه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده حق است، همانند كسى است كه نابيناست؟ تنها خردمندان پند مىگيرند:
20. كسانى كه به عهد خدا وفا مىكنند و خود پيمان نمىشكنند.
21. آنان كه آنچه را خدا به پيوستن آن فرمان داده پيوند مىدهند و از پروردگارشان مىترسند و از سختىِ بازخواست خداوند بيمناكند.
22. آنان كه به طلب ثواب پروردگار خويش صبر پيشه كردند، و نماز گزاردند و در نهان و آشكار از آنچه به آنها روزى دادهايم انفاق كردند و بدى را به نيكى دفع مىكنند. سراى آخرت خاص آنان است.
23. بهشتهاى جاويدان؛ آنها و هر كه نيكوكار بوده است، از پدران و همسران و فرزندانشان، بدان داخل شوند و فرشتگان از هر در به نزدشان آيند.
24. سلام بر شما به خاطر آن همه شكيبايى كه ورزيدهايد. سراى آخرت چه سرايى نيكوست.
25. و آنان كه پيمان خدا را پس از استواركردنش مىشكنند و آنچه را كه خدا به پيوستن آن فرمان داده مىگسلند و در زمين فساد مىكنند، لعنت بر آنهاست و بديهاى آن جهان نصيبشان.
26. خدا هر كه را خواهد روزى بسيار دهد يا روزى اندك. و مردم به زندگى دنيا خشنودند، حال آنكه زندگى دنيا در برابر زندگى آخرت جز اندك متاعى نيست.
27. كافران مىگويند: چرا از جانب پروردگارش معجزهاى بر او نازل نمىشود؟ بگو: خدا هر كه را بخواهد گمراه مىكند. و هر كه را به درگاه او روى كند، هدايت مىكند:
28. آنان كه ايمان آوردهاند و دلهايشان به ياد خدا آرامش مىيابد. آگاه باشيد كه دلها به ياد خدا آرامش مىيابد.
29. زندگى خوش و بازگشتنگاه نيكو از آن كسانى است كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند.
30. همچنين تو را به ميان امتى كه پيش از آنها امتهاى ديگر بودهاند، به رسالت فرستادهايم تا آنچه را كه بر تو وحى كردهايم بر ايشان تلاوت كنى و آنها به رحمان كافر مىشوند. بگو: او پروردگار من است. خدايى جز او نيست. بر او توكل كردهام و توبه من به درگاه اوست.
31. اگر قرآنى توانست بود كه كوهها بدان به جنبش آيند يا زمين پارهپاره شود يا مردگان را به سخن آرد، جز اين قرآن نمىبود، كه همه كارها از آن خداست. آيا مؤمنان هنوز ندانستهاند كه اگر خدا مىخواست همه مردم را هدايت مىكرد؟ و كافران را پيوسته به سبب اعمالشان حادثهاى رسد يا آن حادثه در نزديكى خانههايشان فرود آيد تا آنگاه كه وعده خدا فراز آيد، زيرا خدا خلف وعده نمىكند.
32. پيامبرانى هم كه پيش از تو بودند به استهزا گرفته شدند. من به كافران مهلت دادم، آنگاه همه را فرو گرفتم و آن عقوبت من چه سخت بود.
33. آيا آن كه بر همه مردم و اعمالشان ناظر است، همانند بتان است؟ براى خدا شريكانى قائل شدند. بگو: آنها را نام ببريد. شايد مىخواهيد او را از چيزى در روى زمين آگاه كنيد كه نمىداند، يا سخنان بيهوده مىگويند؟ در نظر كافران مكرشان آراسته آمد و از راه راست به در شدند. و هر كه را خدا گمراه كند هيچ راهنمايى ندارد.
34. در اين زندگى دنيا به عذابى گرفتار آيند و عذاب آخرت سختتراست و آنها را هيچ نگهدارندهاى از عذاب خدا نيست.
35. صفت بهشتى كه به پرهيزگاران وعده شده: آب از زير درختانش روان است و ميوهها و سايهاش هميشگى است. اين سرانجام كسانى است كه پرهيزگارند و سرانجام كافران آتش است.
36. اهل كتاب از آنچه بر تو نازل شده شادمانند. و از آن جماعات كسانى هستند كه پارهاى از آن را انكار مىكنند. بگو: من مأمور شدهام كه خداى يكتا را بپرستم و به او شرك نياورم. به سوى او دعوت مىكنم و بازگشت من به سوى اوست.
37. همچنين قرآن را به زبان عربى نازل كرديم. اگر پس از دانشى كه به تو رسيده، از پى خواهشهاى آنان بروى، در برابر خدا كارساز و نگهدارندهاى نخواهى داشت.
38. به تحقيق پيش از تو پيامبرانى فرستادهايم و برايشان همسران و فرزندان قرار دادهايم. و هيچ پيامبرى را حق آن نبود كه جز به فرمان خدا آيتى بياورد و هر امرى را زمانى مكتوب است.
39. خدا هر چه را بخواهد محو يا اثبات مىكند و امالكتاب نزد اوست.
40. اگر پارهاى از آنچه را كه به آنها وعده كردهايم به تو بنمايانيم، يا تو را پيش از وقت بميرانيم، در هر حال آنچه بر عهده توست تبليغ است و آنچه بر عهده ماست حسابكشيدن.
41. آيا هنوز ندانستهاند كه ما از اطراف اين سرزمين مىكاهيم، و خدا حكم مىكند و هيچ چيز حكم او را فسخ نمىكند و او سريعاً به حساب همه مىرسد؟
42. كسانى كه پيش از اينان بودند مكرها كردند، ولى همه مكرها نزد خداوند است. مىداند كه هر كسى چه مىكند. و كافران به زودى خواهند دانست كه سراى آخرت از آن كيست.
43. كافران مىگويند كه تو پيامبر نيستى. بگو: خدا و هر كس كه از كتاب آگاهى داشته باشد، به شهادت ميان من و شما كافى است.
