1. حا، ميم.
2. كتابى است كه از جانب آن بخشاينده مهربان نازل شده است.
3. كتابى است كه آيههايش به وضوح بيان شده، قرآنى است به زبان عربى براى مردمى كه مىدانند.
4. هم مژدهدهنده است و هم بيمدهنده. بيشترشان از آن اعراض كردهاند و سخن نمىشنوند.
5. گفتند: دلهاى ما از آنچه ما را بدان دعوت مىكنى در پرده است و گوشهامان سنگين است و ميان ما و تو حجابى است. تو به كار خود پرداز و ما نيز به كار خود مىپردازيم.
6. بگو: من انسانى هستم همانند شما. به من وحى شده كه خدايتان خدايى است يكتا. پس بدو روى آوريد و از او آمرزش بخواهيد. و واى بر مشركان:
7. آنهايى كه زكات نمىدهند و به آخرت ايمان ندارند.
8. آنان را كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته مىكنند، پاداشى است تمام ناشدنى.
9. بگو: آيا به كسى كه زمين را در دو روز آفريده است كافر مىشويد و براى او همتايان قرار مىدهيد؟ اوست پروردگار جهانيان.
10. بر روى زمين كوهها پديد آورد و آن را پر بركت ساخت و رزق همه را معين كرد، در چهار روز يكسان براى همه سائلان.
11. سپس به آسمان پرداخت و آن دودى بود. پس به آسمان و زمين گفت: خواه يا ناخواه بياييد. گفتند: فرمانبردار آمديم.
12. آنگاه هفت آسمان را در دو روز پديد آورد. و در هر آسمانى كارش را به آن وحى كرد. و آسمان فرودين را به چراغهايى بياراستيم و محفوظش داشتيم. اين است تدبير آن پيروزمند دانا.
13. پس اگر اعراض كردند، بگو: شما را از صاعقهاى همانند صاعقهاى كه بر عاد و ثمود فرود آمد مىترسانم.
14. آنگاه كه رسولان پيش و بعد آنها نزدشان آمدند و گفتند كه جز خداى يكتا را مپرستيد، گفتند: اگر پروردگار ما مىخواست فرشتگان را از آسمان نازل مىكرد. ما به آنچه شما بدان مبعوث شدهايد ايمان نمىآوريم.
15. اما قوم عاد، به ناحق در روى زمين گردنكشى كردند و گفتند: چه كسى از ما نيرومندتر است؟ آيا نمىديدند كه خدايى كه آنها را آفريده است از آنها نيرومندتر است كه آيات ما را انكار مىكردند؟
16. ما نيز بادى سخت و غران در روزهايى شوم بر سرشان فرستاديم تا در دنيا عذاب خوارى را به آنها بچشانيم. و عذاب آخرت خواركنندهتر است و كسى به ياريشان برنخيزد.
17. اما قوم ثمود، هدايتشان كرديم. و آنها كورى را از هدايت بيشتر دوست مىداشتند. تا آنكه به خاطر اعمالى كه مىكردند صاعقه عذاب خواركننده آنها را فروگرفت.
18. و ما كسانى را كه ايمان آورده بودند و پرهيزگار بودند نجات داديم.
19. و روزى كه دشمنان خدا را گرد آورند و به صف برانندشان،
20. چون به كنار آتش آيند، گوش و چشمها و پوستهاشان به اعمالى كه مرتكب شدهاند بر ضدشان شهادت دهند.
21. به پوستهاى خود گويند: چرا بر ضد ما شهادت داديد؟ گويند: آن خدايى كه هر چيزى را به سخن مىآورد و شما را نخستين بار بيافريد و به او بازگشت مىيابيد، ما را به سخن آورده است.
22. از اينكه گوش و چشمها و پوستهايتان به زيان شما شهادت دهند چيزى نهان نمىداشتيد، بلكه مىپنداشتيد كه خدا بر بسيارى از كارهايى كه مىكنيد آگاه نيست.
23. و اين بود گمانى كه به پروردگارتان داشتيد. هلاكتان كرد و در شمار زيانكردگان درآمديد.
24. پس اگر شكيبايى ورزند، جايگاهشان در آتش است، و اگر هم طالب عفو شوند كسى آنها را عفو نكند.
25. و برايشان همدمانى مقدر كرديم و آنان حال و آينده را در نظرشان بياراستند. و بر آنها نيز همانند پيشينيانشان از جن و انس، عذاب مقرر شد. زيرا زيانكار بودند.
26. كافران گفتند: به اين قرآن گوش مدهيد و سخن بيهوده بدان بياميزيد، شايد پيروز گرديد.
27. كافران را عذابى سخت مىچشانيم و بدتر از آنچه مىكردهاند پاداش مىدهيم.
28. اين است كيفر دشمنان خدا: آتش. در درون آن خانهاى هميشگى دارند. اين كيفر آنهاست، زيرا آيات ما را انكار مىكردند.
29. كافران گويند: اى پروردگار ما، آن دو تن را از جن و انس كه ما را گمراه كردند به ما بنمايان، تا پاى بر سر آنها نهيم تا از ما فروتر روند.
30. بر آنان كه گفتند: پروردگار ما اللّه است و پايدارى ورزيدند، فرشتگان فرود مىآيند كه مترسيد و غمگين مباشيد، شما را به بهشتى كه به شما وعده داده شده بشارت است.
31. ما در دنيا دوستدار شما بوديم و نيز در آخرت دوستدار شماييم. در بهشت هر چه دلتان بخواهد و هر چه طلب كنيد برايتان فراهم است.
32. سفرهاى است از جانب خداى آمرزنده مهربان.
33. چه كسى را سخن نيكوتر از سخن آن كه به سوى خدا دعوت مىكند و كارهاى شايسته مىكند و مىگويد البته كه من از مسلمانانم؟
34. خوبى و بدى برابر نيستند. همواره به نيكوترين وجهى پاسخ ده، تا كسى كه ميان تو و او دشمنى است چون دوست مهربان تو گردد.
35. برخوردار نشوند از اين مگر كسانى كه شكيبا باشند و كسانى كه از ايمان بهرهاى بزرگ داشته باشند.
36. و اگر از جانب شيطان دستخوش وسوسهاى گردى، به خدا پناه ببر، كه او شنوا و داناست.
37. و از نشانههاى قدرت او شب و روز و آفتاب و ماه است. به آفتاب و ماه سجده مكنيد. به خداى يكتا كه آنها را آفريده است سجده كنيد، اگر او را مىپرستيد.
38. اگر آنان تكبر مىورزند، آنها كه در نزد پروردگار تو هستند بىآنكه ملول شوند شب و روز تسبيح او مىگويند.
39. و از آيات قدرت او آنكه تو زمين را خشك مىبينى. چون آب بر آن بفرستيم به جنبش آيد و گياه بروياند. آن كس كه آن را زنده مىكند زندهكننده مردگان است، كه او بر هر چيزى تواناست.
40. كسانى كه در آيات ما راه باطل پيش مىگيرند، بر ما پوشيده نيستند. آيا آن كه به آتش افكنده مىشود بهتر است يا آن كه روز قيامت بىهيچ وحشتى مىآيد؟ هر چه مىخواهيد بكنيد، او به كارهايتان بيناست.
41. به كيفر خويش رسند آنان كه به قرآن كه براى هدايتشان آمده است ايمان نمىآورند، حال آنكه كتابى ارجمند است.
42. نه از پيش روى باطل بدو راه يابد و نه از پس. نازل شده از جانب خداوندى حكيم و ستودنى است.
43. هر چه درباره تو مىگويند درباره پيامبران پيش از تو نيز گفتهاند. هر آينه پروردگار تو هم آمرزنده است و هم صاحب عقوبتى است دردآور.
44. اگر قرآن را به زبان عجم مىفرستاديم، مىگفتند: چرا آياتش به روشنى بيان نشده است؟ كتابى به زبان عجم و پيامبرى عرب؟ بگو: اين كتاب براى آنها كه ايمان آوردهاند هدايت و شفاست و آنها كه ايمان نياوردهاند گوشهاشان سنگين است، و چشمانشان كور است، چنانند كه گويى آنها را از جايى دور ندا مىدهند.
45. موسى را كتاب داديم، اما در آن اختلاف كردند. و اگر نبود آن سخنى كه پروردگارت از پيش گفته بود، ميانشان كار به پايان مىآمد. و البته هنوز به سختى در ترديدند.
46. هر كس كه كارى شايسته كند، به سود خود اوست و هر كه بد كند به زيان اوست. و پروردگار تو به بندگان ستم روا نمىدارد.
47. علم به روز قيامت نزد اوست. و هيچ ثمرهاى از غلاف خويش بيرون نمىآيد، و هيچ مادهاى آبستن نمىشود و نمىزايد مگر آنكه او بدان آگاه است. و آن روز كه ايشان را ندا دهد كه شريكان من كجايند؟ گويند: آگاهت كرديم كه كسى از ما به شرك گواهى نمىدهد.
48. و آنچه را پيش از اين به خدايى مىخواندند از دست دادند و دانستند كه راه گريزى ندارند.
49. آدمى هر چه طلب خير كند خسته نمىشود، اما چون بدى به او برسد بدانديش و نوميد مىگردد.
50. اگر پس از رنجى كه به او رسيده رحمتى به او بچشانيم مىگويد: اين حق من است و نپندارم كه قيامتى برپا شود، و اگر هم مرا نزد پروردگارم برگردانند البته كه نزد او حالتى خوشتر باشد. پس كافران را به اعمالى كه كردهاند آگاه مىكنيم و به آنها عذابى سخت مىچشانيم.
51. چون به آدمى نعمتى ارزانى داريم، رويگردان مىشود و به تكبر گردن مىافرازد. و اگر بدو شرى برسد، بسيار فرياد و فغان مىكند.
52. بگو: چه مىبينيد؟ اگر اين كتاب از جانب خداست و شما بدان ايمان نمىآوريد، گمراهتر از كسى كه همچنان راه مخالفت در پيش گرفته است كيست؟
53. زودا كه آيات قدرت خود را در آفاق و در وجود خودشان به آنها نشان خواهيم داد تا برايشان آشكار شود كه او حق است. آيا اينكه پروردگار تو در همه جا حاضر است كافى نيست؟
54. بهوش باش كه آنها از ديدار پروردگارشان در ترديدند. بهوش باش كه او بر هر چيزى احاطه دارد.
