44. الدخان - قرآن
- 1. حا، ميم.
- 2. سوگند به اين كتاب روشنگر.
- 3. ما آن را در مبارك شبى نازل كرديم. ما بيمدهنده بودهايم.
- 4. در آن شب هر فرمانى بر حسب حكمت صادر مىشود،
- 5. فرمانى از جانب ما. و ما همواره فرستنده آن بودهايم.
- 6. رحمتى است از جانب پروردگارت، و هر آينه او شنوا و داناست.
- 7. اگر به يقين دريابيد، اوست پروردگار آسمانها و زمين و هر چه ميان آنهاست.
- 8. نيست خدايى به جز او. زنده مىكند و مىميراند. پروردگار شما و پروردگار نياكان شماست.
- 9. نه، آنها همچنان به شك خويش دلخوشند.
- 10. چشم انتظار روزى باش كه آسمان به آشكارا دود بياورد.
- 11. و آن دود همه مردم را در خود فروپوشد. و اين عذابى است دردآور.
- 12. اى پروردگار ما، اين عذاب را از ما دور گردان كه ما ايمان آوردهايم.
- 13. كجا پند مىپذيرند؟ حال آنكه چون پيامبر روشنگر بر آنها مبعوث شد،
- 14. از او رويگردان شدند و گفتند: ديوانهاى است تعليم يافته.
- 15. عذاب را اندكى بر مىداريم و شما باز به آيين خويش باز مىگرديد.
- 16. روزى آنها را به صولتى سخت فروگيريم، كه ما انتقامگيرندهايم.
- 17. پيش از آنها قوم فرعون را آزموديم و پيامبرى بزرگوار نزدشان آمد،
- 18. كه بندگان خدا را به من تسليم كنيد كه من پيامبرى امينم،
- 19. و نيز بر خدا برترى مجوييد، كه من با حجتى روشن نزد شما آمدهام،
- 20. و اگر بخواهيد بر من سنگ بزنيد، من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه مىبرم،
- 21. و اگر به من ايمان نمىآوريد، از من كنار گيريد.
- 22. پس پروردگارش را خواند كه: اينان مردمى مجرمند.
- 23. بندگان مرا شبهنگام روانه كن تا از پى شما بيايند.
- 24. دريا را آرام پشت سر گذار، كه آن سپاه غرقشدگانند.
- 25. بعد از خود چه باغها و چشمهسارها بر جاى گذاشتند،
- 26. و كشتزارها و خانههاى نيكو،
- 27. و نعمتى كه در آن غرق شادمانى بودند.
- 28. بدينسان بودند و ما آن نعمتها را به مردمى ديگر واگذاشتيم.
- 29. نه آسمان بر آنها گريست و نه زمين و نه به آنها مهلت داده شد.
- 30. و ما بنىاسرائيل را از آن عذاب خواركننده رهانيديم:
- 31. از فرعون برترىجوى گزافكار،
- 32. و از روى علم بر اهل جهانشان برگزيديم.
- 33. و آياتى به آنها عطا كرديم كه در آن امتحانى آشكار بود.
- 34. هر آينه اينان مىگويند:
- 35. پايان كار جز همين مرگ نخستين نيست و ما ديگربار زنده نمىشويم؛
- 36. و اگر راست مىگوييد، پدران ما را به جهان باز آوريد.
- 37. آيا اينان بهترند يا قوم تُبّع و كسانى كه پيش از آن قوم بودند؟ همه را هلاك كرديم كه مجرمان بودند.
- 38. ما اين آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست به بازيچه نيافريدهايم.
- 39. آنها را به حق آفريدهايم، ولى بيشترين نمىدانند.
- 40. وعدهگاه همه در روز داورى، قيامت است.
- 41. روزى كه هيچ دوستى براى دوست خود سودمند نباشد و از سوى كسى يارى نشوند.
- 42. مگر كسى كه خدا بر او ببخشايد، زيرا اوست پيروزمند و مهربان.
- 43. هر آينه درخت زقّوم،
- 44. طعام گناهكاران است.
- 45. همانند مس گداخته در شكمها مىجوشد.
- 46. همانند جوشيدن آب جوشان.
- 47. بگيريدش و به سختى به ميان جهنمش بكشيد.
- 48. و بر سرش آب جوشان بريزيد تا شكنجه شود.
- 49. بچش، كه تو پيروزمند و بزرگوارى.
- 50. اين همان چيزى است كه در آن شك مىكرديد.
- 51. پرهيزگاران در جاى امنى هستند،
- 52. در باغها و چشمهسارها،
- 53. لباسهايى از سندس و استبرق مىپوشند و روبهروى هم مىنشينند.
- 54. همچنين حورالعين را به همسريشان درآوريم.
- 55. در ايمنى هر ميوهاى را كه بخواهند مىطلبند.
- 56. در آنجا طعم مرگ را نمىچشند، مگر همان مرگ نخستين. و آنها را خدا از عذاب جهنم نگه داشته است.
- 57. اين بخششى است از جانب پروردگارت، و اين پيروزى بزرگى است.
- 58. ما اداى سخن خويش بر زبان تو آسان كرديم، باشد كه پند گيرند،
- 59. تو منتظر باش كه ايشان نيز منتظرند.
