37. الصافات - قرآن
- 1. سوگند به آن فرشتگان كه براى نيايش صف بستهاند،
- 2. سوگند به آن فرشتگان كه ابرها را مىرانند،
- 3. سوگند به آن فرشتگان كه ذكر خدا را مىخوانند،
- 4. كه خداى شما خدايى يكتاست.
- 5. پروردگار آسمانها و زمين است و هر چه در ميان آنهاست. و پروردگار مشرقهاست.
- 6. ما آسمان فرودين را به زينت ستارگان بياراستيم.
- 7. و از هر شيطان نافرمان نگه داشتيم.
- 8. تا سخن ساكنان عالم بالا را نشنوند و از هر سوى رانده شوند.
- 9. تا دور گردند و براى آنهاست عذابى دايم.
- 10. مگر آن شيطان كه ناگهان چيزى بربايد و ناگهان شهابى ثاقب دنبالش كند.
- 11. پس، از كافران بپرس كه آيا آفرينش آنها دشوارتر است يا آنچه ما آفريدهايم. ما آنها را از گِلى چسبنده آفريدهايم.
- 12. تو در شگفت شدى و آنها مسخره مىكنند.
- 13. و چون به آنها پند داده شود، پند نمىپذيرند.
- 14. و چون آيهاى ببينند، از يكديگر مىخواهند تا به ريشخندش گيرند.
- 15. و مىگويند: اين چيزى جز جادويى آشكار نيست،
- 16. آيا وقتى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم ما را زنده مىكنند؟
- 17. يا نياكان ما را؟
- 18. بگو: بلى، و شما خوار و بيچاره مىشويد.
- 19. و آنان خود خواهند ديد كه به يك فرمان همه را زنده مىكنند.
- 20. مىگويند: واى بر ما، اين همان روز جزاست.
- 21. اين همان روز داورى است كه دروغش مىپنداشتيد.
- 22. آنان را كه ستم مىكردند و همپايگانشان و آنهايى را كه به جاى خداى يكتا مىپرستيدند گرد آوريد.
- 23. همه را به راه جهنم راه بنماييد.
- 24. و نگه داريدشان، بايد بازخواست شوند.
- 25. چرا يكديگر را يارى نمىكنيد؟
- 26. نه، امروز همه تسليمشوندگانند.
- 27. و آنگاه روى به يكديگر كنند و بپرسند.
- 28. گويند: شما بوديد كه از در نيكخواهى بر ما درمىآمديد.
- 29. گويند: نه، شما ايمان نياورده بوديد.
- 30. ما را بر شما هيچ تسلطى نبود. شما خود مردمانى نافرمان بوديد.
- 31. گفته پروردگارمان بر ما ثابت شد. اكنون بايد بچشيم.
- 32. ما شما را گمراه كرديم و خود نيز گمراه بوديم.
- 33. در آن روز، همه در عذاب شريكند.
- 34. ما با مجرمان چنين مىكنيم.
- 35. چون به آنان گفته مىشد كه جز خداى يكتا خدايى نيست تكبر مىكردند،
- 36. و مىگفتند: آيا به خاطر شاعر ديوانهاى خدايانمان را ترك گوييم؟
- 37. نه، آن پيامبر حق را آورد و پيامبران پيشين را تصديق كرد.
- 38. شما عذاب دردآور را خواهيد چشيد.
- 39. جز در برابر اعمالتان كيفر نخواهيد ديد.
- 40. مگر بندگان مخلص خدا،
- 41. كه آنها راست رزقى معين،
- 42. از ميوهها، و گرامى داشتگانند؛
- 43. در بهشتهاى پرنعمت،
- 44. بر تختهايى كه رو به روى هماند.
- 45. و جامى از چشمه خوشگوار ميانشان به گردش درآيد،
- 46. سفيد است و نوشندگانش را لذتبخش،
- 47. نه عقل از آن تباهى گيرد و نه نوشنده مست شود.
- 48. زنانى درشت چشم كه تنها به شوهران خود نظر دارند، همدم آنهايند.
- 49. همانند تخم مرغهايى دور از دسترس.
- 50. رو به يكديگر كنند و به گفت و گو پردازند.
- 51. يكى از آنها گويد: مرا همنشينى بود،
- 52. كه مىگفت: آيا تو از آنها هستى كه تصديق مىكنند؟
- 53. آيا آنگاه كه مُرديم و خاك و استخوان شديم، كيفرمان مىدهند؟
- 54. گويد: مىتوانيد از بالا بنگريد؟
- 55. از بالا بنگرد و او را در ميان آتش دوزخ بيند.
- 56. گويدش: به خدا سوگند، نزديك بود كه مرا به هلاكت افكنى.
- 57. و اگر موهبت پروردگارم نبود، من نيز از احضارشدگان مىبودم.
- 58. آيا ما را مرگى نيست،
- 59. جز آن مرگ نخستين؟ و ديگر عذابمان نمىكنند؟
- 60. هر آينه اين است كاميابى بزرگ.
- 61. عملكنندگان بايد براى چنين پاداشى عمل كنند.
- 62. آيا خورش را اين بهتر يا درخت زقوم؟
- 63. ما آن درخت را براى ابتلاى ستمكاران پديد آوردهايم.
- 64. درختى است كه از اعماق جهنم مىرويد،
- 65. ميوهاش همانند سر شياطين است،
- 66. دوزخيان از آن مىخورند و شكم انباشته مىسازند،
- 67. و بر سر آن آميزهاى از آب سوزان مىنوشند.
- 68. سپس بازگشتشان به همان جهنم است.
- 69. آنها پدران خود را پيش از خود گمراه يافتند،
- 70. و بر پى ايشان شتابان مىروند.
- 71. و پيش از آنها بيشتر پيشينيان گمراه شدند.
- 72. و ما بيمدهندگانى به ميانشان فرستاديم.
- 73. پس بنگر كه سرانجام آن بيميافتگان چگونه بود.
- 74. جز بندگان مخلص خدا.
- 75. نوح ما را ندا داد و ما چه نيك پاسخدهندهاى بوديم.
- 76. او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم.
- 77. و فرزندانش را باقى گذاشتيم.
- 78. و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى نهاديم.
- 79. سلام بر نوح باد، در سراسر جهان.
- 80. ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم.
- 81. او از بندگان مؤمن ما بود.
- 82. سپس ديگران را غرقه ساختيم.
- 83. ابراهيم از پيروان او بود.
- 84. آنگاه كه با دلى رسته از ترديد روى به پروردگارش آورد.
- 85. به پدرش و قومش گفت: چه مىپرستيد؟
- 86. آيا به جاى خداى يكتا، خدايان دروغين را مىخواهيد؟
- 87. به پروردگار جهانيان چه گمان داريد؟
- 88. نگاهى به ستارگان كرد،
- 89. و گفت: من بيمارم.
- 90. از او رويگردان شدند و بازگشتند.
- 91. پنهانى نزد خدايانشان آمد و گفت: چيزى نمىخوريد؟
- 92. چرا سخن نمىگوييد؟
- 93. و در نهان، دستى به قوت بر آنها زد.
- 94. قومش شتابان نزدش آمدند.
- 95. گفت: آيا چيزهايى را كه خود مىتراشيد مىپرستيد؟
- 96. خداى يكتاست كه شما و هر چه مىسازيد، آفريده است.
- 97. گفتند: برايش بنايى برآوريد و در آتشش اندازيد.
- 98. خواستند تا بدانديشى كنند، ما نيز آنها را زيردست گردانيديم.
- 99. گفت: من به سوى پروردگارم مىروم، او مرا راهنمايى خواهد كرد؛
- 100. اى پروردگار من، مرا فرزندى صالح عطا كن.
- 101. پس او را به پسرى بردبار مژده داديم.
- 102. چون با پدر به جايى رسيد كه بايد به كار بپردازند، گفت: اى پسركم، در خواب ديدهام كه تو را ذبح مىكنم. بنگر كه چه مىانديشى. گفت: اى پدر، به هر چه مأمور شدهاى عمل كن، كه اگر خدا بخواهد مرا از صابران خواهى يافت.
- 103. چون هر دو تسليم شدند و او را به پيشانى افكند،
- 104. ما ندايش داديم: اى ابراهيم،
- 105. خوابت را به حقيقت پيوستى. و ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم.
- 106. اين آزمايشى آشكارا بود.
- 107. و او را به ذبحى بزرگ بازخريديم.
- 108. و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.
- 109. سلام بر ابراهيم.
- 110. ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مىدهيم.
- 111. او از بندگان مؤمن ما بود.
- 112. او را به اسحاق، پيامبرى شايسته، مژده داديم.
- 113. او و اسحاق را بركت داديم. و از فرزندانشان بعضى نيكوكار هستند و بعضى به آشكارا بر خود ستمكار.
- 114. ما به موسى و هارون نعمت داديم.
- 115. آن دو و مردمشان را از رنجى بزرگ نجات بخشيديم.
- 116. آنان را يارى داديم تا پيروز شدند.
- 117. و كتابى روشنگرشان داديم.
- 118. و به راه راست هدايتشان كرديم.
- 119. و نام نيكشان را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.
- 120. سلام بر موسى و هارون.
- 121. ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مىدهيم.
- 122. آن دو از بندگان مؤمن ما بودند.
- 123. و الياس از پيامبران بود.
- 124. به مردم خود گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
- 125. آيا بَعل را به خدايى مىخوانيد، و آن بهترين آفرينندگان را وامىگذاريد؟
- 126. پروردگار شما و پروردگار نياكانتان، خداى يكتاست.
- 127. پس تكذيبش كردند و آنان از احضارشدگانند.
- 128. مگر بندگان مخلص خدا.
- 129. و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم.
- 130. سلام بر خاندان الياس.
- 131. ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مىدهيم.
- 132. او از بندگان مؤمن ما بود.
- 133. و لوط از پيامبران بود.
- 134. او و همه كسانش را نجات داديم.
- 135. مگر پيرزنى كه با مردم شهر بماند.
- 136. سپس ديگران را هلاك كرديم.
- 137. شما بر آنها مىگذريد، بامدادان،
- 138. و شامگاهان. آيا تعقل نمىكنيد؟
- 139. و يونس از پيامبران بود.
- 140. چون به آن كشتى پر از مردم گريخت،
- 141. قرعه زدند و او در قرعه مغلوب شد.
- 142. ماهى ببلعيدش و او در خور سرزنش بود.
- 143. پس اگر نه از تسبيحگويان مىبود،
- 144. تا روز قيامت در شكم ماهى مىماند.
- 145. پس او را كه بيمار بود به خشكى افكنديم،
- 146. و بر فراز سرش بوته كدويى رويانيديم.
- 147. و او را به رسالت بر صد هزار كس و بيشتر فرستاديم.
- 148. آنها ايمان آوردند و تا زنده بودند، برخورداريشان داديم.
- 149. از ايشان بپرس: آيا دختران از آن پروردگار تو باشند و پسران از آن ايشان؟
- 150. آيا وقتى كه ما ملائكه را زن مىآفريديم آنها مىديدند؟
- 151. آگاه باش كه از دروغگوييشان است كه مىگويند:
- 152. خدا صاحب فرزند است. دروغ مىگويند.
- 153. آيا خدا دختران را بر پسران برترى داد؟
- 154. شما را چه مىشود؟ چگونه قضاوت مىكنيد؟
- 155. آيا نمىانديشيد؟
- 156. يا بر ادعاى خود دليل روشنى داريد؟
- 157. اگر راست مىگوييد كتابتان را بياوريد.
- 158. و ميان خدا و جنيان خويشاوندى قائل شدند و جنيان مىدانند كه احضارشدگانند
- 159. از آن وصف كه مىآورند خدا منزه است.
- 160. مگر بندگان مخلص خدا.
- 161. شما و بتانى كه مىپرستيد،
- 162. نتوانستيد مفتون بتان كنيد،
- 163. مگر آن كس را كه راهى جهنم باشد.
- 164. و هيچ كس از ما نيست مگر آنكه جايى معين دارد.
- 165. هر آينه ما صف زدگانيم.
- 166. و هر آينه ما تسبيحگويندگانيم.
- 167. اگر چه مىگفتند:
- 168. اگر از پيشينيان نزد ما كتابى مانده بود،
- 169. ما از بندگان مخلص خدا مىبوديم.
- 170. آنها به آن كتاب كافر شدند، و زودا كه خواهند فهميد.
- 171. ما در باره بندگانمان كه به رسالت مىفرستيم از پيش تصميم گرفتهايم،
- 172. كه هر آينه آنان يارى مىشوند.
- 173. و لشكر ما خود غالبند.
- 174. پس تا مدتى از آنها روى بگردان.
- 175. عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد.
- 176. آيا عذاب ما را به شتاب مىطلبند؟
- 177. چون عذاب به ساحتشان فراز آيد، اين بيمدادهشدگان چه بامداد بدى خواهند داشت.
- 178. از آنها تا چندى روى بگردان.
- 179. پس عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد.
- 180. منزه است پروردگار تو -آن پروردگار پيروزمند- از هر چه به وصف او مىگويند.
- 181. سلام بر پيامبران،
- 182. و حمد از آن پروردگار جهانيان است.
