69. الحاقة - قرآن
- 1. آن روز بر حق.
- 2. چيست آن روز بر حق؟
- 3. و چه دانى كه آن روز بر حق چيست؟
- 4. قوم ثمود و عاد روز رستاخيز را دروغ انگاشتند.
- 5. اما قوم ثمود به آن بانگ سهمگين هلاك شدند.
- 6. و اما قوم عاد با وزش باد صُرصر به هلاكت رسيدند.
- 7. آن عذاب را هفت شب و هشت روز پى در پى بر آنان بگماشت. آن قوم را چون تنههاى پوسيده خرما مىديدى كه افتادهاند و مُردهاند.
- 8. آيا كسى را مىبينى كه از آنها بر جاى مانده باشد؟
- 9. و فرعون و مردمى كه پيش از او بودند و نيز مردم مُؤتفكَه گناهكار آمدند.
- 10. فرستاده پروردگارشان را نافرمانى كردند و خدا نيز آنان را به سختى فرو گرفت.
- 11. چون آب طغيان كرد، شما را به كشتى سوار كرديم.
- 12. تا آن را مايه اندرزتان گردانيم و گوش نگهدارنده اندرز آن را فرا گيرد.
- 13. چون يك بار در صور دميده شود،
- 14. و زمين و كوهها را برگيرند و يكباره در هم كوبند،
- 15. آن روز آن حادثه به وقوع پيوسته باشد.
- 16. و آسمان كه در آن روز سست شده است، بشكافد.
- 17. و فرشتگان در اطراف آسمان باشند. و در آن روز هشت تن از آنها عرش پروردگارت را بر فراز سرشان حمل مىكنند.
- 18. آن روز شما را پيش آورند و هيچ چيز شما نهان نماند.
- 19. اما هر كس كه نامه اعمالش را به دست راستش دهند، مىگويد: نامه مرا بگيريد و بخوانيد.
- 20. من يقين داشتم كه حساب خود را خواهم ديد.
- 21. پس او در يك زندگى پسنديده و خوش خواهد بود،
- 22. در بهشتى برين،
- 23. كه ميوههايش در دسترس باشد.
- 24. بخوريد و بياشاميد، گوارا باد شما را. اينها پاداش اعمالى است كه در ايام گذشته به جاى مىآوردهايد.
- 25. اما آن كس كه نامه اعمالش را به دست چپش دهند مىگويد: اى كاش نامه مرا به دست من نداده بودند،
- 26. و ندانسته بودم كه حساب من چيست،
- 27. اى كاش همان مرگ مىبود و بس،
- 28. دارايى من مرا سود نبخشيد،
- 29. قدرت من از دست من برفت.
- 30. بگيريدش، زنجيرش كنيد.
- 31. و به جهنمش بكشيد.
- 32. و او را با زنجيرى به درازاى هفتاد ذراع بكشيد.
- 33. زيرا به خداى بزرگ ايمان نداشت.
- 34. و به طعامدادن به مسكينان كسى را ترغيب نمىكرد.
- 35. در آن روز، در آنجا هيچ دوستى نخواهد داشت.
- 36. طعامش چيزى جز چرك و خون اهل دوزخ نيست.
- 37. تنها خطاكاران از آن طعام مىخورند.
- 38. پس سوگند به آنچه مىبينيد،
- 39. و آنچه نمىبينيد،
- 40. كه اين سخن فرستادهاى بزرگوار است،
- 41. نه سخن شاعرى. چه اندك ايمان مىآوريد.
- 42. و نيز سخن كاهنى نيست. چه اندك پند مىگيريد.
- 43. از جانب پروردگار جهانيان نازل شده است.
- 44. اگر پيامبر پارهاى سخنان را به افترا بر ما مىبست،
- 45. با قدرت او را فرومىگرفتيم،
- 46. سپس رگ دلش را پاره مىكرديم،
- 47. و هيچ يك از شما را توان آن نبود كه مانع شود.
- 48. و قرآن براى پرهيزگاران پندى است.
- 49. ما مىدانيم كه از ميان شما كسانى هستند كه تكذيب مىكنند.
- 50. و قرآن كافران را مايه حسرت است.
- 51. و آن سخن حق و يقين است.
- 52. پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح بگوى.
